Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 lutego 2015 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt II SAB/Lu 30/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu skargi Stowarzyszenia umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, stwierdził, że bezczynność Burmistrza Miasta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzył Burmistrzowi Miasta grzywnę w kwocie 1000 zł oraz zasądził od Burmistrza Miasta na rzecz Stowarzyszenia kwotę 257 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.).
Stowarzyszenie, reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosło do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, zawarte w punkcie IV wyroku z dnia 24 lutego 2015 r.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe wyliczenie i zasądzenie stronie skarżącej poniesionych przez nią kosztów postępowania.
Postanowieniem z dnia 15 maja 2015 r., wydanym pod sygnaturą akt I OZ 454/15, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił punkt IV wyroku z dnia 24 lutego 2015 r. i przekazał sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W myśl art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji skarżącemu przysługuje od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Stosownie do treści art. 205 § 2 p.p.s.a, do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności określają przepisy odrębne. Przepisami, które mają zastosowanie w niniejszej sprawie, są regulacje zawarte w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).
Zgodnie z treścią § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6; b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł; c) w innej sprawie - 240 zł.
W niniejszej sprawie sąd rozpoznawał skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Wynagrodzenie adwokata reprezentującego stronę skarżącą zostało zatem ustalone na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia na kwotę 240 zł.
Oprócz tego, do kosztów, jakie poniosła strona skarżąca w sprawie, należało zaliczyć koszt wpisu sądowego od wniesionej skargi, który – zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), został uiszczony w kwocie 100 zł.
Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł, jak w sentencji.