Uzasadnienie
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że wniosek o wstrzymanie wykonania musi dotyczyć aktu, którego wykonanie ma być wstrzymane, powinien kwalifikować się do wykonania. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa zaś na wnioskodawcy. To stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 14 lipca 2010 r. (sygn. akt II GSK 779/10, publ. LEX nr 673837) obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia pozytywną dla strony ocenę takiego wniosku. W innym orzeczeniu NSA stwierdził, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a..
Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku. Powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2011 r., sygn. akt II FZ 720/10, publ. G.Prawna 2011/44/16).
W rozpatrywanej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja, którą utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji o udzieleniu P.. S.A. pozwolenia na rozbiórkę podziemnej sieci ciepłowniczej kanałowej z komorami na działkach nr 12/2, 13, 15, 16, 20, 23, 10, 18, 11, 12/1, 17 AM-20, obręb B.D.. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i nieodwracalnych skutków dla niej, tj. wydana decyzja na rozbiórkę spowoduje usunięcie dowodu rzeczowego w postępowaniu o samowolę budowlaną i inne postępowania administracyjne, które mogą skutkować odmiennym wyrokiem sądowym na niekorzyść skarżącej i spowodować nieodwracalne skutki prawne nie tylko dla skarżącej, ale i Skarbu Państwa.
Należy tutaj podkreślić, że koniecznym przy rozpoznawaniu wniosku skarżącej jest uwzględnienie interesów wszystkich stron postępowania. Szczególnie istotne wydaje się uwzględnienie interesów inwestora, który może podjąć roboty budowlane (rozbiórkę) na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (rozbiórkę). Istotne jest, że podstawą złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na rozbiórkę w rozpoznawanej sprawie jest wyrok Sądu Okręgowego we W. z dnia 13 marca 2013 r. (sygn. akt [...]), którym nakazano P. S.A. usunięcia wszelkich swoich urządzeń do przesyłu ciepła znajdujących się na należącej do skarżącej nieruchomości w terminie dwóch lat od dnia uprawomocnienia wyroku.
Powyższe okoliczności - w ocenie Sądu - nie dają podstawy do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Powołując się na powyższe okoliczności skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować skutki o jakich stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a.. Powoływanie się przez skarżącą, że pozwolenie na rozbiórkę usunie dowód rzeczowy w postępowaniu o samowolę budowlaną, w szczególności w świetle powołanego wyżej wyroku, nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że wykazane zostały przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a.. Skarżąca w istocie więc nie wskazała na żadne okoliczności uzasadniające stwierdzenie, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wiązać się będzie z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.
Na marginesie należy zauważyć, że to, czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z samowolą budowlaną, nie podlega ocenie w niniejszej sprawie, bowiem nie jest to przedmiotem tego postępowania. Po drugie zaś nawet jeśliby przyjąć, że jest ona samowolą budowlaną, to najbardziej satysfakcjonującym dla skarżącej rezultatem tego stwierdzenia byłby właśnie nakaz rozbiórki sieci. Przy czym podkreślić wypada, że skutki samowoli budowlanej, również w postaci nakazu rozbiórki, obciążają tylko i wyłącznie inwestora.
W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i dlatego też wniosek w tym przedmiocie nie został uwzględniony. Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.