Uzasadnienie
P. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] października 2019 r. (nr [...]), którą organ utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] sierpnia 2019 r. (nr [...]) o odmowie przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2018 r.
Z okoliczności faktycznych sprawy ustalonych przez organy administracji i przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia wynika, że P. M. w piśmie z [...] kwietnia 2019 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z wnioskiem (raportem) o wypłacenie nagrody rocznej za 2018 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Skarżący podał, że do [...] listopada 2018 r. pełnił służbę w Policji oraz że rozkazem personalnym Komendanta SOP z [...] listopada 2018 r. (nr[...]) wydanym na podstawie art. 70 ust. 3 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz.U. z 2019 r. poz. 828 ze zm.), z dniem [...] grudnia 2018 r. został przeniesiony, na własną prośbę, ze służby w Policji do służby w SOP, z zachowaniem ciągłości służby (art. 70 ust. 4 powołanej ustawy).
Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z [...] sierpnia 2019 r. wydaną na podstawie art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2019 r. poz. 161 ze zm.), odmówił skarżącemu prawa do nagrody rocznej za 2018 r.
Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji podał m., in. że nie ma podstaw do przyznania skarżącemu nagrody rocznej za okres pełnionej służby w Policji w roku kalendarzowym, w którym nastąpiło przeniesienie funkcjonariusza Policji do SOP. P. M. nie odszedł ze służby (wówczas organ policji stosownie do art. 110 ust. 3 ustawy o Policji zobowiązany byłby do wypłaty nagrody rocznej), ale został przeniesiony ze służby z Policji do służby w SOP, z zachowaniem ciągłości służby (art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o SOP). Policjantowi przeniesionemu do SOP przysługuje nagroda roczna za służbę pełnioną w roku kalendarzowym w SOP, z uwzględnieniem okresu służby w Policji (służbie równorzędnej ze służbą w SOP), na zasadach określonych w art. 174 ust. 1 ustawy o SOP.
Zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa (Dz.U. z 2019 r. poz. 111), Komendant SOP określając należności pieniężne o charakterze jednorazowym lub przysługujące za dany okres uważa je za zrealizowane. Z przepisu powyższego wynika, że w stosunku do funkcjonariusza przeniesionego do SOP Komendant SOP nabywa kompetencje do przyznania bądź odmowy przyznania należności pieniężnych.
Organ dodał, że stosownie do § 12 rozporządzenia, okresy służby w Policji i SOP należy traktować równorzędnie. Komendant SOP może zatem uznać określone należności za dany okres pełnionej służby w Policji przed przeniesieniem do SOP za zrealizowane, jeśli funkcjonariusz otrzymał należności z tego tytułu z Policji. Skoro były funkcjonariusz nie otrzymał nagrody rocznej w Policji za rok kalendarzowy. w którym nastąpiło przeniesienie do SOP, to nie może budzić wątpliwości, że Komendant SOP nie może uznać tych należności za zrealizowane.
Prawo do nagrody rocznej materializuje się wobec policjanta z upływem roku, za który przysługuje, a zatem w przypadku przeniesienia do SOP w chwili, w której nie jest on już policjantem. Wobec tego jeśli nie jest policjantem, a funkcjonariuszem SOP, który w wyniku przeniesienia zachowuje ciągłość służby, a jego służba w Policji jest równoważna ze służbą w SOP, to przysługuje mu uprawnienie do nagrody rocznej za cały rok kalendarzowy, w którym nastąpiło przeniesienie, a jej wypłata winna nastąpić przez podmiot, w którym funkcjonariusz obecnie pełni służbę.
Z przedstawionych powodów, zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], nie ma podstaw prawnych przyznania skarżącemu nagrody rocznej za okres służby pełnionej w Policji (styczeń - listopad 2018 r.).
P. M. w odwołaniu od tej decyzji zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 110 ust. 3 ustawy o Policji oraz art. 7 k.p.a. i wniósł o jej uchylenie. Odwołujący się podniósł, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] niezasadnie przyjął, że nie ma prawa do nagrody rocznej za 2018 r., mimo że pełnił służbę w tej formacji przez 11 miesięcy i wyjaśnił, że Służba Ochrony Państwa "wywiązała się ze swojego obowiązku" i wypłaciła mu "świadczenie" za grudzień 2018 r. Skarżący dodał, że przepis art. 174 ust. 1 ustawy o SOP nie odnosi się do "policjanta przeniesionego do SOP".
Komendant Główny Policji po rozpoznaniu odwołania skarżącego decyzją z [...] października 2019 r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] sierpnia 2019 r.
Organ odwoławczy podzielił zapatrywanie organu I instancji, co do tego, że nie ma podstaw prawnych do wypłaty skarżącemu nagrody rocznej za służbę w Policji w 2018 r. Komendant Główny Policji zwrócił uwagę na odmienną sytuację funkcjonariusza przeniesionego do innej służby (na zasadach określonych w art. 70 ustawy o SOP), a więc z zachowaniem ciągłości służby (art.70 ust.
- 4) i bez prawa do odprawy ani innych należności przewidzianych dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby (art. 70 ust. 5), od sytuacji funkcjonariusza zwalnianego ze służby w Policji.
Komendant Główny Policji w uzasadnieniu decyzji podniósł, że nagroda roczna o której mowa w art. 110 ust. 1 ustawy o Policji jest wypłacana do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda (art. 110 ust. 9 ustawy o Policji), przy czym zgodnie z art. 110 ust. 10 ustawy, policjantowi zwalnianemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni od dnia zwolnienia. W tym ostatnim przypadku jest zatem, podobnie jak odprawa, należnością przewidzianą dla funkcjonariusza odchodzącego ze służby, a ta, zgodnie z treścią art. 70 ust. 5 ustawy o SOP, nie przysługuje policjantowi przenoszonemu w trybie art. 70 ust. 1 ustawy o SOP.
Przełożony, o którym mowa w art. 110 ust. 13 ustawy o Policji, nie jest zatem uprawniony do przyznania nagrody rocznej za okres pełnionej służby w Policji w roku kalendarzowym, w którym następuje przeniesienie funkcjonariusza Policji do SOP. Policjantowi przeniesionemu do służby w SOP przysługuje nagroda roczna za służbę pełnioną w roku kalendarzowym w SOP na podstawie art. 174 ust. 1 ustawy o SOP, z uwzględnieniem okresu służby pełnionej w Policji. Funkcjonariusz ten zachowuje bowiem ciągłość służby, a ponadto zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa, Komendant SOP, określając okres służby i stażu funkcjonariusza, uznaje je za równorzędne i przyjmuje odpowiednio, że jeden dzień służby i stażu w Policji odpowiada jednemu dniowi służby i stażu w SOP.
Z kolei zgodnie z § 13 wymienionego rozporządzenia. Komendant SOP, określając należności pieniężne o charakterze jednorazowym lub przysługujące za dany okres, uważa je za zrealizowane, jeżeli w czasie pełnienia służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych funkcjonariusz otrzymał należności pieniężne przysługujące z tego samego tytułu. Uposażenie funkcjonariusza z tytułu służby w SOP oraz nagroda roczna podlegają odpowiedniemu zmniejszeniu, jeżeli za ten sam okres funkcjonariusz nabył prawo do uposażenia z tytułu służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych.
Jak już natomiast wskazano wyżej, należności z tytułu nagrody rocznej nie mogły zostać przyznane funkcjonariuszowi w Policji za rok kalendarzowy, w którym nastąpiło przeniesienie do SOP, bowiem zgodnie z art. 70 ust, 5 ustawy o SOP funkcjonariuszowi przenoszonemu w trybie, o którym mowa w art. 70 ust. 1 tej ustawy, nie przysługuje odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby, którą to należnością jest w tej sytuacji nagroda roczna.
Prowadzi to do wniosku, że prawo do nagrody rocznej materializuje się wobec policjanta z upływem roku, za który nagroda ta przysługuje, a zatem w przypadku przeniesienia do SOP w chwili, w której nie jest on już policjantem. Wobec tego, jeśli nie jest już policjantem, a jest funkcjonariuszem SOP, który w wyniku przeniesienia pomiędzy służbami zachowuje ciągłość służby, to jego służba w Policji jest równoważna ze służbą w SOP, a co za tym idzie przysługuje mu uprawnienie do nagrody rocznej za służbę pełnioną w SOP, za cały rok kalendarzowy, w którym nastąpiło przeniesienie, tj. z uwzględnieniem służby w Policji, jako równoważnej ze służbą w SOP. W dniu, w którym zmaterializowało się prawo skarżącego do nagrody rocznej, nie był już policjantem, ale funkcjonariuszem Służby Ochrony Państwa. Nie miał już wówczas w Policji przełożonego, o którym mowa w art. 110 ust. 13 ustawy o Policji (od 1 grudnia 2018 r. takim przełożonym jest Komendant Służby Ochrony Państwa).
Na zakończenie organ podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku dnia 10 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1848/10 dotyczącym funkcjonariusza pełniącego służbę w Straży Granicznej do dnia 31 grudnia 2009 r., a następnie przeniesionego z tej służby, z dniem 1 stycznia 2010 r., do służby w Policji, orzekł, że "wypłata nagrody rocznej dla skarżącej nie może być zrealizowana przez Komendanta (...) Oddziału Straży Granicznej, bowiem skarżąca od dnia 1 stycznia 2010 r. nie jest już funkcjonariuszem Straży Granicznej, a funkcjonariuszem Policji. W związku z przeniesieniem, skarżąca niewątpliwie zachowała jednak ciągłość służby". W powyższej sprawie Sąd wskazał także, że "roszczenie o wypłatę nagrody rocznej stało się wymagalne dopiero w dniu 1 kwietnia następnego roku, za który przysługuje nagroda. Tak więc, roszczenie skarżącej nie stało się wymagalne jeszcze w czasie pełnienia przez nią służby w Straży Granicznej, tj. do dnia 31 grudnia 2009 r. Tym samym, z uwagi na wymagalność tego świadczenia, które niewątpliwie przysługuje skarżącej w roku następnym, organem właściwym do wypłaty nagrody rocznej jest właściwy organ Policji", który jest przełożonym funkcjonariusza na dzień 1 kwietnia następnego roku, za który przysługuje nagroda" (art. 25a ust. 3 i 4 ustawy o Policji zawiera analogiczne rozwiązania prawne w stosunku do funkcjonariusza Straży Granicznej przeniesionego do służby w Policji, jak art. 70 ust. 4 i 5 ustawy o SOP wobec policjanta przeniesionego do służby w Służbie Ochrony Państwa).
P. M. w skardze na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] października 2019 r. stwierdził m. in., że organ "bezpodstawnie" odmówił mu przyznania i wypłaty nagrody rocznej za 2018 rok. Zdaniem skarżącego, pełniąc w 2018 r. służbę w Policji przez jedenaście miesięcy, w świetle art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, nabył prawo do rocznej (w jego przypadku nie zachodzą żadne okoliczności o których mowa w ust.
7) i powinna mu zostać wypłacona przez organ Policji w terminie do 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda (art. 110 ust. 9 tej ustawy). Skarżący stwierdził, że prawo do nagrody rocznej nabył na podstawie przepisów ustawy o Policji i dlatego "inna interpretacja tego uregulowania jest (...) niedozwolona". W przekonaniu P. M., Komendant SOP nie może wypłacić mu nagrody rocznej, skoro uprawnienie to przysługuje mu na podstawie ustawy o Policji, a jej przyznanie stanowi kompetencję przełożonych właściwych w sprawach mianowania policjantów no stanowiska służbowe,przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk (ust. 13). Uznawanie, że Komendant SOP jest takim przełożonym, jest, zdaniem skarżącego, nieporozumieniem. Skarżący dodał, że z § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 grudnia 2018 r. wynika, że Komendant SOP nie ma prawa wypłacić nagrody rocznej, do której funkcjonariusz prawo nabył w Policji, a wykładnia tego przepisu zaprezentowana przez organ w zaskarżonej decyzji jest nieprawidłowa.
W skardze do Sądu P. M. zarzucił ponadto Komendantowi Głównemu Policji nieprawidłową wykładnię art. 70 ust. 5 ustawy o Służbie Ochrony Państwa. Zdaniem skarżącego, powoływanie się na brak uprawnienia do odprawy i innych należności przewidzianych dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby, nie dotyczy jego przypadku, co zresztą organ wydający decyzję kilka akapitów wcześniej sam zauważa, rozróżniając tą sytuację od przypadku przeniesienia do innej służby. Ponadto, wbrew stanowisku organu, nagroda roczna jest świadczeniem przysługującym z tytułu zwolnienia z Policji, bo te określono w art. 114 ust. 1 ustawy o Policji i nie ma w tym katalogu nagrody rocznej.
Skarżący stwierdził ponadto, że nie jest prawidłowe zapatrywanie organu, że jego prawo do nagrody rocznej zmaterializowało się w momencie kiedy był funkcjonariuszem SOP tj. w dniu 31 marca 2019 r. Z przepisu art. 110 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że prawo do nagrody rocznej przysługuje za służbę w danym roku, a nie za służbę w poprzednim roku kalendarzowym. Poza tym dzień 31 marca został wyznaczony przez ustawodawcę jako ostatni możliwy dzień na wypłacenie tego świadczenia. Data płatności świadczenia nie jest tożsama dacie nabycia uprawnienia. Po dniu 31 marca materializuje się moje prawo do odsetek i do dochodzenia tego roszczenia na drodze sądowej a nie moje prawo do nagrody rocznej. Komendant Główny Policji błędnie powiązał wypłacenie tego świadczenia z dniem jego wymagalności, ponieważ niezasadnie zastosował przepisy rozporządzenia o przenoszeniu do Policji, które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie.
Zdaniem P. M., ciągłość służby, o której mowa w art. 70 ust. 4 ustawy o Służbie Ochrony Państwa oznacza, że po przejściu do nowej formacji, funkcjonariusz zachowuje dotychczasowy stopień służbowy oraz okres służby. O tych gwarancjach ciągłości służby mowa jest w § 11 i § 12 rozporządzenia w sprawie przenoszenia do służby w SOP.
W ocenie skarżącego, powoływanie się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1848/10 nie jest uzasadnione, ponieważ dotyczy on przeniesienia funkcjonariusza ze Straży Granicznej do Policji, na podstawie rozporządzenia o przeniesieniu do Policji, które różni się od rozporządzenia o przeniesieniu do SOP.
Na zakończenie skarżący dodał, że nie można tracić z pola widzenia, że został przeniesiony z Policji do SOP za porozumieniem Komendantów obu tych formacji i w związku z tym Komendant Główny Policji powinien kierując się art. 7b k.p.a. dokładnie wyjaśnić stan faktyczny i prawny sprawy oraz "załatwić sprawę funkcjonariusza przeniesionego do innej formacji w tym samym co Policja resorcie".
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że przed datą nabycia prawa do nagrody rocznej za 2018 r. skarżący utracił status policjanta, nie nabył jeszcze prawa do nagrody rocznej za rok 2018, co prowadzi do wniosku, że prawo to nabył już jako funkcjonariusz SOP oraz że art. 110 ust. 10 ustawy o Policji nie ma zastosowania do policjantów przenoszonych do SOP.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Spór w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do ustalenia organu obowiązanego do wypłaty nagrody rocznej za 2018 r. osobie, która została przeniesiona na podstawie art. 70 ust. 3 ustawy o SOP ze służby w Policji do służby w SOP rozkazem personalnym Komendanta SOP z [...] listopada 2018r. i nie otrzymała tego świadczenia w Policji.
Podstawą zmiany formacji, w której skarżący pełnił służbę było przeniesienie. Instytucja ta znana jest przede wszystkim tzw. stosunkom służbowym o charakterze publicznoprawnym, i jest wyrazem charakterystycznej dla tych stosunków zatrudnienia dyspozycyjności pełniącego służbę, wyrażającej się w znaczącej jego zależności od podmiotu, na rzecz którego pełni służbę. Natura prawna tego przeniesienia nie jest jednorodna. Nie można zbudować jednego, ogólnego modelu przeniesienia. Najczęściej oznacza ono zmianę określonych elementów stosunku służbowego przy zachowaniu jego bytu prawnego (tożsamości prawnej), np. zmianę stanowiska służbowego albo miejsca pełnienia służby.
W rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia z przeniesieniem znacznie dalej idącym. Przeniesienie przewidziane w art. 70 ustawy o SOP powoduje bowiem zmiany w zasadzie wszystkich, poza podmiotem pełniącym służbę, elementów dotychczasowego stosunku służbowego. Trudno zatem przyjąć, że dotychczasowy stosunek służbowy zachowuje swą tożsamość - jest tym samym stosunkiem prawnym po przeniesieniu. Przede wszystkim nie jest już stosunkiem służbowym w Policji lecz stosunkiem służbowym w odrębnej formacji - SOP. Niemniej jednak ustawodawca nie wiąże tego przeniesienia z ustaniem dotychczasowego stosunku służbowego (w Policji) i nawiązaniem następnego (w SOP). Wprowadza instytucję przekształcenia stosunku służbowego, opartego na prawnej fikcji –- uznaniu, że stosunek przekształcony jest nieprzerwaną kontynuacją stosunku służbowego sprzed przeniesienia, z wynikającymi stąd konsekwencjami dla uprawnień przeniesionego funkcjonariusza.
W przypadku funkcjonariusza Policji ustawa o Policji nie traktuje przeniesienia policjanta do innej formacji jako przesłanki ustania jego stosunku służbowego - zwolnienia ze służby (art. 41). Ustawa o SOP nie uznaje natomiast przeniesienia funkcjonariusza innej formacji do służby w SOP za sposób powstania stosunku służbowego funkcjonariusza SOP (art. 76 ust. 1). Tę tezę zdają się również potwierdzać przepisy rozporządzenia MSWiA z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa. Według § 6 ust. 2 pkt 4 i 5 rozporządzenia, w porozumieniu w sprawie przeniesienia zawartym pomiędzy Komendantem SOP i Komendantem Głównym Policji określa się: datę ustania służby w jednostce organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełni służbę (pkt 4) i datę, od której liczy się początek służby funkcjonariusza w SOP (pkt 5).
Rozkaz personalny Komendanta SOP potwierdzający przeniesienie funkcjonariusza do służby w SOP zawiera m. in. również datę, od której liczy się początek służby funkcjonariusza w SOP (§ 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia). Ne powinno budzić wątpliwości, że terminologia rozporządzenia odnosi się do faktów związanych z przeniesieniem, a nie do czynności prawnych (decyzji) składających się na przeniesienie. Data ustania służby i data od której liczy się początek służby funkcjonariusza SOP to nie to samo, co data zwolnienia ze służby i data nawiązania stosunku służbowego.
Potwierdzeniem i zarazem konsekwencją przyjętego przez ustawodawcę modelu przeniesienia funkcjonariusza innej służby do służby w SOP, mającego zresztą swój odpowiednik w ustawie o Policji (art. 25 a) są regulacje zawarte w przepisach art. 70 ust. 4 i 5 ustawy o SOP. W myśl tego pierwszego funkcjonariusz Policji przeniesiony do służby w SOP zachowuje ciągłość służby. Funkcjonariuszowi przeniesionemu w tym trybie do SOP nie przysługuje odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby (art. 70 ust. 5). Ustawodawca nie wyjaśnia pojęcia ciągłości służby. Zdaniem Sądu należałoby przyjąć, że chodzi tu potraktowanie przekształconego stosunku służbowego jako nieprzerwaną kontynuację stosunku zatrudnienia przed przeniesieniem, a więc przyjęcie, jakby nie nastąpiła zmiana formacji. Uznanie zatem służby w innej formacji (Policji) za równorzędną ze służbą w SOP, m. in. z punktu widzenia zachowania i nabycia uprawnień związanych ze służbą.
Przemawia za tym również treść § 12 rozporządzenia MSWiA z 13 grudnia 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa, według którego Komendant SOP, określając okres służby i stażu funkcjonariusza, uznaje je za równorzędne i przyjmuje odpowiednio, że jeden dzień służby i stażu w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Wywiadu Wojskowego, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Więziennej, Służbie Celno-Skarbowej lub Centralnym Biurze Antykorupcyjnym odpowiada jednemu dniowi służby i stażu w SOP.
Przepis art. 70 ust. 5 ustawy o SOP, który stanowi, że funkcjonariuszowi przeniesionemu do SOP nie przysługuje odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby ma wobec tego charakter deklaratywny. Jedynie potwierdza, że skoro w następstwie przeniesienia nie nastąpiło odejście ze służby wskutek zwolnienia ze służby, to przeniesionemu funkcjonariuszowi nie przysługują świadczenia z tytułu takiego odejścia.
Nagroda roczna jest świadczeniem przewidzianym zarówno w ustawie o Policji, jak i w ustawie o SOP. Uprawnienie do tego świadczenia w razie przeniesienia policjanta na podstawie art. 70 ustawy o SOP do służby w SOP należy zatem oceniać na podstawie obu tych regulacji prawnych, z uwzględnieniem charakteru prawnego i skutków przeniesienia.
Według art. 110 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy (ust. 3 tego artykułu). Policjantowi zwalnianemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni od dnia zwolnienia (ust. 10).
Przepis art. 174 ustawy o SOP stanowi, że funkcjonariuszowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje (ust. 1). Nagrodę roczną wypłaca się w I kwartale roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda (ust. 2). Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni od dnia zwolnienia (ust. 2a). Nagroda roczna przysługuje funkcjonariuszowi mianowanemu do służby w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego, jeżeli pełnił służbę w roku mianowania przez okres co najmniej 3 miesięcy kalendarzowych, w wysokości proporcjonalnej do liczby rozpoczętych miesięcy służby w danym roku (ust. 3). Przepisu ust. 3 nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym funkcjonariusz korzystał:
- 1) z urlopu wychowawczego, urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego;
- 2) ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z przyczyn, o których mowa w art. 186 § 2 lub art. 188 Kodeksu pracy;
- 3) ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych w razie urodzenia się dziecka funkcjonariusza, zgodnie z przepisami wykonawczymi wydanymi na podstawie art. 2982 Kodeksu pracy;
- 4) ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (ust. 4).
Z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że nagroda jest świadczeniem przysługującym za dany rok kalendarzowy służby w Policji, pod warunkiem że policjant pozostawał w tym roku w służbie co najmniej przez 6 miesięcy. Prawo do nagrody powstaje zatem z upływem roku kalendarzowego. Zasada ta odnosi się również do policjanta, który w trakcie roku kalendarzowego został przeniesiony do Służby w SOP. Nie ma w tym przypadku zastosowania przepis art. 110 ust. 10, ponieważ przeniesienie policjanta do służby w SOP nie wymaga zwolnienia go ze służby w Policji.
Policjant przeniesiony do służby w SOP nabywa zatem prawo do nagrody dopiero z upływem roku kalendarzowego, w którym nastąpiło przeniesienie, jako funkcjonariusz SOP, a nie jako policjant. Zgodnie z wyżej przedstawionym rozumieniem ciągłości służby, znajdującym potwierdzenie w § 12 rozporządzenia MSWiA z 13 grudnia 2018 r., okres służby w Policji policjanta przeniesionego do służby w SOP należy traktować na równi z okresem służby w SOP. Prowadzi to do wniosku, że policjant przeniesiony w ciągu roku kalendarzowego do SOP nabywa z upływem tego roku prawo do nagrody rocznej w SOP.
Przyjęcie odmiennej interpretacji, zakładającej, że w takiej sytuacji nagroda roczna jest wypłacana w stosownej części za okres faktycznej służby w Policji przez właściwy organ Policji, a w części związanej ze służbą w SOP przez Komendanta SOP nie znajduje, zdaniem Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę dostatecznego uzasadnienia zarówno w art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o Policji, jak i w przepisach o nagrodzie rocznej zawartych w ustawie o SOP. Przepis przytoczonego wyżej art. 174 ustawy o SOP nie przewiduje możliwości nabycia prawa do nagrody rocznej w SOP przez funkcjonariusza, który nie służył w SOP przez cały rok kalendarzowy, z wyjątkiem określonym w ust. 3 tego artykułu. Ten wyjątek nie dotyczy jednak funkcjonariusza przeniesionego do służby w SOP lecz funkcjonariusza mianowanego do służby w SOP w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego. A zatem stanowisko, że funkcjonariusz przeniesiony z Policji do SOP nabywa prawo do nagrody rocznej w Policji, proporcjonalnie do okresu pozostawania w służbie w Policji w roku kalendarzowym, w którym nastąpiło przeniesienie, prowadzi, w świetle art. 174 ustawy o SOP, do pozbawienia funkcjonariusza prawa do "uzupełniającej" nagrody w SOP za ten rok kalendarzowy. Takie rozwiązanie podważałoby zawartą w art. 70 ust. 4 ustawy o SOP gwarancję zachowania ciągłości służby w razie przeniesienia.
Można stwierdzić, że przedstawionego stanowiska Sądu nie podważają przepisy wykonawcze do ustawy o SOP, w szczególności § 13 przytaczanego rozporządzenia MSWiA z 13 grudnia 2018r. Przepis ten stanowi, że Komendant SOP, określając należności pieniężne o charakterze jednorazowym lub przysługujące za dany okres, uważa je za zrealizowane, jeżeli w czasie pełnienia służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych funkcjonariusz otrzymał należności pieniężne przysługujące z tego samego tytułu. Uposażenie funkcjonariusza z tytułu służby w SOP oraz nagroda roczna podlegają odpowiedniemu zmniejszeniu, jeżeli za ten sam okres funkcjonariusz nabył prawo do uposażenia z tytułu służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych.
Odnosząc się do tego przepisu rozporządzenia należy mieć na uwadze hierarchię norm prawnych, z której wynika po pierwsze, że akt wykonawczy nie może być niezgodny z ustawą i po drugie, że przepisów ustawy nie można interpretować kierując się treścią aktu wykonawczego (rozporządzenia). Przyjęty w § 13 rozporządzenia sposób bilansowania należności pieniężnych, które przeniesiony funkcjonariusz otrzymał pozostając w służbie przed przeniesieniem i które mu przysługują z tego samego tytułu w SOP po przeniesieniu nie przystaje do ustawowych regulacji dotyczących nagrody rocznej. Była już o tym mowa, że z art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o Policji nie wynika, że policjant przeniesiony do innej służby, a więc niezwolniony ze służby w Policji, nabywa prawo do nagrody rocznej w Policji w roku przeniesienia. Ustawa o służbie w SOP (art. 174) również nie daje policjantowi przeniesionemu do SOP prawa do nagrody w SOP za okres służby w tej formacji pozostały do końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło przeniesienie.
Tytułem uzupełnienia można dodać, że teza Sądu zaprezentowana w rozpatrywanej sprawie znajduje potwierdzenie m. in. w wyroku WSA w Krakowie z 26 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 1339/19 i we wcześniejszym wyroku WSA w Warszawie z 10 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1848/10 (ten drugi wyrok dotyczył przeniesienia funkcjonariusza Straży Granicznej do Policji na podstawie art. 25 a ustawy o Policji, odpowiadającego art. 70 ustawy o SOP).
Odnosząc się do pierwszego z powołanych wyroków, Sąd jest zdania, że organ Policji nie miał w niniejszej sprawie podstaw prawnych do przekazania podania (wniosku) skarżącego o wypłatę nagrody rocznej do innego (właściwego) organu na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. Przekazanie podania do właściwego organu w trybie art. 65 § 1 k.p.a. (zresztą niezaskarżalne) jest uzasadnione wówczas, gdy organ, do którego zostało wniesione jest niewłaściwy, a właściwy w tej sprawie jest inny organ, nie zaś wówczas, gdy organ do którego skierowano podanie - wniosek o świadczenie nie uważa się za obowiązany do jego wypłaty. Generalnie bowiem organ Policji jest właściwy w sprawach o wypłatę nagrody rocznej aktualnym i byłym policjantom.
W rozpatrywanej sprawie skarżący skierował wniosek o wypłatę nagrody rocznej do Policji, podnosząc, że należy mu się nagroda roczna na podstawie ustawy o Policji. Domagał się więc tego świadczenia od konkretnego organu Policji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komendant Główny Policji stwierdził wprawdzie, że jest organem niewłaściwym w tej sprawie, niemniej tę niewłaściwość powiązał z brakiem w ustawie o Policji podstaw do wypłaty byłemu funkcjonariuszowi Policji nagrody rocznej. Rozpoznał więc merytorycznie roszczenie skarżącego, uznając się tym samym swoją właściwość w tej sprawie.
Sądowi znane są również odmienne stanowiska wyrażone np. w wyrokach WSA w Warszawie: z 13 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2166/19 i z 19 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2722/19. Ze względów wyżej przedstawionych Sąd tych zapatrywań jednakże nie podziela.
Mając to wszystko na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji.