Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2010 r. referendarz sądowy odmówił przyznania radcy prawnemu J. H. wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy, z uwagi na brak niebudzącego wątpliwości oświadczenia, że koszty zastępstwa procesowego nie zostały opłacone w całości lub w części.
W terminie otwartym do wniesienia środka odwoławczego, pismem z dnia 14 maja 2010 r. pełnomocnik skarżącego wniósł sprzeciw od orzeczenia referendarza.
W uzasadnieniu podkreślił, że we wniosku z dnia 3 marca 2010 r. znajdowało się prawidłowe oświadczenie. Zdaniem pełnomocnika wyrażenie "nieopłacone wynagrodzenie" przy zastosowaniu wykładni językowej oznacza, iż wynagrodzenie nie zostało opłacone i dotyczy całości wynagrodzenia. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej z urzędu skarżącemu w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, bowiem opłata nie została opłacona w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej ppsa, wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.), zwanym dalej rozporządzeniem.
W § 14 ust. 2 rozporządzenia, zostały wskazane konkretne czynności procesowe, za które przysługuje zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
Z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia wynika, że zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej należy się pełnomocnikowi z urzędu, między innymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Powyższy przepis stanowi jednocześnie, że wysokość stawki minimalnej opłaty za te czynności wynosi 100% stawki minimalnej, określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny, który brał udział w sprawie przed Sądem I instancji.
Stosownie zaś do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie", to jest takiej, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, albo radca prawna nie sporządził skargi i nie brał udziału w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 240 zł.
Ponadto w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W niniejszej sprawie radca prawny J. H. została ustanowiona pełnomocnikiem skarżącego po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 27 stycznia 2009 r., czyli w drugiej instancji.
Jak wynika z akt sprawy, pomoc udzielona skarżącemu, za którą należy się pełnomocnikowi wynagrodzenie, polegała na sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej od wyżej wskazanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz na udziale w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Należało więc przyjąć, iż w tym wypadku podstawą ustalenia minimalnej stawki wynagrodzenia radcy prawnego jest § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia.
Równocześnie, jak wynika z powołanego wyżej przepisu, wskaźnik procentowy stawki, określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, wynosi w tym wypadku 100%.
Natomiast wysokość stawki, określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 zależy od tego, czy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. a), czy radca prawny domaga się wynagrodzenia za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. b), czy też radca prawny występował w innej sprawie (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c).
Należy uznać, że niniejsza sprawa należy do tej ostatniej kategorii, z uwagi na to, że dotyczyła skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji w przedmiocie odmowy uchylenia orzeczenia dyscyplinarnego - a więc nie była sprawą, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, a także radca prawny nie sporządził w tej sprawie skargi i nie brał udziału w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego.
Z tego względu ustalono, że w tej sprawie wysokość "stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1" rozporządzenia, wynosi 240 zł.
Należało więc przyjąć, że należne pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie wynosi 100% z 240 zł, czyli 240 zł i powinno być podwyższone o kwotę 52,80 zł, stanowiącą podatek od towarów i usług, który na dzień wydania postanowienia wynosi 22%, co łącznie stanowi kwotę 292,80 zł.
Ponadto pełnomocnik z urzędu, stosownie do § 16 rozporządzenia, złożył wymagane oświadczenie.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 250 ppsa w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ppsa oraz stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, a także w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, postanowiono, jak w sentencji.
Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.).