Uzasadnienie
K. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], którym organ utrzymał w mocy wcześniejsze postanowienie z dnia [...] października 2014 r., nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Rejonowego Policji w J. z dnia [...] kwietnia 1995 r., nr [...] o przyznaniu zainteresowanemu pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe.
W toku postępowania w piśmie z dnia 11 marca 2016 r., (k-36) skarżący podniósł, iż domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Na skutek wezwania Sądu z dnia 4 kwietnia 2016 r., do sprecyzowania przedmiotowego, skarżący w kolejnym piśmie z dnia 13 kwietnia 2016 r., powtórzył, iż domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
W myśl przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej jako p.p.s.a. po przekazaniu skargi przez organ Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z powyższego, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno wskazywać na konkretne okoliczności, które zdaniem strony świadczą o wystąpieniu w sprawie wskazanych wyżej przesłanek ustawowych.
Wskazać należy, że w wezwaniu z dnia 34 kwietnia 2016 r., do sprecyzowania żądania w zakresie wniosku o wstrzymanie, skarżący został pouczony o treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a.
W ocenie Sądu zawarty w sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], nie został umotywowany zgodnie z wymogami wynikającymi z treści powołanego wyżej przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie sprecyzował na czym miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał w swoich orzeczeniach, że na stronie zgłaszającej żądanie ciąży obowiązek dokładnego i szczegółowego umotywowania wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2012, sygn. akt II OZ 358/12, LEX nr 1166174, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 977/12, LEX nr 1166164).
Również z treści skargi i całokształtu dokumentacji w sprawie nie wynikają powody lub argumenty przemawiające za uwzględnieniem wniosku. Wspomnieć również należy, że instytucja wstrzymania wykonania może być zastosowana jedynie do takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie postępowania egzekucyjnego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią rozstrzygnięcia zawartego w tym akcie. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem tylko takich sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne.
Rozstrzygnięciem takim nie jest na pewno zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie. Postanowienie to ogranicza się bowiem jedynie do stwierdzenia braku podstaw do wszczęcia postępowania i ze swej istoty jest postanowieniem proceduralnym. Skoro zatem zaskarżone postanowienie nie nadaje się do wykonania, brak jest również możliwości wstrzymania jego wykonania.
Mając powyższe na uwadze, wobec nie wykazania przesłanek ustawowych uzasadniających wstrzymanie, należało na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji.