Uzasadnienie
P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego sprawie samowolnej rozbudowy obiektu budowlanego.
Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Pismem z 12 sierpnia 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował P. K. o wszczęciu postępowania wyjaśniającego w sprawie realizowania robót budowlanych na działce nr [...], obręb R. Jednocześnie organ wezwał go do udostępnienia informacji i dokumentacji związanej z budową i utrzymaniem obiektów budowlanych znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości.
W toku postępowania pismem z dnia 19 września 2016 r. Burmistrz Miasta i Gminy poinformował, że na działce [...] znajduje się teren dawnego folwarku, dwór i park, które są wpisane do Gminnej Ewidencji Zabytków. Burmistrz wskazał także, iż 22 grudnia 2008 r. wydano decyzję o warunkach zabudowy na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na olejarnię oraz budowę budynku magazynowego. Ponadto, w dniu 26 czerwca 2010 r. wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla powyższej inwestycji.
Z kolei Starosta poinformował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że w dniu 19 listopada 2009 r. P. K. dokonał zgłoszenia budowy wagi samochodowej przenośnej, które zostało przyjęte bez uwag.
Postanowieniem z dnia 17 marca 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał P. K. wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych (bez prowadzenia robót) polegających na wykonaniu rozbudowy (w kierunku północy), budynku mieszkalnego (dawny pałac) o jednokondygnacyjną część garażowo-warsztatową z tarasem na stropie i z utwardzonym dojazdem – bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ nakazał także przedstawienie w terminie do 31 sierpnia 2017 r. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy o warunkach zabudowy, czterech egzemplarzy projektu budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Na wniosek skarżącego postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2017 r. organ nadzoru I instancji zawiesił przedmiotowe postępowanie.
Postanowieniem z 6 listopada 2018 r. organ nadzoru budowlanego podjął zawieszone postępowanie i postanowieniem z dnia 4 grudnia 2018 r. ponownie nakazał P. K. wstrzymanie prowadzenia przedmiotowych robót budowlanych i przedstawienie stosownych dokumentów w terminie do 31 marca 2019 r. W dniu 30 marca 2019 r. P. K. złożył żądane dokumenty.
Postanowieniem z dnia 21 maja 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na P. K. obowiązek usunięcia do 25 sierpnia 2019 r. nieprawidłowości związanych z przedłożonym projektem budowlanym, wskazując, że projekt ten powinien zostać zaopiniowany przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.
Wnioskiem z dnia 26 sierpnia 2019 r. skarżący zwrócił się do organu o zmianę terminu wykonania obowiązków z uwagi na fakt, że dokumentacja została wysłana do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w dniu 27 czerwca 2019 r. i dotąd nie ma odpowiedzi. Następnie, pismem z dnia 16 września 2019 r. P. K. poinformował, że według jego wiedzy, to nie on jako inwestor powinien wystąpić do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o opinię, lecz musi to uczynić organ. W związku z tym wniósł do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wystąpienie ze stosownym wnioskiem oraz o zawieszenie postępowania do czasu uzyskania uzgodnienia.
Na spotkaniu inwestora i projektanta z organem nadzoru I instancji w dniu 30 września 2019 r. uzgodniono, że po przedłożeniu dokumentacji projektowej to organ przedstawi ją do uzgodnienia konserwatorowi.
Pismem z dnia 9 października 2019 r. organ nadzoru zawiadomił o zwłoce w załatwieniu sprawy na podstawie art. 36 § 2 k.p.a. i poinformował, że będzie dalej rozstrzygał sprawę po otrzymaniu minimum trzech jednolitych egzemplarzy projektu budowlanego w terminie do 31 października 2019 r. Po tym terminie egzemplarze zostaną skierowane do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w celu uzgodnienia na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.
W dniu 4 listopada 2019 r. inwestor przedłożył w organie nadzoru wymaganą dokumentację projektową.
W dniu 8 listopada 2019 r. do wiadomości organu nadzoru wpłynęło pismo Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 6 listopada 2019 r., w którym wskazano na potrzebę usunięcia nieprawidłowości w celu pozytywnego zaopiniowania projektu budowalnego.
Pismem z 14 listopada 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie zawiadomił skarżącego o zwłoce w załatwieniu sprawy na podstawie art. 36 § 2 k.p.a. i poinformował, że będzie dalej rozstrzygał sprawę po otrzymaniu dwóch jednolitych egzemplarzy projektu budowlanego, zaakceptowanego przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków po wprowadzeniu zmian wynikających z warunków sformułowanych w piśmie z 6 listopada 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził ponadto, że brak przedłożenia przez inwestora zaakceptowanego projektu do dnia 15 marca 2020 r. spowoduje niezwłoczne rozstrzygniecie w sprawie legalizacji.
P. K. złożył ponaglenie z powodu bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzając, że nałożono na niego obowiązek uzgodnienia projektu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, podczas gdy to organ może wystąpić do Konserwatora z takim wnioskiem. Działanie takie z kolei powoduje przewlekłość postępowania. Postanowieniem z 7 stycznia 2020 r. organ wyższego stopnia odmówił wyznaczenia powiatowemu organowi nadzoru budowlanego terminu załatwienia sprawy, uznając, że nie można mówić o bezczynności, skoro to długotrwałe problemy strony z uzyskaniem uzgodnienia projektu budowlanego, a wcześniej decyzji o warunkach zabudowy.
P. K. złożył skargę na przewlekłość postępowania toczącego się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego i wniósł o zobowiązanie organu do zwrócenia się w terminie 14 dni od ogłoszenia wyroku do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z wnioskiem o uzgodnienie, o którym mowa w art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego. Skarżący wyjaśnił, że pismem z dnia 14 listopada 2019 r. został poinformowany, że organ uzależnia bieg postępowania od dostarczenia przez inwestora dwóch egzemplarzy projektu budowlanego zaakceptowanego przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków po wprowadzeniu zmian sformułowanych w piśmie Konserwatora z dnia 6 listopada 2019 r.
Skarżący powołał się na treść art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego stwierdzając, że ma on zastosowanie przy procedurze legalizacji samowoli budowlanej. W związku z tym wykładnia tego przepisu musi prowadzić do wniosku, że obowiązek uzgadniania projektu spoczywa na organie administracyjnym, a nie na inwestorze. W niniejszej sprawie powiatowy organ nadzoru budowlanego nie wystąpił do wojewódzkiego konserwatora zabytków o uzgodnienie w trybie art. 106 k.p.a., a jego działanie jest nieuzasadnione i prowadzi do przewlekłości postępowania.
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej przedstawiając chronologię wydarzeń w niniejszym postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Na mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a., to jest mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a.
Merytoryczną ocenę zasadności skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania poprzedzić należy oceną spełnienia warunków formalnych skargi. Co do zasady bowiem warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest, jak wynika z przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Artykuł 53 § 2b p.p.s.a. wyraźnie wskazuje, iż skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Nie ulega wątpliwości, że skarżący wyczerpał powyższy tryb, gdyż w dniu 12 grudnia 2019 r. do powiatowego organu nadzoru budowlanego wpłynęło ponaglenie skierowane do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpoznając ponaglenie postanowieniem z dnia 7 stycznia 2020 r. odmówił wyznaczenia organowi I instancji terminu załatwienia przedmiotowej sprawy.
Skarżący zwalcza skargą przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie legalizacji samowolnie wykonanych przez niego robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku mieszkalnego (dawnego pałacu) o pomieszczenia garażowo – warsztatowe wraz z tarasem z balustradą na ich stropie, zlokalizowanego na działce nr [...], obręb R. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. z przewlekłym prowadzeniem postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Aby stwierdzić, że organ administracji publicznej prowadzi postępowanie przewlekle, należy wykazać, że w okolicznościach konkretnej sprawy administracyjnej organ administracji publicznej miał możliwość załatwić sprawę sprawniej i szybciej nie narażając stron tego postępowania na nieuzasadnione mnożenie czynności procesowych i przedłużanie postępowania ponad terminy załatwiania spraw określone w art. 35 i art. 36 k.p.a. Mimo to jednak organ prowadził postępowanie opieszale, niesprawnie i nieskutecznie, a to doprowadziło do naruszenia przepisów o szybkości postępowania.
W takim postępowaniu ocena sprawności postępowania i zasadności podejmowanych czynności nie może abstrahować od wyznaczonego przez normy prawa materialnego sposobu postępowania, który w niniejszej sprawie określają przepisy art. 48 i 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym. Ze względu na specyfikę obiektu stanowiącego przedmiot nielegalnej rozbudowy, który na podstawie zarządzenia nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy został wpisany do gminnej ewidencji zabytków, zasadniczy wpływ na ocenę legalności działań organu nadzoru budowlanego miał przepis art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego, który stanowi, że w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków.
Oceniając postępowanie zaskarżonego organu Sąd uznał, że organ nadzoru budowlanego I instancji dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie legalności rozbudowy obiektu budowlanego – budynku mieszkalnego (dawnego pałacu) usytuowanego na działce nr [...] w R. Akta sprawy potwierdzają, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 8 września 2016 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie opisanej wyżej samowoli i prowadził je w trybie i na zasadach określonych w art. 48 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie prowadzenia postępowania. Kierując się dyspozycją art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego organ nadzoru I instancji dwukrotnie, tj. postanowieniem z dnia 17 marca 2017 r. i z dnia 4 grudnia 2018 r., nakazał skarżącemu wstrzymanie robót budowlanych prowadzonych przy rozbudowie i nałożył na niego obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie, tj. po raz pierwszy – do dnia 31 sierpnia 2017 r., a po raz drugi do dnia 31 marca 2019 r., dokumentów niezbędnych do legalizacji samowoli: decyzji Burmistrza Miasta i Gminy o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, czterech egzemplarzy projektu budowlanego wykonanego zgodnie z przepisami wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami oraz oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Dwukrotne zastosowanie procedury z art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego przez organ nadzoru uzasadnione było koniecznością wyznaczenia nowego terminu do wykonania nałożonych na skarżącego obowiązków, ze względu na dokonane w międzyczasie zawieszenie postępowania na jego wniosek. Okres spoczywania postępowania trwał od dnia zawieszenia, tj. 23 sierpnia 2017 r. do dnia 6 listopada 2018 r.
W dniu 8 kwietnia 2019 r. do organu nadzoru wpłynęła wymagana od skarżącego dokumentacja niezbędna w procesie legalizacji, tj. decyzja Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 7 września 2018 r., nr [...], ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej rozbudowy, cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne.
W reakcji na powyższe, organ nadzoru I instancji postanowieniem z dnia 21 maja 2019 r., na podstawie art. 49 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego, wezwał skarżącego do usunięcia nieprawidłowości złożonego projektu budowlanego, w tym m.in. do przedłożenia projektu zaopiniowanego przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Organ nadzoru uznał, że ciężar pozyskania uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków robót budowlanych w toku procedury legalizacyjnej spoczywa na inwestorze. Ta wadliwa wykładnia przepisów art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego dokonana przez organ nadzoru budowlanego I instancji spowodowała nieuzasadnione przewlekanie postępowania wskutek zaniedbania podjęcia przez ten organ właściwych działań procesowych.
Zgodnie bowiem z art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. W art. 39 ust. 4 Prawa budowlanego zastrzeżono, że wojewódzki konserwator zabytków jest obowiązany zająć stanowisko w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektów budowlanych, o których mowa w ust. 3, w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. Niezajęcie stanowiska w tym terminie uznaje się jako brak zastrzeżeń do przedstawionych we wniosku rozwiązań projektowych.
Z treści powyższego przepisu wynika, że w sytuacji, gdy organ nadzoru budowlanego w ramach przedmiotowego postępowania zamierza wydać rozstrzygnięcie w zakresie samowolnie wykonanych robót budowlanych wobec obiektu lub obszaru podlegającego stosownym formom ochrony konserwatorskiej, nie posiada samodzielnych kompetencji, do wkraczania w dyskrecjonalny obszar właściwości wojewódzkiego konserwatora zabytków. W konsekwencji konieczne jest w takim przypadku dokonanie uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej na wznowienie robót budowlanych w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Obowiązek taki dotyczy nie tylko uzyskania pozwolenia na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego, lecz także innych postępowań prowadzonych w trybie ustawy Prawo budowane, w tym postępowania legalizacyjnego i naprawczego (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2017 r., II OSK 1249/15, LEX nr 2276579).
Nie budzi bowiem wątpliwości, że w sytuacjach wykonywania robót budowlanych bez wymaganego pozwolenie, czy też niezgodnie z jego treścią ewentualne postępowanie naprawcze czy legalizacyjne i wydana w jego następstwie decyzja doprowadzić ma do sytuacji zgodnej z prawem. Należy podzielić pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 czerwca 2012 r., II OSK 524/11, w którym wskazano, iż stwierdzając, że skoro inwestor chcąc legalnie przystąpić do prac budowlanych przy obiekcie znajdującym się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków musi przedstawić pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków, to tym bardziej uzyskanie decyzji wojewódzkiego konserwatora zabytków będzie obligatoryjne w przypadku prowadzenia postępowania związanego z legalizacją robót budowlanych (por. wyroki NSA z 27 stycznia 2010 r. sygn. II OSK 153/09, z 14 stycznia 2016 r., sygn. II OSK 1157/14, z 8 grudnia 2016 r. sygn. II OSK 676/15, dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Analogicznie należy odnieść to do obiektu budowlanego ujętego w gminnej ewidencji zabytków, gdzie w postępowaniu legalizacyjnym wymagane jest dokonanie uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków.
W procedurze legalizacyjnej i naprawczej to nie inwestora obciąża obowiązek uzyskania odpowiedniego uzgodnienia wojewódzkiego konserwatora zabytków, lecz całą złożoną przez niego dokumentację organ nadzoru budowlanego winien samodzielnie przedstawić wojewódzkiemu konserwatorowi zabytków do uzgodnienia, co następuje w trybie art. 106 k.p.a., a więc postanowieniem, na które inwestorowi służy zażalenie. Postanowienie takie jest więc wydawane już w toku postępowania legalizacyjnego (naprawczego), podobnie jak w toku postępowania o pozwolenie na budowę. Niezaskarżone lub też utrzymane w mocy postanowienie uzgodnieniowe wiąże organ załatwiający sprawę, który jest zobligowany wówczas orzec stosownie do wyników uzgodnienia. Uzgodnienie w formie postanowienia ma charakter stanowczy, a nie opiniodawczy, zarówno w kwestii orzeczenia pozytywnego czy też negatywnego, jak i w zakresie określonych w nim warunków.
Błędne jest zatem stanowisko organu nadzoru budowlanego I instancji, zgodnie z którym orzekając na podstawie art. 48 i art. 49 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego w ramach posiadanych kompetencji jest zobligowany wyłącznie do oceny kompletności przedłożonego projektu budowlanego pod kątem m.in. uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków i jest zwolniony z jego uzyskania w trybie współdziałania z tym organem. Obowiązku tego organ nadzoru nie może przerzucić na inwestora, a to właśnie miało miejsce w niniejszej sprawie.
W konsekwencji wadliwej wykładni art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego doprowadził do nieuzasadnionego przewlekania postępowania legalizacyjnego, albowiem oczekiwał od inwestora przedłożenia uzgodnionego z wojewódzkim konserwatorem zabytków projektu budowlanego. W następstwie nałożonego na inwestora obowiązku podjął on odpowiednie zabiegi w tym kierunku, co z kolei pociągnęło za sobą kolejne wnioski o przedłużenie terminu przedłożenia uzupełnionej dokumentacji.
Z notatki służbowej sporządzonej ze spotkania inwestora i projektanta z organem nadzoru budowlanego I instancji w dniu 30 września 2019 r. wynika, że organ wyraził wolę wystąpienia, we własnym zakresie, o uzgodnienie przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego do wojewódzkiego konserwatora zabytków. Jednak w związku z pismem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 6 listopada 2019 r., które zostało przesłane organowi I instancji do wiadomości, odstąpił od pierwotnego zamiaru, ponownie błędnie cedując obowiązek uzgodnienia na inwestora, co skutkowało kolejnym odroczeniem terminu załatwienia sprawy do dnia 15 marca 2020 r., o czym zawiadomiono skarżącego pismem z dnia 14 listopada 2019 r. Podkreślić przy tym należy, że na ocenę zaistniałej przewlekłości postępowania nie miało wpływu wprowadzenie na terenie Polski od dnia 14 marca 2020 r. stanu zagrożenia epidemicznego, a następnie stanu epidemii, z którym związało się zawieszenie biegu terminów procesowych m.in. w postępowaniach administracyjnych. Ujawniona przewlekłość miała bowiem miejsce przed dniem wprowadzenia wskazanych stanów nadzwyczajnych.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie rozbudowy obiektu budowlanego w terminie trzech miesięcy od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. Wyznaczając termin załatwienia sprawy Sąd uwzględnił konieczność poczynienia przez organ nadzoru budowlanego I instancji uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków w trybie art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego.
Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził w punkcie 2 sentencji wyroku, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, podejmowane przez organ czynności procesowe nie były emanacją jego negatywnego stosunku do wykonywania ustawowych obowiązków, ale konsekwencją błędu w interpretacji przepisów art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego w toku postępowania legalizacyjnego. Z tych przyczyn nie zachodziły również podstawy do obciążenia organu nadzoru grzywną.
O kosztach postępowania należnych od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego Sąd orzekł w pkt 3 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając kwotę 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi.
W niniejszej sprawie Sąd orzekał w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.