Uzasadnienie
M. B. była funkcjonariuszem SKW do dnia [...] września 2016 r. Wobec funkcjonariuszki toczyło się postępowanie dyscyplinarne, które zostało zakończone wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego nr [...] z dnia [...] września 2016 r. obniżającego stopień służbowy.
W wykonaniu tego orzeczenia wydano rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] września 2016 r. (rozkaz ten został wydany na podstawie art. 113 pragmatyki służbowej funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego) o utracie przez stronę posiadanego stopnia i powrocie do stopnia bezpośrednio niższego tj. stopnia kapitana.
W dniu [...] września 2016 r. pełnomocnik funkcjonariuszki złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku zarzucono, że rozkaz personalny został wydany na podstawie nieprawomocnego orzeczenia.
Rozpatrując sprawę ponownie Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego decyzją z dnia [...] października 2016 r. utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie.
Odnosząc się do zarzutu o wydaniu zaskarżonego rozkazu na podstawie nieprawomocnego orzeczenia przywołał art. 138 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. z 2016 r. poz. 740). Dalej wskazał, że wobec treści przywołanych regulacji Szef SKW po wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie mógł tylko wykonać orzeczoną karę dyscyplinarną.
Dodano też, iż wydanie zaskarżonego rozkazu miało miejsce tego samego dnia co wydanie orzeczenia dyscyplinarnego kończącego postępowanie, ale nastąpiło dopiero po tym jak orzeczenie to zostało wydane.
Od powyższej decyzji skargę do tut. Sądu wywiodła M. B. wnosząc o jej uchylenie i zarzucając przedwczesność jej wydania w sytuacji, w której jeszcze nie zostało faktycznie wydane ostateczne orzeczenie dyscyplinarne Szefa SKW z prawomocną karą w postaci obniżenia stopnia z [...] do [...].
W oparciu o powyższy zarzut wniosła o dopuszczenie dowodu w postaci bilingu peł. skarżącej i dwóch oświadczeń woli tj. skarżącej oraz świadka [...]. K. D. dot. telefonicznej rozmowy przeprowadzonej z peł. organu w dniu [...] września 2016 r. o godz. [...] z peł. skarżącej na okoliczność treści rozmowy dla wykazania, iż postanowienia o ukaraniu dyscyplinarnym zostało wydane [...] września 2016 r., jednak do dnia [...] września 2016 r. są dokonywane w nim poprawki co oznaczałoby, że faktycznie takie postanowienie w dacie wydania zaskarżonego rozkazu nie zostało wydane ostatecznie, co czyni zarzut przedwczesności zaskarżonej decyzji zasadnym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 19 stycznia 2023 r. pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi podnosząc brak kognicji sądu administracyjnego do rozpoznawania skarg na decyzje o charakterze związanym.
Powołane na wstępie niniejszego uzasadnienia orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...] września 2016 r. zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 5 czerwca 2019 r. oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 września 2022 r. oddalił zaś skargi kasacyjne wywiedzione od ww. wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ wydając skarżone rozstrzygnięcie prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i poprawnie przyjął, że jest związany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] września 2016 r.
W ocenie tut. Sądu na w/postawione pytanie należało udzielić pozytywnej odpowiedzi.
Zgodnie z art. 138 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. z 2016 r. poz. 740) orzeczenie dyscyplinarne staje się prawomocne w dniu wydania orzeczenia kończącego postępowanie.
Skoro więc wydane w dniu [...] września 2016 r. omawiane orzeczenie kończyło postępowanie dyscyplinarne toczące się wobec skarżącej, to w tym też dniu uzyskało ono status orzeczenia prawomocnego.
Szef SKW musiał więc wydać decyzję wykonującą powyższe orzeczenie. Stosownie bowiem do dyspozycji art. 138 ust. 2 pragmatyki służbowej przełożony dyscyplinarny, którym w przedmiotowej sprawie jest Szef SKW, zobowiązany jest, po uprawomocnieniu się orzeczenia, niezwłocznie wykonać orzeczoną karę dyscyplinarną. Sposób sformułowania przywołanej regulacji prawnej sprawia, iż Szef SKW nie mając żadnego "luzu decyzyjnego" musiał wprowadzić do obrotu prawnego skutki faktyczne prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego. Czyniąc to, w sposób prawidłowy przetransponował do wydawanej decyzji treść merytoryczną wspomnianego orzeczenia dyscyplinarnego.
Dodać także należało, iż Sąd rozpoznając niniejszą skargę nie miał możliwości badania prawidłowości wydania orzeczenia dyscyplinarnego z dnia [...] września 2016 r. Badanie to wykraczało bowiem poza zakres przedmiotowy niniejszej sprawy. Stąd też wnioski dowodowe zawarte w skardze, musiały zostać oddalone.
Nadto wyjaśnić należało, iż tut. Sądowi z urzędu wiadomym jest, iż badania prawidłowości ww. orzeczenia dyscyplinarnego dokonały Sądy administracyjne obydwu instancji i uznały je za odpowiadające prawu. Sąd rozpoznający niniejszą skargę był więc związany oceną prawną zaprezentowaną przez ww. Sądy.
Na marginesie dodać należało iż tut. Sąd nie dopatrzył się przesłanek do odrzucenia przedmiotowej skargi. Okoliczność, że objęta skargą decyzja ma charakter związany, nie pozbawia strony możliwości skutecznego domagania się przeprowadzenia jej weryfikacji przez Sąd. Weryfikacja ta dotyczy zaś badania tego, czy organ wykonując orzeczenie dyscyplinarne oparł się na orzeczeniu mającym walor prawomocności, oraz czy poprawnie przetransponował do decyzji wykonującej orzeczenie treść owego orzeczenia.
W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.).