Uzasadnienie
IISA/Wa 1959/14
Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2012 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania [...] C.B. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, ustalił datę zwolnienia z zajmowanego stanowiska na dzień [...] czerwca 2012 r. oraz datę przeniesienia na niższe stanowisko służbowe na dzień [...] czerwca 2012 r., a w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu podano, iż wnioskiem personalnym z dnia [...] marca 2012 r. Naczelnik Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zwolnienie C. B. ze stanowiska specjalisty Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] i o przeniesienie na niższe stanowisko służbowe asystenta tego Wydziału.
W uzasadnieniu powołał się na zmiany organizacyjne w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] skutkujące likwidacją stanowiska służbowego dotychczas zajmowanego przez policjanta. W toku postępowania w dniu 29 marca 2012 r. skarżący skierował do Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wniosek o "wystąpienie do Ministra Spraw Wewnętrznych o wyrażenie zgody, aby przeniesienie (...) na niższe stanowisko zostało przeprowadzone na zasadzie art. 103 ust. 2 ustawy o Policji". Policjant wyjaśnił przy tym, że samo przeniesienie go na niższe stanowisko służbowe jest szczególną okolicznością, o której mowa w powołanym przepisie, a zastosowanie wspomnianej regulacji pozwoli mu na podejście do egzaminu oficerskiego w Wyższej Szkole Policji w [...]. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając w oparciu o art. 32 ust. 1 i 2 i art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., nr 287, poz. 1687 ze zm.), zwanej dalej ustawą o Policji, a także powołując § 1 ust. 1 i 4 oraz § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. nr 152, poz. 1732, z późn. zm.), z dniem [...] kwietnia 2012 r. zwolnił skarżącego ze stanowiska specjalisty Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] - w 6 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 2.670 złotych i dodatkiem służbowym w kwocie 600 złotych miesięcznie oraz z dniem [...] maja 2012 r. przeniósł go z urzędu na niższe stanowisko służbowe - asystenta Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] - w 5 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,55 kwoty bazowej, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 2.360 złotych i dodatkiem służbowym w kwocie 600 złotych miesięcznie.
Jednocześnie na podstawie art. 103 ustawy o Policji stwierdził, że policjant zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Organ I instancji powołał się na zmiany organizacyjno-etatowe w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...], wprowadzone rozkazem organizacyjnym nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., polegające na przekształceniu 35 etatów w korpusie generałów i oficerów Policji na 35 etatów w korpusie aspirantów Policji, wynikające z konieczności dostosowania liczby stanowisk policyjnych w poszczególnych korpusach do wartości określonych w § 13 zarządzenia nr 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP nr 18, poz. 135, z póżn. zm.).
Wskazał przy tym, że decydując się na redukcję stanowiska służbowego zajmowanego przez C. B. wzięto pod uwagę przede wszystkim stosunkowo krótki staż jego służby. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wyjaśnił również, że sytuacja, w której znalazł się skarżący w związku z dokonanymi zmianami organizacyjnymi nie jest sytuacją wyjątkową z punktu widzenia kształtowania przez właściwego przełożonego polityki kadrowej, a sam fakt przeniesienia na stanowisko służbowe, które nie pozwala na przystąpienie do egzaminu oficerskiego (zwłaszcza w przypadku policjanta, który nawet jeszcze nie został skierowany na stosowne szkolenie uprawniające do złożenia takiego egzaminu), nie może zostać uznane za szczególny przypadek uzasadniający wystąpienie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych z wnioskiem o zastosowanie instytucji przewidzianej w art. 103 ust. 2 ustawy o Policji. Organ I instancji zaznaczył przy tym, że w sytuacji podobnej znalazło się 32 funkcjonariuszy zajmujących etaty oficerskie w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] oraz 14 funkcjonariuszy jednostek organizacyjnych Policji województwa [...]. Komendant Wojewódzki Policji w [...] przyjął, że C. B. nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe i odstąpił od zwolnienia go ze służby w trybie art. 38 ust. 4 ustawy o Policji.
W odwołaniu skarżący podniósł, że brak zachowania w jego przypadku, w oparciu o art. 103 ust. 2 ustawy o Policji, prawa do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku, z jednoczesnym zachowaniem stopnia związanego z tym stanowiskiem, nie pozwoli mu na uzyskanie wspomnianego stopnia, jak również będzie miało niekorzystny wpływ na jego sytuację finansową, ponieważ faktycznie nie obejmą go planowane podwyżki uposażenia policjantów. Podniósł, że akceptuje konieczność dokonania przeniesienia go na niższe stanowisko służbowe.
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Do przeniesienia funkcjonariusza w tym trybie niezbędne jest zatem zaistnienie łącznie dwóch przesłanek: likwidacji stanowiska i braku możliwości przeniesienia na stanowisko równorzędne. W myśl art. 38 ust. 4 cytowanej ustawy, policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby.
W świetle powołanego przepisu przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe, wynikające z likwidacji zajmowanego przez niego dotychczas stanowiska, wymaga jego zgody, przy czym ustawodawca nie przewidział możliwości uzależnienia przedmiotowej zgody od spełnienia jakiegokolwiek dodatkowego warunku, w tym zastosowania, na żądanie-policjanta, instytucji przewidzianej w art. 103 ust. 2 ustawy o Policji. Z uwagi na fakt, że w Wydziale [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] na wszystkich stanowiskach etatowych specjalisty pełnili służbę policjanci, należało wspomnianą likwidację jednego z tych stanowisk połączyć z przeniesieniem pełniącego na nim służbę policjanta na stanowisko niższe (nowoutworzone stanowisko asystenta). Typując policjanta do przeniesienia przełożony wziął pod uwagę wykształcenie, kwalifikacje zawodowe, staż służby w Policji oraz staż służby na stanowisku specjalisty.
W konsekwencji na niższe stanowisko służbowe asystenta postanowiono przenieść skarżącego, który legitymował się łącznie nieco ponad 6-letnim stażem służby w Policji oraz kilkunastomiesięcznym stażem na stanowisku specjalisty. Komendant Wojewódzki
Policji w [...], jako przełożony policjantów na terenie swojego działania, ma prawo do kształtowania polityki kadrowej oraz w jej ramach, kierując się wymogami sprawności działania w realizacji ustawowych zadań Policji i uwzględniając specjalizację zadań oraz ciągłość ich realizacji, decydować o obsadzie stanowisk służbowych w podległych mu jednostkach i komórkach organizacyjnych. C. B., występując z wnioskiem o zastosowanie wobec niego trybu przewidzianego w art. 103 ust. 2 ustawy o Policji, odnoszącego się wyłącznie do policjanta przeniesionego na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego, w istocie wyraził zgodę na przedmiotowe przeniesienie. Połączenie natomiast tej zgody z wnioskiem o zachowanie prawa do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku i z zachowaniem stopnia związanego z tym stanowiskiem, nie może zostać uznane za postawienie dodatkowego warunku, bez spełnienia którego wspomniana zgoda jest nie skuteczna.
Organ wskazał, że w sytuacji, gdy powszechnie obowiązujące przepisy pragmatyki służbowej nie dają policjantom możliwości uzależnienia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe od jakichkolwiek warunków, powinni oni mieć świadomość, że bez znaczenia dla skuteczności przedmiotowej zgody pozostaje połączenie jej z dodatkowymi wnioskami czy żądaniami. W przypadku przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe ustawodawca nie wprowadził obowiązku uprzedniego uzyskiwania opinii Ministra Spraw Wewnętrznych w przedmiocie możliwości zastosowania wobec policjanta przepisu art. 103 ust. 2 ustawy o Policji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie C. B. wniósł o uchylenie powyższego rozkazu personalnego domagając się uzyskania opinii Ministra Spraw Wewnętrznych w przedmiocie zgody lub braku zgody na zastosowanie art. 103 ust. 2 ustawy o Policji. Zarzucił organowi I instancji, iż wbrew art. 106 K.p.a. samodzielnie zbadał przesłanki art. 103 ust. 2 ustawy o Policji i zajął stanowisko zastrzeżone w ustawie dla Ministra Spraw Wewnętrznych w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, a następnie bez opinii właściwego organu wydał decyzję administracyjną. Podkreślił też po raz kolejny, że fakt jego przeniesienia na niższe stanowisko służbowe jest dla niego "okolicznością akceptowalną".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1436/12 uchylił rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] oraz utrzymany tym rozkazem w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...].
W uzasadnieniu wyroku wskazano, że podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił przepis art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, a przyczyną była likwidacja dotychczas zajmowanego stanowiska specjalisty i brak możliwości zapewnienia równorzędnego stanowiska. Na propozycję przeniesienia na niższe stanowisko służbowe skarżący wyraził zgodę pod warunkiem zastosowania wobec niego przepisu art. 103 ust. 2 ustawy o Policji. W toku postępowania administracyjnego policjant zwrócił się do przełożonych o wystąpienie do Ministra Spraw Wewnętrznych o wyrażenie zgody, aby przeniesienie na niższe stanowisko zostało przeprowadzone na zasadzie art. 103 ust. 2 ustawy o Policji. [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] przeniósł skarżącego na niższe stanowisko i w uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że na propozycję przeniesienia na stanowisko asystenta [...] C. B. nie wyraził zgody.
Organ odwoławczy utrzymując rozkaz w mocy, przyjął natomiast, iż skarżący, występując z wnioskiem o zastosowanie wobec niego trybu przewidzianego w art. 103 ust. 2 ustawy o Policji, w istocie wyraził zgodę na przedmiotowe przeniesienie. Ta rozbieżna ocena organów obu instancji w kwestii zgody policjanta na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, uzasadniała w ocenie Sądu I instancji uchylenie obu decyzji podjętych w sprawie, ponieważ zgoda zainteresowanego funkcjonariusza warunkuje dalsze pełnienie służby, realizując tym samym zasadę dobrowolności służby w Policji.
Tym samym ten element wymagać będzie ponownego rozważenia w sprawie. Jednocześnie nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego co do konieczności uzyskania przez organ Policji przed wydaniem rozkazu personalnego opinii Ministra Spraw Wewnętrznych w trybie przepisu art. 106 ust. 1 K.p.a.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjna złożył Komendant Główny Policji oraz C. B. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 września 2014 r. sygn.. akt I OSK 1193/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, wskazał iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydając zaskarżony wyrok naruszył wymogi wynikające z art. 141 § 1 P.p.s.a., bowiem nie dokonano prawidłowej merytorycznej oceny prawidłowości ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji odwoławczej.
Sąd I instancji skupił się na kwestii zgody skarżącego na zastosowanie w stosunku do niego regulacji przepisu art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, wymaganej przepisem ust. 4 wskazanego przepisu, stając na stanowisku, że "rozbieżna ocena organów obu instancji w tak istotnej (...) kwestii, jak zgoda policjanta na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, uzasadnia uchylenie obu decyzji podjętych w niniejszej sprawie".
Uszło uwagi Sądowi I instancji, że przedmiotem kontroli była decyzja odwoławcza jako odrębne i suwerenne rozstrzygnięcie w sprawie, podjęte na podstawie przepisu art. 138 K.p.a.
NSA wskazał, iż zgodnie z obowiązującym w Polsce modelem postępowania administracyjnego oraz przyjętą w nim zasadą dwuinstancyjności, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć i rozpoznać sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy, przy czym organ odwoławczy związany jest jedynie przedmiotem sprawy wynikającym z zakresu sprawy objętej decyzją organu I instancji. Odwołanie przenosi na organ odwoławczy kompetencję do merytorycznego rozpoznania sprawy decyzją cechującą się m.in. przymiotem ostateczności.
W konsekwencji sąd administracyjny powinien dokonać kontroli decyzji odwoławczej pod kątem legalności. Samo występowanie rozbieżności pomiędzy ustaleniami faktycznymi organów obu instancji nie stanowi wystarczającej przesłanki do podważenia prawidłowości ustaleń organu odwoławczego.
Stanowisko Sądu I instancji o konieczności uchylenia decyzji administracyjnych z powodu stwierdzonej takiej rozbieżności w uzasadnieniach decyzji zaskarżonej oraz poprzedzającej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], jest stanowiskiem błędnym i naruszającym wskazaną wyżej zasadę, w myśl której organ odwoławczy ma prawo m. in. do własnych ustaleń faktycznych. Ustalenia te podlegają oczywiście kontroli sądowoadministracyjnej, ale wyłącznie pod kątem prawidłowego zastosowania reguł postępowania dowodowego wynikających z przepisów K.p.a., a nie pod względem wewnętrznej zgodności tych ustaleń z ustaleniami organu I instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie musi uwzględnić rzeczywistą wolę skarżącego wyrażaną nie tylko w pierwszej adnotacji na wniosku personalnym z dnia [...] marca 2012 r. ale także w późniejszych pismach, z których wprost wynikała wola skarżącego dalszego pełnienia służby w Policji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do treści art. 190 zd. 1 ppsa Sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Skarga C. B. analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżony rozkaz personalny nie narusza prawa.
Zgodnie z art. 38 ust 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Stosownie zaś do ust 4 tego przepisu policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Z cytowanych powyżej przepisów wynika, że możliwość fakultatywnego przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe w przypadkach, o których mowa w ust. 2, nie wymaga zgody policjanta, tym samym, jeżeli spełniona jest jedna z przesłanek wymienionych w ust. 2 pkt 1 do pkt 4, organ może przenieść policjanta na niższe stanowisko służbowe, Natomiast zgodnie z ust. 4, brak zgody policjanta na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn wskazanych w ust. 2 może spowodować zwolnienie policjanta ze służby.
Tym samym zwolnienie policjanta ze służby w trybie art. 38 ust. 4 ma charakter fakultatywny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 1999 r., sygn. akt II SA 1702/98, LEX nr 473 83), co oznacza, że mimo braku zgody policjanta na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, organ może przenieść policjanta na niższe stanowisko służbowe, albo zwolnić ze służby. Zatem decyzja wydawana na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 cytowanej ustawy ma charakter uznaniowy.
Na podstawie cytowanego powyżej przepisu, policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach m.in. likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Decyzja taka wydawana jest na podstawie uznania. Organ nie musi przy tym zaproponować policjantowi bezpośrednio niższego stanowiska, powinien jednak wydać rozstrzygnięcie w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie, zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.
W świetle powyższego stanu prawnego organ może - zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji - przenieść policjanta bez jego zgody na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2000 r., sygn. akt II SA 637/00, publ. LEX nr 53769). Zatem, przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe może mieć miejsce wówczas, gdy kumulatywnie spełnione są dwie przesłanki: likwidacja zajmowanego stanowiska i brak możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko.
Dodatkowo należy mieć na uwadze, że stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjno - prawny. Cechuje go podległość i dyspozycyjność funkcjonariusza wobec zwierzchnika. Źródłem stosunku służbowego policjanta jest mianowanie będące następstwem dobrowolnego zgłoszenia się do służby, co oznacza, iż policjant nawiązując stosunek służbowy godzi się na możliwość władczego działania swego przełożonego w sprawach wynikających ze stosunku służbowego. Policjant ma więc świadomość podlegania zarządzeniom i rozkazom służbowym przełożonych, mogącym kształtować i zmieniać bez jego zgody treść istotnych elementów stosunku służbowego (stanowisko, uposażenie, miejsce i czas pracy, zakres podporządkowania). Przełożony policjanta ma prawo doboru personelu jednostronnymi aktami. Ustawowe przesłanki zmiany treści stosunku służbowego policjanta, polegającej na przeniesieniu go na niższe stanowisko służbowe, zostały skonstruowane w sposób, który z jednej strony chroni policjanta przed dowolnością działań przełożonego, ale z drugiej strony pozostawia też przełożonemu swobodę wyboru między przeniesieniem na niższe stanowisko służbowe policjanta niewyrażającego na to przeniesienie zgody albo całkowitym zwolnieniem go ze służby (por. wyrok WSA w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 32/13 z dnia 24 września 2013 r., publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie [...] Komendant Wojewódzki Policji w dniu [...] marca 2012 r. wydał rozkaz organizacyjny nr [...] w sprawie zmian organizacyjnych mających nastąpić z dniem 1 kwietnia 2012 r. w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...]. Zmiany organizacyjno-etatowe miały polegać na przekształceniu 35 etatów w korpusie generałów i oficerów Policji na 35 etatów w korpusie aspirantów Policji. Zmiany te wynikały z konieczności dostosowania liczby stanowisk policyjnych w poszczególnych korpusach do wartości określonych w § 13 zarządzenia nr 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP nr 18, poz. 135, z późn. zm.).
W § 1 pkt 6 tego rozkazu wyłączono jedno stanowisko etatowe specjalista zajmowane przez skarżącego (lit. a) natomiast włączono jedno stanowisko etatowe asystent. W uzasadnieniu przedmiotowego rozkazu zostało wskazane, iż konieczne jest zlikwidowanie 51 stanowisk w korpusie generałów oraz oficerów starszych i młodszych Policji w jednostkach organizacyjnych Policji Województwa [...] i utworzenie w ich miejsce stanowisk w korpusie aspirantów Policji. Komendant Główny Policji wskazał, iż uwagi na fakt, że w Wydziale [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] na wszystkich stanowiskach etatowych specjalisty pełnili służbę policjanci, należało wspomnianą likwidację jednego z tych stanowisk połączyć z przeniesieniem pełniącego na nim służbę policjanta na stanowisko niższe (nowoutworzone stanowisko asystenta). Typując policjanta do przeniesienia przełożony wziął pod uwagę wykształcenie, kwalifikacje zawodowe, staż służby w Policji oraz staż służby na stanowisku specjalisty.
W konsekwencji na niższe stanowisko służbowe asystenta postanowiono przenieść skarżącego, który legitymował się łącznie nieco ponad 6-Ieinim stażem służby w Policji oraz kilkunastomiesięcznym stażem na stanowisku specjalisty.
Nie ulega wątpliwości, ze dotychczas zajmowane przez skarżącego stanowisko zostało zlikwidowane. W wyniku powyższych zmian zaproponowano skarżącemu przeniesienie na niższe stanowisko służbowe asystenta Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] na co zdaniem Sądu funkcjonariusz wyraził zgodę. O rzeczywistej woli skarżącego świadczy nie tylko pierwsza adnotacja we wniosku personalnym z dnia [...] marca 2012 r. lecz również wniosek z dnia [...] marca 2012 r. oraz odwołanie od rozkazu personalnego z dnia [...] kwietnia 2012 r. Zgodzić się bowiem należy z organem odwoławczym, iż skarżący występując z wnioskiem o zastosowanie wobec niego trybu przewidzianego w art. 103 ust. 2 ustawy o Policji, odnoszącego się wyłącznie do policjanta przeniesionego na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego w istocie wyraził zgodę na przedmiotowe przeniesienie. Bezsporne jest również zdaniem Sądu czego nie kwestionuje sam skarżący, iż jego wolą było dalsze pełnienie służby w Policji.
Zgodzić się również należy z organem, iż połączenie tej zgody z wnioskiem o zachowanie prawa do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku, z jednoczesnym zachowaniem stopnia związanego z tym stanowiskiem nie może zostać uznana za postawienie dodatkowego warunku, bez spełnienia którego wspomniana zgoda jest nieskuteczna. W ocenie Sądu w zaistniałym stanie faktycznym organ wyczerpująco i przekonująco wyjaśnił, że w dniu wydania decyzji Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie posiadał wakatów na równorzędnych stanowiskach i tym samym zostały spełnione przesłanki z art. 38 ust. 2 pkt.
4. Materiał dowodowy zawarty w aktach postępowania administracyjnego wskazuje bowiem na to, że zmiany etatowe w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] były rzeczywiste, zaś dobór funkcjonariuszy do przeniesienia na niższe stanowisko został dokonany w ramach uznania przysługującego właściwym przełożonym. Należy podkreślić, że nie jest rolą sądu administracyjnego wkraczanie w politykę kadrową Policji i podważanie trafności dokonanego przez przełożonego wyboru konkretnych funkcjonariuszy do przeniesienia na inne stanowisko służbowe. Mianowanie policjanta na określone stanowisko służbowe nie oznacza, że policjant będzie je zajmował do końca swojej służby. Przepisy ustawy pozwalają organowi z urzędu na kształtowanie warunków służby w zależności od potrzeb Policji, czy oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z powierzonych mu zadań. Charakter stosunku służbowego w jakim pozostaje policjant (m. in. jednostronność w jego ukształtowaniu) pozostawiają właściwym organom pewną swobodę związaną z kreowaniem stosunku służbowego funkcjonariusza i dopóki swoboda ta nie oznacza dowolności, sąd administracyjny nie jest uprawniony do kwestionowania celowości podjętych rozstrzygnięć.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi należy wskazać, że nie zasługują one na uwzględnienie.
Należy wskazać, że w sytuacji, gdy powszechnie obowiązujące przepisy pragmatyki służbowej nie dają policjantom możliwości uzależnienia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe od jakichkolwiek warunków, powinni oni mieć świadomość, że bez znaczenia dla skuteczności przedmiotowej zgody pozostaje połączenie jej z dodatkowymi wnioskami czy żądaniami.
Zauważyć też należy, że w przypadku przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe ustawodawca nie wprowadził obowiązku uprzedniego uzyskiwania przez właściwego przełożonego stanowiska (opinii) innego podmiotu, tak jak ma to miejsce na przykład przy zwolnieniu policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 ustawy o Policji, gdy w myśl art. 43 ust. 3 cytowanej ustawy, wymagane jest zasięgnięcie opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie miał więc obowiązku występowania na żądanie C. B. do Ministra Spraw Wewnętrznych z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie możliwości zastosowania wobec policjanta art. 103 ust. 2 ustawy o Policji.
W kontekście powyższego całkowicie bezzasadny jest stawiany przez skarżącego zarzut naruszenia art. 106 Kpa, który stanowi, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ (§ 1).
Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut skarżącego kierowany pod adresem rozkazu organizacyjnego [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] marca 2012 r.
Zgodnie bowiem z ugruntowanym stanowiskiem sądów administracyjnych, nie jest rzeczą Sądu kontrola zasadności przeprowadzania zmian, ani też poprawności kryteriów zastosowanych przez organ przy doborze funkcjonariuszy do przeniesienia na niższe stanowisko służbowe. Z art. 38 ust. 2 pkt. 4 ustawy o Policji nie wynika dla sądu administracyjnego obowiązek ustalania powodów likwidacji konkretnego stanowiska. Materia ta zastrzeżona jest bowiem dla właściwych organów odpowiedzialnych za sprawy organizacyjne Policji. Nadto rozstrzygnięcia w tej kwestii (rozkazy organizacyjne) nie stanowią aktów, czy czynności kontrolowanych z mocy art. 3 § 2 Ppsa przez sądy administracyjne (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 3093/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Konkludując, w ocenie Sądu, zarówno decyzja organu I, jak i II instancji jest prawidłowa i ma oparcie w przepisach prawa, dlatego też skargę jako niezasadną należało oddalić.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji