Uzasadnienie
P. Sp. z o.o. w W. (dalej "skarżąca"), działając przez pełnomocnika, pismem z 26 IV 2023 r. wniosła skargę na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z 21 III 2023 r. (IF-O.7841.1.2022.JP) w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na rozbiórkę myjni samochodowej dla samochodów ciężarowych.
Sąd wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 1 egzemplarza jej odpisu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona na adres pełnomocnika skarżącej w dniu 29 VI 2023 r.
Pismem z dnia 3 VII 2023 r. skarżąca złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi i wniosła o umorzenie postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 VIII 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej "ppsa", sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Zgodnie z art. 57 § 1 ppsa, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, określonym w art. 45 – 48 ppsa.
Wezwanie skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisu skargi wynika z art. 47 § 1 ppsa, zgodnie z którym do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych.
Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca wezwanie do nadesłania odpisu skargi została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 29 VI 2023 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie uzupełniła wspomnianego braku formalnego.
Sąd zwraca uwagę, że wprawdzie w piśmie z 3 VII 2023 r. skarżąca cofnęła skargę, jednak czynność ta nie mogła wywołać skutków procesowych. Cofnąć bowiem można jedynie skargę skutecznie wniesioną, która nie jest dotknięta żadnymi brakami formalnymi. W przypadku natomiast, gdy skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone (por. postanowienia NSA: z 16 I 2014 r., II OSK 3150/13; z 20 I 2011 r., II OSK 2453/10; z 27 VI 2008 r., II OSK 923/08; z 3 I 2008 r., I OSK 1829/07 – publ. CBOSA).
W okolicznościach niniejszej sprawy oświadczenie skarżącej o cofnięciu skargi jest zatem prawnie nieskuteczne, a jej skarga podlega odrzuceniu.
Powyższe obligowało Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, o czym orzeczono w pkt. I sentencji postanowienia. Natomiast o zwrocie uiszczonego wpisu w pkt. II sentencji postanowienia, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.