Uzasadnienie
R. O., po wydaniu w niniejszej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 27 stycznia 2009 r. wyroku, oddalającego jego skargę na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia orzeczenia dyscyplinarnego, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, adwokata.
W uzasadnieniu wniosku wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną oraz córką W., które pozostają na jego utrzymaniu, natomiast druga córka J. przebywa w domu okresowo. Podał, że zarabia około 3.200 zł. Skarżący oświadczył ponadto, że musi utrzymać dwa mieszkania, chociaż on sam oraz jego żona i córka W., nie posiadają żadnych nieruchomości, oszczędności, ani przedmiotów wartościowych.
W piśmie z dnia 21 kwietnia 2009 r., stanowiącym uzupełnienie złożonego wniosku podał, że jedno z mieszkań, które opłaca należy do matki jego żony, natomiast drugie znajduje się w zasobach Gminy Miasta [...], a najemcą jest jego babka.
Wskazał również, że koszty utrzymania mieszkań wynoszą około 1500 zł miesięcznie. Do pisma zostały dołączone kopie rachunków, zaległości w opłatach za jedno z mieszkań, wyciągu z konta bankowego oraz zaświadczenia o wysokości pobieranego wynagrodzenia.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 262 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Skarżący w niniejszej sprawie, na podstawie art. 239 pkt 1 lit. d powołanej wyżej ustawy, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, w związku z tym, że zaskarżona przez niego decyzja Komendanta Głównego Policji związana jest z jego stosunkiem służbowym.
Stosownie natomiast do art. 245 § 1 i 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Ze złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz dodatkowych wyjaśnień skarżącego wynika, że w chwili obecnej jego sytuacja finansowa jest bardzo trudna – ma na utrzymaniu żonę oraz małoletnią córkę, a także pomaga finansowo swojej babci, która jest osobą starszą, schorowaną i wymagającą opieki. Ponadto ze złożonych kopii dokumentów wynika, że skarżący musi spłacić zaległości czynszowe za zajmowany lokal, w wysokości 2.786,71 zł, a jego wynagrodzenie jest obciążone na kwotę 1.598 zł z tytułu zajęcia komorniczego. Wszystkie zobowiązania powodują konieczność zaciągania kolejnych długów przez skarżącego w celu ich spłaty.
Pomimo więc tego, że łączny dochód w gospodarstwie domowym wynosi 3.197,16 zł netto, należy uznać, że skarżący nie jest obecnie w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, a tym samym, że spełnia przesłanki do przyznania pełnomocnika z urzędu.
Jednocześnie - w związku z tym, że skarżący, wnosząc o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, wskazał, że jego wniosek obejmuje przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia zarówno radcy prawnego, jak i adwokata – przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Brak jest bowiem podstaw, aby przyznać prawo pomocy również w zakresie ustanowienia adwokata, ponieważ w danej sprawie można ustanowić dla strony tylko jednego pełnomocnika z urzędu.
Dlatego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 262 oraz w związku z art. 254 § 1, 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.