Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 marca 2019 roku E. L., działająca w imieniu skarżących K. B. oraz P. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wójta Gminy I. – W..
W wykonaniu zarządzenia Starszego Referendarza Sądowego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 kwietnia 2019 roku wezwano pełnomocnika skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez: 1/ oznaczenie organu, którego bezczynności skarga dotyczy, 2/ złożenie dowodu wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia, tj. wykazanie, że przed wniesieniem skargi wyczerpano tryb przed skargowy określony w art. 37 K.p.a., 3/ złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżących "właścicieli W. " oznaczonych co do imienia, nazwiska i adresu zamieszkania, przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, a także o wykazanie, że E. L. jest osobą, która w świetle art. 35 § 1 P.p.s.a. może być pełnomocnikiem skarżących, 4/ oznaczenie, że pismo z "14.03.19" stanowi skargę, 5/ oznaczenie strony skarżącej z imienia/imion i nazwiska/nazwisk, 6/ oznaczenie adresu zamieszkania strony skarżącej, a w razie braku adresu do doręczeń – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pełnomocnik skarżących przedłożyła pełnomocnictwo udzielone jej przez K. B. oraz P. L., wskazała, że jest matką skarżących, doprecyzowała, że pismo z 14 marca 2019 roku stanowi skargę na bezczynność Wójta Gminy I. – W., a także podała dokładny adres zamieszkania skarżących. W zakresie ponaglenia, pełnomocnik skarżących podniosła, iż nie składała ponaglenia do organu wyższego stopnia w związku z bezczynnością organu I instancji (k. 10).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Merytoryczne rozpoznanie skargi na bezczynność jest poprzedzone w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. dalej powoływana jako P.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Pomimo braku określonego terminu dla strony na wniesienie skargi na bezczynność organu, ustawodawca postawił warunek jej dopuszczalności w postaci uprzedniego wniesienia przez stronę ponaglenia w trybie art. 37 K.p.a. (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 18 lipca 2014, II SAB/Sz 65/14).
Zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
- 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).
Wniesienie skargi na przewlekłość, niepoprzedzone ponagleniem należy uznać za niedopuszczalne, co skutkuje jej odrzuceniem. Przedwczesność jest bowiem przypadkiem niedopuszczalności, o którym stanowi art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 maja 2019, II SAB/Kr 34/19, LEX nr 2654201, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2010, III SAB/Wa 14/10, LEX nr 565802, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 marca 2015, II SAB/Łd 16/15, LEX nr 1768679). Innymi słowy brak skorzystania przez stronę z instytucji ponaglenia, uniemożliwia skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego.
Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący, przed wniesieniem w niniejszej sprawie skargi do Sądu, wyczerpali obligatoryjny tryb przed skargowy wnosząc do organu wyższego stopnia ponaglenie. Tym bardziej, takiego środka zaskarżenia nie składał, co wprost wynika z treści pisma z dnia 9 maja 2019 roku (k. 10), ich pełnomocnik.
Wobec powyższego rozpoznawana skarga na bezczynność, wniesiona do Sądu bez wyczerpania środków zaskarżenia, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, o czym Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.