Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 września 2004r. Burmistrz Gminy T. na podstawie art. 66 §1 k.p.a. zawiadomił skarżących, że złożone przez nich zażalenie, skierowane jednocześnie do Wojewody i do SKO, zostanie przekazane do właściwego SKO, gdyż Wojewoda nie ma kompetencji do rozpatrzenia tego zażalenia.
Postanowienie to skarżący zaskarżyli zażaleniem. Na jego skutek organ odwoławczy uchylił powyższe postanowienie i umorzył postępowanie organu I instancji, gdyż stosowanie art. 66§1 k.p.a. było bezprzedmiotowe. W postanowieniu z dnia 28 lutego 2005r. organ zawarł pouczenie, że służy na nie skarga do WSA we Wrocławiu.
Skarżący złożyli skargę do sądu administracyjnego oraz jednocześnie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez SKO. Zaskarżonym postanowieniem organ stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W skardze do sądu administracyjnego skarżący wnieśli o uchylenie tego postanowienia, nie zgłaszając żadnych zarzutów związanych ze stosowaniem art. 66§1 lub 134 k.p.a., lecz szereg ogólnikowych zarzutów naruszenia przez organ wielu innych przepisów procedury administracyjnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, gdyż na wydane po rozpoznaniu zażalenia postanowienie nie przysługiwał skarżącym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a ponadto organ podkreślił, że przedmiotem rozpoznania nie były kwestie merytoryczne lub procesowe wskazane w skardze, a jedynie kwestia dopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej stosowania art. 66§1 k.p.a.
W toku dalszego postępowania sądowego skarżący złożyli zażalenie na zarządzenie wzywające ich do uiszczenia wpisu od skargi, kolejno wnieśli o wyłączenie od orzekania wszystkich sędziów WSA we Wrocławiu, następnie złożyli zażalenie na odmowę zwolnienia ich od kosztów sądowych w części ponad kwotę 50 zł. Ponadto uzupełnili skargę o zarzut nieważności zaskarżonego postanowienia, bowiem w jego wydaniu uczestniczyły te same osoby, co w poprzedzającym je postanowieniu organu. Kolejno skarżący złożyli pismo procesowe nie dotyczące problematyki stosowania przez organ przepisów art. 66 i 134 k.p.a. oraz dalsze pismo, w którym twierdzili, że w aktach sprawy brakuje akt administracyjnych i postanowień, chociaż akta te i postanowienia są dołączone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W sprawie wymagało rozstrzygnięcia, czy na postanowienie wydane w drugiej instancji przez SKO, przysługuje stronie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Kwestię tę w sposób wyraźny regulują przepisy art. 127§3 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 3§2 pkt 1 p.p.s.a, z których wynika, że wniosek taki jest niedopuszczalny, zaś stronie przysługuje wówczas skarga do sądu administracyjnego. W przypadku niedopuszczalności środka odwoławczego organ wydaje na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienie stwierdzające istnienie tej niedopuszczalności. W omawianej sytuacji skarga na takie postanowienie była oczywiście bezzasadna. Jak trafnie podkreślił organ, w sprawie rozstrzygającej kwestię incydentalną stosowania art. 66 k.p.a., zarówno organy jak i sąd, nie mogły zajmować się szczegółowymi kwestiami procesowymi i problematyką merytoryczną naświetloną w charakterystyczny dla skarżących sposób w skardze i pismach procesowych.
Należy dodać, że organ stwierdzając niedopuszczalność wniosku nie orzekał o zasadności tego wniosku, zatem nie naruszył art. 24§1 pkt 5 k.p.a.
Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
J.T. 03.12.09r.