Uzasadnienie
W skardze na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego budynku, zakazującej użytkowania budynku oraz nakazującej dokonać niezbędnych zabezpieczeń B. B. (dalej: skarżący) wniósł o wstrzymanie zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając swój wniosek skarżący wskazał, że wskutek wykonania zaskarżonej decyzji zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie mogłoby dla skarżącego wywołać wszczęcie postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wykonania nałożonych decyzją obowiązków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OZ 752/14).
Tym samym, przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu (por. postanowienie NSA z 9 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 52/05).
Jednocześnie należy zauważyć, że to na wnioskodawcy ciąży wykazanie zasadności wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się więc do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Obowiązek wykazania wystąpienia w sprawie okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji związany jest z tym, że rozpoznając wniosek sąd nie dokonuje merytorycznej oceny zaskarżonych aktów oraz postępowania, w wyniku którego zostały one wydane.
W realiach niniejszej sprawy wskazać należy, że w przyjętym do rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, skarżący upatruje jego zasadności w wystąpieniu w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie mogłoby dla skarżącego wywołać wszczęcie postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wykonania nałożonych decyzją obowiązków. Oceniając tak przedstawioną argumentację wniosku sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał prawdopodobieństwa wystąpienia skutków, o jakich jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Podkreślić należy, że na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego sąd nie ocenia, czy zaskarżony akt administracyjny w istocie jest wadliwy. Nie podlega zatem ocenie sądu zasadność nałożenia na skarżącego obowiązków w związku ze stwierdzonymi w toku postępowania administracyjnego nieprawidłowościami. Nie może również wywołać zamierzonego przez skarżącego skutku argumentacja odnosząca się do ewentualnego nałożenia na skarżącego – w razie niewykonania obowiązków – grzywny. Jest to bowiem zdarzenie przyszłe i hipotetyczne, a skarżący nie wykazał trudnej sytuacji majątkowej, która uniemożliwiałaby mu wykonanie obowiązków nałożonych zaskarżoną decyzją bez poniesienia szkody lub wywołania nieodwracalnych skutków. Aby możliwa stała się ocena wpływu wykonania nałożonych obowiązków na sytuację majątkową skarżącego i wywołanie znacznej szkody, skarżący powinien odnieść się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne, a ponadto wskazana we wniosku argumentacja winna być poparta stosowną dokumentacją finansowo-majątkową wnioskodawcy. Skarżący nie wykazał natomiast z jakich konkretnych okoliczności wywodzi zaistnienie w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody.
Oceniając tak przedstawioną argumentację wniosku sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał prawdopodobieństwa wystąpienia skutków, o jakich jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił odmówić wstrzymania wykonania postanowienia.