Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] marca 2022 r. wniesionym drogą elektroniczną M.P., powołując się na art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej jako u.d.i.p.), zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy (zwanego dalej Burmistrzem lub organem) o udostępnienie dokumentów zawierających informacje o:
- - powierzchni gruntów leśnych stanowiących własność gminy i/lub będące w jej zarządzie w latach 2015-2020;
- - objętości pozyskania drewna z lasów gminnych w latach 2015-2020;
- - areale zalesień na terenach gminnych w latach 2015-2020;
- - areale zalesienia gruntów nieleśnych w gminie w latach 2015-2020;
- - powierzchni produkcyjnej gminnych szkółek leśnych w latach 2015-2020.
Wnioskodawca wskazał również sposób udostępnienia informacji, zaznaczając, że przesłanie informacji powinno nastąpić drogą elektroniczną na podany adres e-mail.
Następnie M.P., reprezentowany przez adwokata D.B., w piśmie z dnia [...] kwietnia 2022 r. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w związku z jego wnioskiem z dnia [...] marca 2022r. Skarga wpłynęła do organu w dniu 12 kwietnia 2022 r., a do Sądu wpłynęła 31 października 2022 r.
Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek z [...] marca 2022 r. i art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez brak realizacji wniosku polegający na pozostawieniu go bez odpowiedzi i braku zarówno decyzji odmownej, jak i powiadomienia o okolicznościach uniemożliwiających udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem.
Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w związku z rozpoznaniem wniosku skarżącego, ustalenia charakteru bezczynności w związku z rozpoznaniem wniosku skarżącego, przeprowadzenie dowodów wskazanych w skardze, zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz (będącej jednocześnie odpowiedzią w sprawie z wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi do sądu – sygn. akt II SO/Go 20/22) wniósł o uznanie skargi. Burmistrz przyznał, iż wniosek z [...] marca 2022 r. wpłynął do organu i został przekazany do kierownika referatu komunikacji społecznej, który miał sporządzić odpowiedź. Następnie 12 kwietnia 2022 r. wpłynęła do organu skarga na bezczynność organu, która także została przekazana do w/w kierownika, który jednak nie przekazał jej do Sadu, tłumacząc potem, że nie przekazał z uwagi na ilość zadań, okres urlopowy. Burmistrz podał, iż pracownik ukarany został karą upomnienia.
Jednocześnie organ poinformował, że pismem z dnia [...] listopada 2022 r. udzielona została odpowiedź na wniosek skarżącego. Według treści pisma z [...] listopada 2022 r., którego odpis przesłany został przez organ wraz z pismem procesowym, organ poinformował, że:
- - powierzchnia gruntów leśnych stanowiących własność gminy i/lub będące w jej zarządzie w latach 2015-2020 na podstawie danych z Głównego Urzędu Statystycznego (Bank Danych Lokalnych) stanowi 35 ha,
- - objętości pozyskanego drewna z lasów gminnych w latach 2015-2020 na podstawie danych z Głównego Urzędu Statystycznego (Bank Danych Lokalnych) stanowi 657m3. W przypadku pozostałych pytań, organ poinformował, iż Gmina nie posiada dokumentów dotyczących poruszanych kwestii oraz że nadzór nad prowadzeniem gospodarki leśnej prowadzi Starostwo Powiatowe.
W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2022 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o dalsze procedowanie złożonej skargi w zakresie zobowiązania organu do udzielenia odpowiedzi w zakresie pkt 1, 4 i 5 wniosku i dalsze procedowanie w zakresie ustalenia, iż organ dopuścił się bezczynności i ustalenia jej charakteru, przeprowadzenie dowodu z dokumentów wskazanych w przedmiotowej skardze, odpowiedzi na skargę oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych. Pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, iż odnośnie tiret pierwsze wniosku otrzymał wyłącznie pismo wskazujące na powierzchnię gruntów, a nie żądany dokument, z którego dane pozyskano. Co do tiret drugie, trzecie i szóste – podano, że odpowiedź została udzielona, w zakresie tiret czwarte – według pełnomocnika skarżącego zgodnie z art. 14 ust. 3 ustawy o lasach grunty przeznaczone do zalesienia określa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu i wobec powyższego brak planu miejscowego lub w/w decyzji oznacza, że obszar nieobjęty powyższymi aktami prawnymi nie jest przeznaczony do zalesienia i powyższe informacje zaś znajdować się powinny w zasobie gminy.
Co do tiret piąte – pełnomocnik skarżącego ponownie powołał się na art. 14 ust. 3 ustawy o lasach z tą samą argumentacją jak wcześniej. Pełnomocnik skarżącego uznał skargę za uzasadnioną bo odpowiedź na wniosek została udzielona w dacie złożenia skargi. Następnie - podając, że ustosunkowuje się do odpowiedzi organu na skargę – pełnomocnik wyjaśnił, iż w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych nie jest wymagane poprzedzenie ponagleniem skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, iż skarga została rozpoznana przez tutejszy Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a.
Na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.).
Przedmiot tak rozumianej kontroli stanowiła w przedmiotowej sprawie skarga M.P. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w zakresie rozpoznania jego wniosku z dnia [...] marca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie dokumentów zawierających informacje o:
- - powierzchni gruntów leśnych stanowiących własność gminy i/lub będące w jej zarządzie w latach 2015-2020;
- - objętości pozyskania drewna z lasów gminnych w latach 2015-2020;
- - areale zalesień na terenach gminnych w latach 2015-2020;
- - areale zalesienia gruntów nieleśnych w gminie w latach 2015-2020;
- - powierzchni produkcyjnej gminnych szkółek leśnych w latach 2015-2020.
Ustawa o dostępie informacji, znajdująca zastosowanie w przedmiotowej sprawie i stanowiąca rozwinięcie konstytucyjnego prawa do informacji publicznej określonym w art. 61, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Dodać należy, iż w orzecznictwie sądowym za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot.
Przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej zawiera przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p., w którym znalazły się m.in. informacje o danych publicznych w tym treść i postać dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.).
Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji w świetle u.d.i.p. są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.
Należy w tym miejscu wskazać, że u.d.i.p. przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. Wskazać należy, że na gruncie przepisów u.d.i.p. brak jest jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udzielenie informacji publicznej, poza utrwaleniem go w formie pisemnej. Przy czym za wniosek pisemny uznaje się również zapytanie przesłane pocztą elektroniczną. Jedyne czego należy wymagać dotyczy tego, by wniosek nie był anonimowy.
W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). W sytuacji powiadomienia wnioskodawcy w terminie 14 dni od złożenia wniosku o wysokości opłaty związanej z udostępnieniem informacji, udostępnienie następuje w terminie 14 dni od powiadomienia (art. 15 ust. 2 u.d.i.p.).
Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu.
W świetle przytoczonych przepisów u.d.i.p. stwierdzić należy, iż na gruncie u.d.i.p. generalnie bezczynność organu ma miejsce, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w terminie 14 dni w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), nie informuje o wydłużeniu terminu do rozpoznania wniosku, nie wzywa do wykazania istotności udostępnienia żądanej informacji dla interesu publicznego w przypadku uznania żądanej informacji za informację przetworzoną, nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia lub umorzeniu (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że nie jest w posiadaniu informacji, że informacja dostępna jest na BIP lub że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).
Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż nie było kwestionowane przez strony, iż w dniu 21 marca 2022 r. został skierowany przez skarżącego do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej (wniosek załączony do skargi oraz wydruk mail załączony do odpowiedzi na skargę potwierdza złożenie wniosku). Nie budziło w sprawie wątpliwości, iż żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p., gdyż odnosi się do mienia gminy i sposobu jej wykorzystania i zagospodarowania (art. 6 ust. 1 pkt 4 i 5 u.d.i.p.). Również nie budziło wątpliwości, że organ do którego skarżący skierował wniosek, jako organ władzy publicznej, jest organem zobowiązanym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ dopuścił się bezczynności, o której mowa była powyżej. Organ od złożenia wniosku do wniesienia skargi, a dalej też do otrzymania wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi do sądu, nie podjął żadnej czynności wymaganej przepisami u.d.i.p., w tym nie udzielił odpowiedzi, nie poinformował o wydłużeniu terminu do rozpoznania wniosku, ani nie wezwał wnioskodawcy do wykazania istotności informacji dla interesu publicznego, a udostępnienie informacji nastąpiło pismem z [...] listopada 2022 r., zatem niewątpliwie po wniesieniu skargi do Sądu.
Tym samym Sąd uznał, że skoro w rozpoznawanej sprawie skarżący złożył wniosek o udostępnienie ww. informacji i spełniony został warunek podmiotowy jak i przedmiotowy obowiązku udostępnienia informacji, to tym samym wobec braku podjęcia jakichkolwiek działań przez organ do listopada 2022 r., w świetle przepisów u.d.i.p. uznać należało, iż organ dopuścił się bezczynności, która ustała wraz z przesłaniem skarżącemu pisma z [...] listopada 2022 r.
W zakresie tiret drugie, trzecie i szóste wniosku z [...] marca 2022 r. pełnomocnik strony skarżącej w piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2022 r. stwierdził, iż odpowiedź została udzielona, zatem udostępnienie informacji w tym zakresie nie budziło wątpliwości i zastrzeżeń.
Natomiast odnośnie tiret pierwsze, czwarte i piąte, czyli w pozostałym zakresie, Sąd uznał - na podstawie analizy treści wniosku z dnia [...] marca 2022 r. i udzielonej przez organ odpowiedzi na wniosek w piśmie z [...] listopada 2022 r. – nie podzielając stanowiska pełnomocnika skarżącego, że wniosek z [...] marca 2022 r. także został załatwiony.
W zakresie tiret pierwsze wniosku strona skarżąca zarzuciła w piśmie procesowym z [...] grudnia 2022 r. brak otrzymania dokumentu (dokumentów), z których pozyskano dane wskazujące na powierzchnię gruntów leśnych stanowiących własność gminy i/lub będących w jej zarządzie w latach 2015-2020. W istocie odpowiedź organu z dnia [...] listopada 2022 r. nie zawierała - poza podaną powyżej informacją - żadnych dokumentów. Jednak zauważyć należy, że organ podał w ramach w/w informacji źródło jej pozyskania tj. Bank Danych Lokalnych, opublikowany przez Główny Urząd Statystyczny. Powyższe oznacza, iż organ podając informację, o której mowa, w istocie nie dysponował dokumentem, który mógłby skarżącemu przesłać, natomiast wskazał źródło tej informacji, a źródło to jest powszechnie dostępne, jako dane publikowane przez Główny Urząd Statystyczny m.in. na stronach internetowych. Z powyższych względów Sąd uznał, iż odnośnie tiret pierwsze wniosku organ rozpoznał wniosek i brak jest podstaw do zobowiązania organu do jego załatwienia.
Co do tiret czwarte (areał powierzchni gruntów przeznaczonych do zalesienia w latach 2015-2020) i piąte (areał zalesienia gruntów nieleśnych w gminie w latach 2015-2020) wniosku, organ w piśmie z [...] listopada 2022 r. poinformował, iż nie posiada żadnych dokumentów dotyczących poruszanych kwestii, podając dodatkowo, że nadzór nad prowadzeniem gospodarki leśnej prowadzi Starostwo Powiatowe (taką samą odpowiedź organ udzielił co do niekwestionowanych przez skarżącego tiret trzecie i szóste). Skarżący w piśmie z [...] grudnia 2022 r. podniósł, że zgodnie z art. 14 ust. 3 ustawy o lasach grunty przeznaczone do zalesienia określa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu i wobec powyższego brak planu miejscowego lub w/w decyzji oznacza, że obszar nieobjęty powyższymi aktami prawnymi nie jest przeznaczony do zalesienia, zatem powyższe informacje powinny znajdować się w zasobie gminy.
W tym zakresie zdaniem Sądu należy przede wszystkim wziąć pod uwagę, iż wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, w tym odnośnie tiret czwarte i piąte, był sformułowany dość ogólnie, nie zostały w nim określone konkretne dokumenty będące w posiadaniu organu jakich żąda skarżący (podaniem nazwy, przedmiotu, daty itp.), lecz opisane szeroko dokumenty z poszczególnych obszarów zainteresowania skarżącego. To zdaniem Sądu rodzi na gruncie postępowania w przedmiocie dostępu do informacji publicznej określone konsekwencje. Organ na podstawie ogólnie sformułowanego pytania nie jest zobowiązany do dociekania od wnioskodawcy jego doprecyzowania, a szczególnie nie było takiego obowiązku w przedmiotowej sprawie. Obowiązek taki nie wynika z treści przepisów u.d.i.p. Tym bardziej, że w wnioskodawca w każdym czasie może zwrócić się do organ z kolejnym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, zawierającym bardziej precyzyjnie sformułowane pytanie, jeżeli nadal żąda udostępnienia informacji publicznej określonego rodzaju.
Dlatego późniejsze wskazanie przez pełnomocnika skarżącego, już na etapie postępowania sądowego, przepisu prawa tj. art. 14 ust. 3 ustawy o lasach, który jego zdaniem wskazuje na fakt posiadania przez organ żądanej przez skarżącego informacji, zdaniem Sądu nie uzasadnia stwierdzenia, iż organ nie udzielił w w/w zakresie odpowiedzi na wniosek skarżącego.
Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że przepis na, który wskazał pełnomocnik skarżącego tj. art. 14 ust. 3 ustawy o lasach, stanowi, że grunty przeznaczone do zalesienia określa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, zatem odnosić mógłby się tylko do tiret czwarte wniosku, gdzie mowa o areale powierzchni gruntów przeznaczonych do zalesienia. Natomiast i w tym zakresie, skoro skarżący wnioskował o informację dotyczącą powierzchni gruntów przeznaczonych do zalesienia w latach 2015-2020, nie można stwierdzić czy ewentualne grunty przeznaczone do zalesienia w planie miejscowym czy decyzji o warunkach zabudowy zostały przeznaczone do zalesienia w latach 2015-2020. Poza tym można też dopuścić taką możliwość, że w miejscowym planie ani w decyzjach o warunkach zabudowy nie było przeznaczonych takich gruntów.
Należy też dodać, iż jak wynika z treści z kolei art. 14 ust. 2 a ustawy o lasach wielkość zalesień, ich rozmieszczenie oraz sposób realizacji określa krajowy program zwiększania lesistości opracowany przez ministra właściwego do spraw środowiska, zatwierdzany przez Radę Ministra, a z kolei w myśl art. 14 ust. 1 ustawy o lasach powiększanie zasobów leśnych następuje w wyniku zalesienia gruntów oraz podwyższenia produkcyjności lasu w sposób określony w planie urządzenia lasu, zatwierdzanego przez starostę w trybie art. 22 ustawy o lasach. Z powyższych względów zdaniem Sądu stanowisko organu o braku posiadanych informacji ponad te udzielone w powyższym zakresie nie budzi zastrzeżeń co do wiarygodności.
Skoro zatem organ przed rozpoznaniem skargi załatwił wniosek skarżącego w przewidzianej przepisami u.d.i.p. formie, postępowanie sądowe dotyczące zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak możliwości zastosowania przez sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie bowiem do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności.
Zatem mimo tego, że w czasie wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, wobec dokonania ww. czynności przed rozpoznaniem skargi, odpadła przesłanka wydania orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. nakazania organowi załatwienia wniosku.
Wobec tego należało - na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – orzec o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącej z [...] marca 2022 r.(pkt I sentencji).
Zgodne z przepisami u.d.i.p. załatwienie wniosku przed rozpoznaniem skargi nie zwalnia jednak Sądu od podjęcia pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla tego rodzaju skargi.
W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł, że organ dopuścił się bezczynności, albowiem udzielenie odpowiedzi na ww. wniosek nastąpiło listopadzie 2022 r. Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku). Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por.: wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów określonych przepisami prawa co do obowiązku rozpoznania wniosku, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. "Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne" - takie stanowisko, akceptowane w pełni przez Sąd, wyrażono w doktrynie (B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812).
Reasumując powyższe, Sąd uznał, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż nie zachodził przypadek oczywistego lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, bądź złej woli organu, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Brak też na gruncie niniejszej sprawy podstaw do stwierdzenia zaistnienia dotkliwych skutków społecznych bądź indywidualnych uzasadniających uznanie dopuszczenia się bezczynności przez organ w stopniu rażącym. W ocenie Sądu opóźnienie w rozpoznaniu wniosku nie nosiło cech całkowicie lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych przez u.d.i.p.
W zakresie kosztów postępowania Sąd orzekł w punkcie III sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 oraz art. 206 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów procesu w łącznej kwocie 217 zł, na które składa się wpis sądowy od skargi oraz koszty zastępstwa procesowego pełnomocnika skarżącej i uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych.
Sąd odnośnie wysokości przyznanych kosztów postępowania sądowego w pełni podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 18 maja 2022 r., II SAB/Po 82/22. Sąd w składzie orzekającym zasądził na rzecz strony skarżącej obniżoną kwotę wynagrodzenia w stosunku do stawki minimalnej, która zgodnie z w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 z późn. zm.) wynosi 480 zł. Miarkowanie w w/w zakresie zostało dopuszczone przez ustawodawcę na podstawie art. 206 p.p.s.a. zgodnie z którym sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu.
Należy wyjaśnić, iż przy ustaleniu wysokości wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika sąd bierze pod uwagę m.in. poziom skomplikowania sprawy i związany z tym nakład pracy pełnomocnika, który miał wpływ na wyjaśnienie istotnych kwestii w sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd stosując art. 206 p.p.s.a. w niniejszej sprawi uwzględnił niski stopień zawiłości sprawy będącej przedmiotem rozpoznania oraz niewielki nakład pracy pełnomocnika, który ograniczał się do złożenia skargi, która nie była obszerna i była identyczna w treści ze skargami składanymi przez tego pełnomocnika w innych sprawach dotyczących tego samego przedmiotu. Także w piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2022 r. pełnomocnik zajął krótkie stanowisko, nie wskazujące na istotny wkład pracy, a także pozostawienie w treści tego pisma elementów pochodzących z innego pisma procesowego, nie dotyczących przedmiotowej sprawy (podanie, że informacja została udzielona w dniu złożenia skargi, choć udzielona została później oraz co do braku wnoszenia ponaglenia przed złożeniem skargi do sądu, mimo, że organ w odpowiedzi na skargę takiego argumentu nie podnosił).
Ponadto Sąd wziął z urzędu pod uwagę, że skarżący, reprezentowany przez tego samego pełnomocnika, wniósł w ostatnim czasie kilkanaście skarg w tożsamych sprawach (wnioski o udostępnienie informacji publicznej z tej samej daty [...] marca 2022 r.), gdzie zakres wniosku o udostępnienie informacji publicznej skierowanego do organów był identyczny jak w przedmiotowej sprawie (między innymi wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Kielcach z 29 czerwca 2022 r., II SAB/Ke 50/22, w Gliwicach z 17 sierpnia 2022 r., III SAB/Gl 224/22, w Lublinie z 9 czerwca 2022 r., II SAB/Lu 58/22, w Gdańsku z 7 lipca 2022 r., III SAB/Gd 80/22, w Poznaniu z 10 czerwca 2022 r., IV SAB/Po 75/22 itd.).
Wobec tego, w pełni uprawnione jest uznanie, że w sytuacji sporządzenia skargi o charakterze szablonowym, wykorzystywanym w przedmiotowo tożsamych lub zbliżonych sprawach, także uzasadnione jest zastosowanie art. 206 p.p.s.a. w zakresie miarkowania zasądzanego zwrotu kosztów wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika.