Uzasadnienie
Po myśli art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Niebezpieczeństwo, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie, oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać zatem z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony.
Z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. To stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 14 lipca 2010 r. (sygn. akt II GSK 779/10, publ. LEX nr 673837) obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia pozytywną dla strony ocenę takiego wniosku. W innym orzeczeniu NSA stwierdził, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a..
Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku. Powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2011 r., sygn. akt II FZ 720/10, publ. G.Prawna 2011/44/16). Brak uzasadnienia wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., uniemożliwia sądowi dokonanie oceny merytorycznej takiego wniosku (postanowienie NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1843/10, publ. LEX nr 707841).
W rozpatrywanej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja, którą uchylono zaskarżoną decyzję nakazującą E.G., G.W. i K.W. - jako współwłaścicielom budynku mieszkalnego jednorodzinnego - usunięcie w terminie do 30 maja 2016 r. występujących nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu budowlanego, poprzez: naprawę uszkodzonych odcinków stropu drewnianego nad parterem (wymianę zniszczonych, wzmocnienie osłabionych belek drewnianych), naprawę podłogi na poddaszu wraz z wykonaniem nowego deskowania w miejscach występujących uszkodzeń i ubytków, wymianę, naprawę w przypadku mniejszych wad zniszczonych schodów drewnianych prowadzących na poddasze, wymianę zniszczonej i nadpalonej stolarki okiennej w obrębie poddasza, wykonanie nowego pokrycia dachowego na całej powierzchni połaci dachowej oraz naprawę uszkodzonych wypraw elewacyjnych ścian szczytowych w obrębie poddasza oraz wypraw tynkarskich na kominach, w części dotyczącej terminu wykonania obowiązków i wyznaczono nowy termin wykonania do dnia 31 grudnia 2016 r., w pozostałym zaś zakresie utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy.
We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący podniósł, że choćby tylko pobieżna analiza zaskarżonej decyzji oraz zarzutów skargi nasuwa wniosek, że została ona wydana wobec osób nie będących stronami postępowania administracyjnego, a tym samym dotknięta jest nieważnością. Wykonanie zaskarżonej decyzji - niosące za sobą konieczność realizacji szeregu kosztochłonnych prac budowlanych - skutkować będzie powstaniem po stronie skarżącego poważnej szkody, której w dodatku nie da się odwrócić.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że kwestia adresata nałożonych zaskarżoną decyzją obowiązków nie może stanowić podstawy wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.. Stanowiłaby ona w istocie oceną zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności. O zasadności udzielenia ochrony tymczasowej nie mogą natomiast świadczyć zarzuty podniesione względem zaskarżonej decyzji, bowiem dotyczą one merytorycznego rozpoznania sprawy. Ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może bowiem być zastąpiona merytoryczną oceną zaskarżonego aktu z punktu widzenia jej legalności lub nawet przypuszczeniami co do tej oceny.
Ponadto, w ocenie Sądu, argumentem przemawiającym za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może być hipotetyczna sytuacja związana z powstaniem w przyszłości nieokreślonych kosztów, bowiem dla oceny zasadności tego wniosku decydujące znaczenie ma ocena aktualnego stanu faktycznego, a nie ewentualnych możliwych zagrożeń, jakie mogą pojawić się w bliżej nieokreślonej przyszłości. Samo zatem tylko stwierdzenie strony skarżącej, że wykonanie zaskarżonej decyzji nieść będzie za sobą konieczność realizacji szeregu kosztochłonnych prac budowlanych, nie stanowi wystarczającej podstawy, aby uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po stronie skarżącego powstanie poważnej szkody. Trudno bowiem stwierdzić, że nakazane roboty budowlane spowodują szkodę dla skarżącego, skoro nie znamy nawet jej hipotetycznej wysokości, a sam skarżący nie wskazał na okoliczności jego finansowej sytuacji.
Tym bardziej, że nakaz wykonania określonych robót budowlanych został nałożony na trzy osoby. Skarżący nie przedstawił wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania jakichkolwiek dokumentów potwierdzających złożone we wniosku oświadczenia ani dokumentów obrazujących jego sytuację finansową. Tylko przedstawienie przez skarżącego zarówno kosztorysu nakazanych robót budowlanych i jego aktualnej sytuacji finansowej umożliwiałoby ocenę, czy dla tej konkretnej strony postępowania wykonanie tychże robót grozi wystąpieniem znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i dlatego wniosek w tym przedmiocie nie został uwzględniony. Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.