Uzasadnienie
W piśmie z dnia 6 lipca 2013 r. skarżąca wystąpiła o zwolnienie jej z opłat sądowych wskazując w uzasadnieniu, że jej sytuacja materialna się pogorszyła, bo wraz mężem (z którym prowadzi gospodarstwo domowe) są coraz starsi i schorowani. W złożonym w dniu 16 września 2013 r. na urzędowym formularzu wniosku skarżąca zażądała przyznania jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata informując, że łączny ich dochód wynosi 2.587 zł, a wśród posiadanych składników majątkowych wymieniła udziały we własności działek gruntu o łącznej pow. 2.500 m2.
Postanowieniem z dnia 20 września 2013 r. referendarz sądowy odmówił przyznania wnioskodawczyni prawa pomocy.
Na powyższe postanowienie skarżąca w dniu 17 października 2013 r. wniosła sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej p.p.s.a. (t.jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Mając na uwadze powyższe regulacje Sąd ponownie rozpoznał na podstawie zebranego materiału dowodowego wniosek strony o przyznanie prawa pomocy.
Prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Podkreślić należy, że wnioskodawczyni nie dopełniła tego obowiązku zarówno przy złożeniu wniosku, jak również na etapie wniesienia sprzeciwu, chociaż to na wnioskodawczyni ciążył obowiązek nie tylko rzetelnego i wyczerpującego przedstawienia swojej aktualnej sytuacji materialnej, ale także udokumentowania przedstawionych we wniosku okoliczności. Pisma procesowe wnioskodawczyni zasadniczo nie zawierają istotnych dla rozpatrzenia wniosków informacji. Z pism tych wynika jedynie, że wnioskodawczyni nie ma nikogo na utrzymaniu, łącznie z mężem uzyskuje dochód w wysokości 2.587 zł netto i posiada udziały we własności działek gruntu o łącznej pow. 2.500 m2. Tak przedstawiona przez wnioskodawczynię sytuacja materialna nie pozwala na uznanie, że należy ją zakwalifikować, jako osobę uprawnioną do skorzystania z instytucji prawa pomocy, w szczególności jeśli weźmie się dodatkowo pod uwagę fakt, że jedynym aktualnym kosztem sądowym jest wpis sądowy od zażalenia w wysokości 100 zł. Instytucja prawa pomocy powinna być bowiem stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się wyjątkowo trudną sytuacją materialną np. osób żyjących w ubóstwie, które są pozbawione środków do życia, a pozyskanie przez nie kwot na sfinansowanie kosztów udziału w sporze sądowym jest obiektywnie niemożliwe.
Wnioskodawczyni nie określiła i nie udokumentowała swoich niezbędnych wydatków, nie przedłożyła także dokumentów potwierdzających fakt swojego zadłużenia (kredyt) i jego wysokość. Jeśli według twierdzeń wnioskodawczyni znajduje się ona w niedostatku, to powinna wystąpić do dwójki swoich dorosłych dzieci o świadczenie alimentacyjne (art. 133 § 2 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy [t. jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 788 ze zm.]). Nie bez znaczenia dla oceny wniosku pozostaje również okoliczność, iż wnioskodawczyni niedawno, w kilku innych sprawach (np. o sygn. akt II SA/Wr 465/08, II SA/Wr 57/09, II SA/Wr 892/11 itd.) zatrudniła adwokata z wyboru (adwokat A.K.), co świadczyć może o tym, iż posiada ona źródło z którego może opłacić również koszty niniejszego postępowania. Zauważyć także należy, iż skarżąca posiada udziały w prawie własności nieruchomości, która może przynosić pożytki, być zabezpieczeniem kredytu lub podlegać obrotowi.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 i art. 260 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.