Uzasadnienie
Skarżący na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. wnieśli o stwierdzenie nieważności zarządzenia Prezydenta Wrocławia nr 8347/09 z dnia 31 grudnia 2009 r. Zarządzeniem tym organ wyraził zgodę na rozbiórkę obiektów budowlanych stanowiących własność Gminy W. położonych 1. ul. P.budynki gospodarcze szt. 3, 2. P. garaż szt. 1, 3. ul. P. budynek mieszkalny szt.
1. Wykonanie zarządzenia organ powierzył dyrektorowi Zarządu Zasobu Komunalnego. Według skarżących zarządzenie naruszyło ich interes prawny jako najemców budynku, prowadzących w nim działalność gospodarczą. Na lokale poczynili znaczne nakłady. Wyburzenie budynków wywoła ustanie najmu, a w konsekwencji pozbawi skarżących przysługującego im pierwszeństwa w nabyciu lokali użytkowych. Zarządzenie jest sprzeczne z prawem i zasadami racjonalnej gospodarki. Obowiązujący od dnia 1 stycznia 2010 r. plan miejscowy, uchwalony w dniu 22 października 2009 r., objął budynki przewidziane do rozbiórki ochroną konserwatorską. Zarządzenie stało się dlatego niewykonalne. Nastąpiło naruszenie art. 25 w związku z art. 23 ust. 1 u.g.n., gdyż stan techniczny budynków nie kwalifikuje ich do rozbiórki. Organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa z dnia 28 lipca 2010 r. i dlatego w dniu 24 września 2010 r. złożono skargę do sądu administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, gdyż zarządzeniem z dnia 7 września 2010 r. organ dokonał zmiany zaskarżonego zarządzenia przez ograniczenie zgody na rozbiórkę do 9 szt. komórek gospodarczych i garażu. Według organu zarządzenie nie zostało podjęte w sprawie z zakresu administracji publicznej. Skarżący jako najemcy nie posiadają interesu prawnego w zaskarżeniu zarządzenia. Zarządzenie w obecnym brzmieniu nie narusza planu miejscowego. Skarga w dacie jej złożenia była bezzasadna.
Skarżący w piśmie procesowym nie cofnęli skargi, chociaż przyznali, że zmiana zarządzenia doprowadziła do jego zgodności z prawem, jak też usunęła naruszenie ich interesu prawnego.
Na rozprawie skarżący cofnęli jednak skargę i wnieśli o obciążenie organu kosztami postępowania zgodnie z art. 208 p.p.s.a., skoro organ nie zawiadomił skarżących w terminie o usunięciu naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wnioski procesowe obu stron budziły wątpliwości lub zastrzeżenia. Organ w istocie wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, a ewentualnie dopiero o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. Skarżący niepotrzebnie obawiali się obciążenia ich obowiązkiem zwrotu kosztów organowi, gdyż oddalenie skargi nie eliminuje zasady ponoszenia kosztów przez strony (art. 199 p.p.s.a.). Nie wiadomo, dlaczego przed rozprawą nie cofnęli skargi, skoro ich interes prawny został zaspokojony, zaś zmienione zarządzenie już nie naruszało prawa. W ocenie Sądu art. 208 p.p.s.a. dotyczy kosztów wywołanych w toku postępowania sądowego. Koszty pełnomocnika procesowego ustanowionego w celu cofnięcia skargi bezzasadnej bądź niedopuszczalnej, nie były niezbędne (art. 205 p.p.s.a.). Nie ma potrzeby procesowej szerszego rozważenia kwestii dopuszczalności skargi. Można zauważyć, że po uznaniu mienia komunalnego za mienie publiczne, akty organów gminy nie mające charakteru cywilnoprawnego będą należały do aktów z zakresu administracji publicznej.
W swoim ustabilizowanym orzecznictwie tut. Sąd nie uznawał braku naruszenia interesu prawego skarżących za przesłankę dopuszczalności skargi. Nie ma powodu do odstąpienia od tej linii orzeczniczej. Trafnie argumentował organ, że posiadanie interesu prawnego przez najemców w ogóle, wobec aktów z zakresu gospodarowania mieniem gminy byłoby wątpliwe i w większości przypadków wykluczone. W przypadku zarządzenia o wyburzeniu przedmiotu najmu, oceny mogłyby być rozmaite. Było jednak istotne, że w dacie złożenia skargi zarówno interesu prawnego, a tym bardziej jego naruszenia już nie było po stronie skarżących. Skarga była zatem w oczywisty sposób bezzasadna, o ile była dopuszczalna. Dlatego cofnięcie skargi okazało się skuteczne (art. 60 p.p.s.a.) i uzasadniało umorzenie postępowania (art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Nie było podstaw do obciążenia organu kosztami postępowania. Skarżącym należało natomiast zwrócić w całości uiszczony należnie wpis od skargi (art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) oraz wpis uiszczony nienależnie jako nadpłacony (art. 225 p.p.s.a.).
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.
PM 28.02.2011 r.