Uzasadnienie
Z.N. wniosła skargę na bezczynność Burmistrza Miasta R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 14 marca 2014 roku - kopii umowy o pracę zawartej pomiędzy Gminą R., a radcą prawnym M.G.
Skarżąca wniosła o: 1) zobowiązanie Burmistrza Miasta R. w terminie określonym przez Sąd do rozpoznania wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej żądanej wnioskiem z dnia 14 marca 2014 roku;
- 2) stwierdzenie, że bezczynność Burmistrza Miasta R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej miała charakter rażącego naruszenia prawa;
- 3) wymierzenie Burmistrzowi Miasta R. grzywny;
- 4) zasądzenie na rzecz skarżącej od Burmistrza Miasta R. zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zgodnie z normami przepisanymi.
Skarżąca podniosła, że wnioskiem z 14 marca 2014 roku wystąpiła z żądaniem udostępnienia informacji publicznej - umów zawartych w okresie od dnia 1stycznia 2012 roku do dnia 14 marca 2014 roku pomiędzy Gminą R., a radcą prawnym M.G.
W dniu 27 marca 2014 roku Burmistrz Miasta R. wydał decyzję administracyjną, oznaczoną jako [....], odmawiającą udostępnienia skarżącej żądanej informacji publicznej - kopii umowy o pracę zawartej pomiędzy Gminą R., a radcą prawnym M.G.. Jako powód odmowy udostępnienia informacji publicznej wskazano okoliczność, jakoby udostępnienie skarżącej tej informacji miało naruszać prywatność osoby fizycznej - radcy prawnego M.G. - świadczącej obsługę prawną na rzecz Urzędu Miasta R. W uzasadnieniu decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej podniesiono, że obsługa prawna świadczona na rzecz Gminy R. przez radcę prawnego M.G. jest oparta o stosunek pracy, a pracodawca nie może bez zgody pracownika udostępniać osobom trzecim żadnych informacji dotyczących pracownika.
W wyniku wniesienia przez skarżącą odwołania od powyższej decyzji o odmowie udostępnienia informacji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia 22 kwietnia 2014 roku uchyliło decyzję Burmistrza Miasta R. z dnia 27 marca 2014 roku znak [....] o odmowie udostępnienia informacji i przekazało sprawę odmowy udostępnienia informacji do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji w oparciu o art.138 §2 k.p.a. Organ odwoławczy w decyzji uchylającej przedstawił stanowisko, poparte orzecznictwem sądów administracyjnych, zgodnie z którym radcę prawnego zatrudnionego przez organ administracji publicznej należy uznać za osobę mającą związek z pełnieniem funkcji publicznych, a zatem w stosunku do informacji publicznych dotyczących takiej osoby nie można stosować ustanowionego przez art.5 ust.2 u.d.i.p. ograniczenia z powołaniem się na ochronę prywatności tegoż radcy prawnego. ej osoby mającej związek z pełnieniem funkcji publicznych, w rozumieniu art.5 ust.2 ustawy.
Powołując się na dyspozycję art.138 § 2 zdanie drugie k.p.a. organ odwoławczy zobowiązał Burmistrza Miasta R. do ponownego przeanalizowania treści przedmiotowej umowy zawartej z radcą prawnym M.G. Organ odwoławczy wskazał przy tym, iż ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji będzie związany wykładnią merytoryczną art.5 ust.2 u.d.i.p. przedstawioną przez organ odwoławczy w decyzji kasacyjnej: "Podsumowując, w ponownie prowadzonym postępowaniu organ uwzględni wskazaną wyżej wykładnię prawa materialnego - art.5 ust.2 ustawy. Rozpoznając ponownie sprawę należy mieć na uwadze, że celem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest zapewnienie transparentności funkcjonowania sfery publicznej, poprzez zagwarantowanie obywatelom możliwości dostępu do danych istotnych dla oceny funkcjonowania instytucji oraz osób pełniących w nich funkcje publiczne."
Burmistrz Miasta R. ponownie rozpatrując sprawę udostępnienia informacji publicznej obejmującej umowę zawartą z radcą prawnym M.G., ponownie wydał decyzję o odmowie udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej, negując przy tym stanowisko merytoryczne organu odwoławczego wyrażone w opisanej powyżej decyzji kasacyjnej twierdząc, iż "Radca prawny nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną, informacje objęte wnioskiem nie mogą mieć związku z pełnieniem funkcji publicznych, a ograniczenie o dostępie do informacji publicznej obejmuje ją jak każdego innego pracownika urzędu".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N., rozpoznając kolejne odwołanie skarżącej wniesione od ponownej decyzji Burmistrza Miasta R. o odmowie udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej, wobec braku podstaw prawnych dla odmowy udostępnienia tej informacji, decyzją z dnia 11 lipca 2014 roku uchyliło ponowną decyzję Burmistrza Miasta R. o odmowie udostępnienia informacji publicznej, umarzając równocześnie postępowanie w sprawie odmowy udostępnienia tej informacji. Organ odwoławczy wskazał w szczególności w tej decyzji, iż wobec jednoznacznego stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrażonego w wyroku z dnia 7 marca 2014 roku sygn. akt II SA/Kr 170/14, zapadłym w analogicznej sprawie dotyczącej odmowy udostępnienia przez Burmistrza Miasta R. tej samej informacji publicznej - umowy zawartej przez jednostkę samorządu terytorialnego z radcą prawnym M.G. - nie można twierdzić o istnieniu przeszkód prawnych dla udostępnienia tej informacji innym wnioskodawcom, w tym również skarżącej.
Po otrzymaniu w dniu 21 lipca 2014 roku w/w decyzji organu odwoławczego wraz z aktami sprawy, Burmistrz Miasta R. nie rozpoznał ponownie wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z dnia 14 marca 2014 roku zgodnie z wiążącymi wskazaniami organu odwoławczego zawartymi w decyzji organu odwoławczego w terminie nakazanym przez art.13 ust. l u.d.i.p. (bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni), ale zamiast tego po upływie kolejnego miesiąca od otrzymania zwrotu akt sprawy powiadomił skarżącą, jakoby rozpoznanie wniosku musiało zostać opóźnione do dnia 21 września 2014 roku, rzekomo z uwagi na "skomplikowany charakter sprawy."
Do dnia dzisiejszego Burmistrz Miasta R. nie rozpoznał ponownie wniosku skarżącej z dnia 14 marca 2014 roku, a w szczególności nie udostępnił skarżącej przedmiotowej informacji publicznej zgodnie z wiążącym stanowiskiem organu odwoławczego, co sprawia, że zasadnym stało się złożenie skargi na bezczynność Burmistrza Miasta R. Skarżąca przedstawiła też ocenę prawną powyższego działania Burmistrza Miasta R. i orzecznictwo sądów administracyjnych na poparcie jej stanowiska, oceniając, że Burmistrz Miasta R. już po raz kolejny z rzędu bezprawnie nie udostępnia skarżącej informacji publicznej pozostającej w posiadaniu tego organu w sytuacji, gdy udostępnienie tej informacji jest niewygodne dla organu.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz R. wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie - na wypadek nieuwzględnienia tego żądania - o oddalenie skargi.
W uzasadnieniu opisano dotychczasowy przebieg postępowania, który przedstawia się następująco.
Skarżąca na podstawie art. 2 ust. 1 i art.
10. ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. póz. 782, zwanej dalej "u.d.i.p.") w dniu 14 marca 2014 roku złożyła do Burmistrza R. wniosek z dnia 14 marca 2014 roku o udostępnienie informacji publicznej - kopii wszystkich umów zawartych w okresie od 1 stycznia 2012 roku do dnia dzisiejszego pomiędzy Gminą R., a radcą prawnym M.G.
W odpowiedzi na powyższy wniosek Organ w dniu 27 marca 2014 roku przesłał skarżącej decyzję z dnia 27 marca 2014 roku znak: [....] odmawiającą w całości udostępnienia żądanej informacji publicznej.
W dniu 3 kwietnia 2014 r. Organ przesłał odwołanie skarżącej wraz z aktami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. W dniu 25 kwietnia 2014 r. doręczono Organowi decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 22 kwietnia 2014 r. znak: [....], uchylającą decyzję Burmistrza R. z dnia 27 marca 2014roku i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.
W dniu 16 maja 2014 r. Organ zawiadomił skarżącą o zakończeniu postępowania w sprawie o udostępnienie informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia 14 marca 2014r. oraz o terminie wydania decyzji.
W dniu 26 maja 2014 r. Organ przesłał skarżącej decyzję z dnia 26 maja 2014 roku znak: [....] odmawiającą w całości udostępnienia żądanej informacji publicznej.
W dniu 6 czerwca 2014 r. Organ przesłał odwołanie skarżącej od decyzji Burmistrza R. z dnia 26 maja 2014 r. wraz z aktami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. W dniu 21 lipca 2014 r. Organ otrzymał decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 11 lipca 2014 r. znak: [....] uchylającą zaskarżoną decyzję w całości i umarzającą postępowanie w pierwszej instancji w sprawie odmowy udostępnienia Z.N. żądanej informacji publicznej.
W dniu 24 lipca 2014 r. Organ w oparciu o treść art. 13 ust. 2 u.d.i.p. poinformował Z.N. o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy do dnia 29 sierpnia 2014 r.
W dniu 28 sierpnia 2014 r. Organ w oparciu o treść art. 13 ust. 2 u.d.i.p. poinformował Z.N. o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy do dnia 21 września 2014 r.
W dniu 16 września 2014 r. Pani M.G. wniosła podanie o zawieszenie postępowania w powyższej sprawie oraz podanie o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 11 lipca 2014 r. znak: [....] uchylającą zaskarżoną decyzję w całości i umarzającą postępowanie pierwszej instancji w sprawie odmowy udostępnienia Z.N. żądanej informacji publicznej.
W dniu 22 września 2014 r. Organ zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne prowadzone przez Burmistrza R. znak: [....] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia 14 marca 2014 r.
W dniu 19 września 2014 r. Skarżąca złożyła skargę na bezczynność Burmistrza R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia 14 marca 2014 r.
Wnosząc o odrzucenie skargi organ podniósł, że skoro postępowanie w przedmiocie dostępu do informacji publicznej jest postępowaniem administracyjnym ze wszystkimi konsekwencjami wynikającymi z k.p.a., to przesłanką wniesienia skargi na bezczynność do sądu administracyjnego jest wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu wydanym w dniu 10 października 2013 roku w sprawie o sygn. akt l OZ 893/13. W uzasadnieniu do wskazanego orzeczenia NSA wskazał, iż skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania co do zasady musi być, w myśl art. 52 §1 i§ 2 p.p.s.a., poprzedzona środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Oznacza to, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Kodeks postępowania administracyjnego w art. 37 § 1 przewiduje taki środek zaskarżenia, który służy do zwalczania bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w postaci zażalenia do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zatem warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji jest uprzednie złożenie zażalenia (wezwania do usunięcia naruszenia prawa) w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Regulacja zawarta w tym przepisie ma na celu zwalczanie bezczynności organu pierwszej instancji w merytorycznym załatwieniu sprawy zawisłej przed tym organem. Jeżeli zatem w postępowaniu w przedmiocie informacji publicznej stosuje się przepisy k.p.a., to przedmiotowa skarga nie spełnia warunków formalnych i w związku z tym w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. winna zostać odrzucona.
W dalszej kolejności wskazano, że skarga na bezczynność organu administracji publicznej może być wniesiona dopiero w sytuacji, gdy organ mimo ustania przyczyny powodującej zawieszenie postępowania nie podejmuje go z urzędu lub na żądanie strony, co potwierdza Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 września 1986 r., sygn. akt IV SAB 12/86 wypowiadając się w kwestii dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji publicznej w przypadku, gdy postępowanie jest zawieszone. W niniejszym postępowaniu nie ustała jeszcze przyczyna powodująca zawieszenie postępowania. Nie zostało bowiem jeszcze wydane, wskutek złożenia podania o wznowienie postępowania, ostateczne rozstrzygniecie, które to będzie miało bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie wydane przez Burmistrza R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, o udostępnienie której skarżąca wnosiła we wniosku z dnia 14 marca 2014 roku.
W przypadku, gdyby bowiem Organ nie zawiesił na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowania, mogłoby dojść do sytuacji, że doręczono by skarżącej żądane umowy, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze na skutek uwzględnienia podania o wznowienie postępowania uchyliłoby w całości swoją decyzję z dnia z dnia 11 lipca 2014 r. znak: [....]i utrzymałoby w mocy decyzję Organu. W związku z powyższym od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego (postępowania wszczętego na skutek wniesienia podania w przedmiocie wznowienia postępowania) zależy rozpoznanie wniosku Skarżącej z dnia 14 marca 2014 r., co także uzasadnia odrzucenie skargi.
Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi podniesiono, że przedstawiony wyżej przebieg postępowania wyraźnie wskazuje, że Organ nie pozostawał i nie pozostaje w bezczynności. Wszelkie czynności, które Organ mógł podejmować stosowanie do przebiegu postępowania, podejmował w zakreślonych przez prawo terminach lub też przedłużał stosownymi pismami terminy podejmowania określonych czynności w sprawie. Stosunkowo długi przebieg postępowania wynikał z okoliczności niezależnych od Organu, tj. zależny był od działania strony oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. Jest oczywistym, że Organ nie może ponosić odpowiedzialności za działania stron postępowania oraz organów orzekających w sprawie. Od chwili otrzymania określonych informacji, dokumentów, akt sprawy lub podjęcia określonych czynności przez stronę lub Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N., Organ w terminach zakreślonych przez u.d.i.p. lub też stosowanie do tej ustawy w terminach odpowiednio wydłużonych, podejmował określone prawem czynności. Wobec powyższego o jakiejkolwiek bezczynności w niniejszej sprawie nie może być mowy.
Wskazano na okoliczność, jak ogromną ilość skarg kieruje skarżąca, jej małżonek K.W. oraz E.Z., jak również to, że procedowane są wobec wskazanych osób ogromne ilości spraw na gruncie samego postępowania administracyjnego, które są niezwykle skomplikowane i częstokroć mają charakter precedensowy. W takich warunkach Organ nie ma innej możliwości, jak korzystać z uprawnień, które daje mu art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Ponadto przyczyny nie udostępnienia w terminie 14 dni informacji publicznej mogą być dowolne. Podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej ma jedynie obowiązek wskazać powody opóźnienia oraz termin, w jakim udostępni informację publiczną. Takie powody Organ l instancji w pismach informujących o przedłużeniu terminu wskazał, a jakikolwiek przejaw działania ze strony podmiotu zobowiązanego w sprawie o udostępnienie informacji publicznej wyklucza zarzut bezczynności.
Mając powyższe na uwadze stwierdzono, że Organ nie pozostawał w bezczynności, bowiem wniosek skarżącej z dnia 14 marca 2014 r. Organ załatwiał w terminach określonych przepisami u.d.i.p. oraz ostatecznie zgodnie z wymogami u.d.i.p. określił ostateczny termin na wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie na dzień 21 września 2014 r., przy czym ze względu na okoliczność, iż termin ten wypadał na niedzielę, postanowienie z dnia 22 września 2014 r. znak: [....] zostało przesłane stronom w dniu 22 września 2014 r., tj. w poniedziałek. W dniu złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie organ nie pozostawał w bezczynności, bowiem skutecznie, zgodnie z treścią art. 13 ust. 2 u.d.i.p., przedłużył termin do załatwienia wniosku do dnia 21 września 2014 r.
|Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. |
|Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z|
|późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji |
|publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.|
|Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. |
|W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie |
|do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 782 - zwana dalej w skrócie u.d.i.p.), która kształtuje prawo do |
|informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 - 2a u.d.i.p.). |
|Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wnika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś |
|potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. |
|Obowiązujące przepisy nie przewidują terminu do złożenia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. W takim |
|przypadku nie istnieje też powinność uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia bezczynności, ani wezwania o usunięcie naruszenia |
|prawa. Regulacja zawarta w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie zawiera odrębnych postanowień, |
|nawiązujących do przesłanek art. 52 p.p.s.a. Nie wprowadza ona środka zaskarżenia bezczynności w udostępnieniu informacji |
|publicznej, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a., zaś sam sposób udostępniania informacji publicznej kształtuje jako dalece |
|odformalizowany, kładąc nacisk na szybkość i sprawność postępowania. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się w |
|ograniczonym zakresie, jedynie w sytuacjach, o których mowa w art. 16 i art. 17 u.d.i.p. oraz art. 23g ust. 11 i 12 u.d.i.p., co |
|skutkuje brakiem podstaw żądania wyczerpania trybu z art. 37 k.p.a. W szczególności trybu z art. 37 k.p.a. nie stosuje się również w|
|przypadku bezczynności organu rozpoznającego ponownie wniosek o udostępnienie informacji publicznej po uchyleniu przez organ drugiej|
|instancji decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej z uwagi na błędne przyjęcie wystąpienia przesłanek ograniczeniu |
|prawa dostępu do informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Treść art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. nie oznacza bowiem |
|wprowadzenia na grunt regulacji szczególnej, jaką stanowi ustawa o dostępie do informacji publicznej, typowego postępowania |
|administracyjnego jurysdykcyjnego w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, a przepisy Kodeksu postępowania |
|administracyjnego stosuje się w tym przypadku do wydania decyzji. |
|Zważyć także należy, że art. 52 § 3 p.p.s.a. nawiązuje do regulacji pozostających poza przepisami Kodeksu postępowania |
|administracyjnego. Z jego treści wynika wprost, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest "środkiem zaskarżenia", o jakim |
|mowa w § 1 i § 2, lecz środkiem samoistnym, odrębnym i znamiennym tylko dla sytuacji ściśle określonych, mającym służyć realizacji |
|zasady przedsądowej autokontroli administracji, ale tylko w przypadku działania, a nie zaniechania, tj. bezczynności organu. (tak |
|m.in. NSA w wyrok z dnia 24 maja 2006 r. I OSK 601/05, Lex nr 236545 i WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 14 października 2008 r., |
|sygn. akt II SAB/Bk 29/08, LEX nr 505258 oraz późniejsze orzecznictwo np. postanowienie NSA z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt I OZ |
|522/14, LEX nr 1492501). |
|W świetle powyższego, w niniejszej sprawienie nie zachodzi przesłanka do odrzucania skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. |
|Wbrew stanowisku organu brak jest także podstaw do odrzucenia skargi z uwagi na fakt, że prawomocnym postanowieniem z dnia 22 |
|września 2014 r. organ zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie z wniosku skarżącej. W ocenie Sądu zawieszenie postępowania przez |
|organ nastąpiło bezpodstawnie, bowiem przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie przewidują takiej instytucji, a – na |
|mocy art. art. 16 ust. 2 u.d.i.p. przepisy k.p.a. (w tym Rozdziału 6 o zawieszeniu postępowania) mają zastosowanie do decyzji |
|określonej w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., a taka nie została przez Burmistrza wydana. Wobec powyższego brak było podstaw do odrzucenia |
|skargi z tej przyczyny. |
|Nie zaistniały również przesłanki do wydania takiego orzeczenia z innych przyczyn wskazanych w art. 58 § 1 p.p.s.a. |
|Skarga w niniejszej sprawie jest skargą na bezczynność w realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W niniejszym |
|stanie faktycznym ta bezczynność dotyczy sposobu i terminu procedowania przez Burmistrza Miasta R. |
|Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w |
|sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania |
|czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy |
|bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. w |
|przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości |
|określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. |
|W wypadku braku podstaw do uwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. |
|Specyficzna sytuacja, uniemożliwiająca wydanie wyroku co do istoty sprawy w zakresie zobowiązania organu do wydania w określonym |
|terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z |
|przepisów prawa ma miejsce wówczas, gdy w toku postępowania sądowoadmnistracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na |
|bezczynność albo przewlekłość, zostanie stwierdzony fakt wydania przez organ administracji publicznej decyzji, postanowienia lub też|
|innego aktu, albo podjęcia stosownej czynności, choćby z przekroczeniem terminów ustawowych (podobnie uchwala Naczelnego Sądu |
|Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, opubl. w ONSAiWSA 2009 r., Nr 4, poz. 63). Wymienione zdarzenia|
|czynią w tym zakresie postępowanie sądowoadmnistracyjne bezprzedmiotowym, co uzasadnia jego umorzenie na podstawie art. 161 § 1 pkt |
|3 p.p.s.a., jednakże w niniejszej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca, bowiem do dnia orzekania przez Sąd Burmistrz Miasta R. nie |
|wydał decyzji w przedmiocie udostępnienia, bądź odmowy udostępnienia skarżącej informacji publicznej na wniosek z dnia 14 marca 2014|
|r. Skutkuje to wydaniem w niniejszej sprawie wyroku co do istoty sprawy w zakresie zobowiązania organu do wydania w określonym |
|terminie aktu lub dokonania czynności. |
|W art. 4 ust. 1 u.d.i.p. został określony podstawowy, otwarty katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji |
|publicznej, zaś z jego treści wynika w ogólnym ujęciu, że zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne |
|oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Pojęcie informacji publicznej określa ustawodawca w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 6|
|u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i |
|podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, jednak przepisy ustawy |
|nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. |
|Przepis art. 6 u.d.i.p. wprowadza przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 |
|ust. 1 u.d.i.p. Stosownie zaś do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których |
|mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. |
|Z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a oraz pkt 5 lit. c u.d.i.p. wynika w szczególności, że informację publiczną stanowią dane publiczne |
|zawarte w dokumentach urzędowych w zakresie jakiegokolwiek dysponowania majątkiem jednostki samorządu terytorialnego lub dokumentach|
|urzędowych, których treść ma wpływ na majątek jednostki samorządu terytorialnego. W myśl art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym|
|w rozumieniu tej ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza |
|publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt |
|sprawy. Funkcjonariuszem publicznym niewątpliwie jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta wykonujący swoje kompetencje w zakresie |
|obejmującym reprezentowanie gminy w obrocie prawnym. Z drugiej strony oceniając zakres uprawnień radcy prawnego w kontekście |
|możliwości wykonywania przez taką osobę, zatrudnioną przez urząd miasta, zadań w sferze publicznej, zwrócić też należy uwagę także |
|na art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6.07.1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65 ze zm.). Zgodnie tym przepisem zawód|
|radcy prawnego polega na świadczeniu pomocy prawnej, a w szczególności na udzielaniu porad prawnych, sporządzaniu opinii prawnych, |
|opracowywaniu projektów aktów prawnych oraz występowaniu przed sądami. Nadto art. 14 powołanej ustawy stanowi, że radca prawny |
|prowadzi samodzielnie sprawy przed organami orzekającymi, dbając o należyte wykorzystanie przewidzianych przez prawo środków dla |
|ochrony uzasadnionych interesów jednostki organizacyjnej. Dodatkowo art. 12 ust. 1 stanowi, że radca prawny podczas i w związku z |
|wykonywaniem czynności zawodowych korzysta z ochrony prawnej przysługującej sędziemu i prokuratorowi. |
|Mając na uwadze wskazane wyżej przepisy z ustawy o radcach prawnych, zdaniem Sądu należy stwierdzić, że czynności z zakresu pomocy |
|prawnej, wykonywane w ramach umowy o pracę przez radcę prawnego zatrudnionego w jednostce samorządu terytorialnego, nie sposób |
|zaliczyć do czynności wyłącznie usługowych. W powyższym zakresie należy mieć także na uwadze, że art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 21 |
|listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. 2008 r. Nr 223, poz. 1458 ze zm.) stwierdza, że pracownicy samorządowi mogą |
|być zatrudnieni na stanowiskach: urzędniczych, doradców i asystentów oraz pomocniczych i obsługi. Wydane na podstawie art. 37 |
|powołanej ustawy rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 marca 2009 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz. U. |
|2013 r., poz. 1050) wskazuje, że stanowisko radcy prawnego jest stanowiskiem urzędniczym, we wszystkich urzędach. Jest to przy tym |
|stanowisko wyraźnie odrębne od stanowisk pomocniczych i obsługi, które można i należy utożsamiać ze stanowiskami, które polegają na |
|wykonywaniu czynności wyłącznie usługowych, o których mówią par. 13 i 19 art. 115 Kodeksu karnego. Przedstawione rozważania prowadzą|
|do wniosku, że zasadne jest traktowanie radcy prawnego zatrudnionego w administracji samorządowej jako co najmniej osoby mającej |
|związek z pełnieniem funkcji publicznych w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Świadcząc bowiem pomoc prawną na rzecz wskazanej |
|jednostki, radca prawny ma istotny i realny wpływ na zarządzanie sprawami takiego podmiotu, odnoszącymi się do sfery publicznej. |
|Nie budzi więc wątpliwości Sądu, że informacja żądana we wniosku skarżącej z dnia 14 marca 2014 r. ma charakter informacji |
|publicznej (tak też WSA w Krakowie w sprawie II SA/Kr 170/14), Burmistrz Miasta R. jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia|
|oraz że informację tę posiada. |
|Termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek został określony w art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p., który stanowi w ust. 1, że |
|udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia |
|złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.
2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie |
|określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w |
|jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). Zgodnie z treścią art. 14 |
|ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki |
|techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie |
|określonych we wniosku. W myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie |
|określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości |
|udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona |
|niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji|
|w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Artykuły 13 i 14 u.d.i.p. |
|pozostają w ścisłym związku z art. 10 u.d.i.p., który w ust. 1 stanowi, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w |
|Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. W myśl art. 10 ust. 2 u.d.i.p., |
|informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego |
|wniosku. |
|Wszystkie powołane przepisy znajdują zastosowanie w sytuacji, w której w dyspozycji organu pozostaje nierozpatrzony przez niego |
|wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w związku z uchyleniem, jako wadliwej decyzji organu będącego adresatem wniosku. W |
|opisanej sytuacji brak już w obrocie prawnym decyzji tego organu, a adresat wniosku winien, czego jednak nie uczynił, dokonać |
|czynności materialno-technicznej, względnie wydać decyzję, do której należy stosować przepisy Kodeksu postępowania |
|administracyjnego. |
|W bezspornym między stronami stanie faktycznym niniejszej sprawy należy stwierdzić, że po otrzymaniu w dacie 21 lipca 2014 r. akt |
|wraz decyzją organu drugiej instancji z dnia 11 lipca 2014 r. Burmistrz Miasta R. winien był dokonać czynności |
|materialno-technicznej albo wydać decyzję, stosując w tym zakresie regulację z art.13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. SKO w N. w uzasadnieniu |
|swojej decyzji wyraziło jasny pogląd na temat charakteru żądanych przez skarżącą informacji i dał organowi pierwszej instancji |
|wskazówki do dalszego działania. Należy wskazać, że to jednoznaczne stanowisko organu odwoławczego zawarte w decyzji uchylającej |
|decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej i umarzającej postępowanie w sprawie odmowy udostępnienia informacji, |
|obligowało Burmistrza Miasta R. do udostępnienia skarżącej przedmiotowej informacji publicznej. |
|Mimo to Burmistrz Miasta R. w dniu 24 lipca 2014 r., w oparciu o treść art. 13 ust. 2 u.d.i.p., poinformował Z.N. o przedłużeniu |
|terminu do załatwienia sprawy do dnia 29 sierpnia 2014 r., a następnie w dniu 28 sierpnia 2014 r. poinformował Z.N. o przedłużeniu |
|terminu do załatwienia sprawy do dnia 21 września 2014 r. Organ pierwszej instancji do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie nadal |
|nie załatwił sprawy z wniosku skarżącej z dnia 14 marca 2014 r., przez co bezzasadnie przedłuża wydanie decyzji. |
|Nie jest – wbrew stanowisku organu – żadną przeszkodą w załatwieniu sprawy fakt, że w dniu 16 września 2014 r. M.G. wniosła o |
|wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 11 lipca 2014 r. znak: [....] |
|uchylającą zaskarżoną decyzję w całości i umarzającą postępowanie pierwszej instancji w sprawie odmowy udostępnienia Z.N. żądanej |
|informacji publicznej. Jak wskazano wyżej, zawieszenie postępowania z tej przyczyny jest nieuzasadnione i organ winien w tej |
|sytuacji podjąć zawieszone postępowanie. |
|Z art. 13 ust. 1 wynika nakaz udostępnienia informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie |
|14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.
2. Zasadną jest zatem załatwienie wniosku niezwłocznie (co |
|wynika również z art. 10 ust. 2 u.d.i.p.), nie później jednak niż w ustawowym, instrukcyjnym w terminie 14 dni. |
|W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się trafnie (m.in. T. Woś (w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie...,|
|2010, s. 70, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1067/08, zam. zb. Lex nr 491969 – |
|nadal aktualne), że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ |
|nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem|
|w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla zasadności skargi na bezczynność nie|
|ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy |
|bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że |
|stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą jednakże mieć znaczenie dla kwalifikacji |
|bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cechy rażącego naruszenia prawa. |
|Nie jest więc tak, jak wskazuje organ w odpowiedzi na skargę, że bezczynnością jest tylko "milczenie" organu. Jak wskazuje się |
|słusznie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3109/12 (LEX nr 13689640) "Aby można|
|było uznać, że nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej (także tej której organ nie posiada), podmiot |
|zobowiązany do jej udzielenia w formie uregulowanej u.d.i.p. powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie. Tylko w takim przypadku |
|uwolni się od zarzutu bezczynności w sprawie. Identycznie powinien postąpić w sytuacji, gdy posiada żądane informacje, lecz z uwagi |
|na ograniczenia dostępu, nie może ich udostępnić. |
|Za bezczynność w sprawach regulowanych ustawą o dostępie do informacji publicznej Sąd w składzie rozpoznającym sprawę uznaje błędne |
|zastosowanie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., za które należy uznać brak obiektywnych przeszkód dla dokonania czynności |
|materialno-technicznej albo wydania decyzji w uprzednio wskazanym znaczeniu. |
|Stan taki zachodzi w niniejszej sprawie, co wynika z dokumentów zgromadzonych w przedstawionych aktach administracyjnych, bowiem |
|organ w terminie ustawowym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. nie wykonał ciążących na nim obowiązków. W niniejszej sprawie nie wykazano |
|żadnych obiektywnych przesłanek uzasadniających zastosowanie regulacji z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., zamiast podjęcia czynności |
|materialno-technicznej albo wydania decyzji bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od daty ponownego otrzymania przez|
|organ wniosku skarżącej do rozpoznania wraz z decyzją organu drugiej instancji z dnia 11 lipca 2014 r., co miało miejsce dnia 21 |
|lipca 2014 r. |
|Pomimo aktywności Burmistrza Miasta R., opisywanej w odpowiedzi na skargę, po upływie tego terminu organ pozostaje w bezczynności. |
|Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do |
|szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (tak NSA w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt|
|I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Nie stanowi o rażącym naruszeniu prawa błędna wykładnia, czy niewłaściwe zastosowanie regulacji |
|wymagających interpretacji licznych przepisów, które nie są jednoznaczne odrębnie albo w całokształcie. |
|W niniejszej sprawie bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, bowiem (nawet przy uwzględnieniu stopnia |
|zawiłości sprawy i regulacji z art. 5 ust. 1 – 4 u.d.i.p.) dysponując stanowiskiem organu drugiej instancji, wyrażonym w |
|uzasadnieniu decyzji z dnia 11 lipca 2014 r., organ pierwszej instancji uporczywie nadal nie załatwił sprawy z wniosku skarżącej. |
|Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I i II sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a.|
|Co do wniosku o wymierzenie organowi grzywny Sąd podziela stanowisko skarżącej, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy istnieją |
|uzasadnione podstawy do wymierzenia organowi grzywny. Wymierzając grzywnę Sąd wziął pod uwagę stopień naruszenia prawa, powstały w |
|związku z opisaną wyżej uporczywą bezczynnością organu pierwszej instancji w załatwieniu sprawy. Sąd stoi na dominującym w |
|orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisku, że wymierzenie grzywny w takiej sytuacji nie tylko pełni funkcję represyjną, ale |
|ma także funkcję prewencyjną i służy zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości (por. postanowienia Naczelnego Sądu |
|Administracyjnego z dnia 11 maja 2012 r., sygn. I OZ 328/12, z dnia 27 września 2011 r., sygn. II GZ 431/11). Z tych względów Sąd |
|uznał za zasadne wymierzenie organowi grzywny w wysokości 5.000 zł, na podstawie przepisu art. 149 § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono w |
|pkt III wyroku. |
|O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w pkt IV wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art.205 § 1 p.p.s.a.. |