Uzasadnienie
M. T. przedmiotem skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczyniła uchwałę Zarządu Dzielnicy W. nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie przywrócenia tytułu prawnego do lokalu. Do skargi skarżąca dołączyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 246 § 1 ust 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jednak wolą ustawodawcy wprowadzono do procedury sądowoadministracyjnej jeden, wyjątkowy przypadek, gdy, niezależnie od sytuacji majątkowej strony, prawo pomocy jej nie przysługuje. Mianowicie, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi (art. 247 cytowanej ustawy).
Z kolei, o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. także postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt I OZ 918/09, Lex 573308; z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt 788/09, Lex 552419; z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 35/09. Lex 551912).
Co więcej, oczywistą bezzasadnością skargi w rozumieniu art. 247 cytowanej ustawy jest również niedopuszczalność skargi, czyli także i sytuacja, w której, sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy, sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ zarówno analiza treści skargi M. T., jak też zaskarżonej uchwały dowodzi, że przedmiot skargi nie jest objęty kognicją Sądu Administracyjnego.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w niniejszej sprawie zaskarżona uchwała nie została bowiem podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej. Uchwała ta została natomiast podjęta w sprawie ponownego zawarcia ze skarżącymi umowy najmu. Ponowne zawarcie umowy najmu stanowi, w ocenie Sądu, wykonywanie uprawnień właścicielskich przez jednostkę samorządu terytorialnego w stosunku do mienia stanowiącego mieszkaniowy zasób gminy i co za tym idzie, jest sprawą o charakterze cywilnoprawnym (por. § 39 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, Dz. Urz. Woj. Maz. z 2009 r. Nr 132, poz. 3937 ze zm.).
Skoro zatem w przedmiotowej sprawie skarga M. T. nie może zostać rozpoznana z uwagi brak kognicji sądu administracyjnego, to należy uznać, że zachodzą przesłanki do odmowy przyznania skarżącej prawa pomocy na podstawie art. 247 cytowanej ustawy.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.