Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił A.Z. przyznania prawa pomocy w części obejmującej zwolnienie od kosztów sądowych wobec nieujawnienia źródła utrzymania siebie i źródła finansowania ponoszonych wydatków.
Postanowieniem z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II OZ 123/13 Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko WSA, oddalając zażalenie skarżącego na to postanowienie.
Postanowieniem z dnia 11 października 2013 r. tutejszy Sąd odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt II OZ 1058/13, oddalił zażalenie na to postanowienie.
W dniu 12 lutego 2014 r., skarżący złożył wniosek o wyłączenie sędziów WSA w Olsztynie i referendarzy sądowych wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OW 57/14, Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów i referendarzy WSA w Olsztynie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, który postanowieniem z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt II SO/Bk 12/14, oddalił wniosek skarżącego.
Następnie, postanowieniem z dnia 31 grudnia 2014 r., Sąd odrzucił skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w sprawie budowy budynku gospodarczego.
Skarżący wniósł datowaną na dzień 22 stycznia 2015r.: nazwaną "zażaleniem", skargę kasacyjną na postanowienie z dnia 31 grudnia 2014 r., wniosek o wyłączenie sędziów i referendarzy WSA w Olsztynie oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 lutego 2015 r., sygn. akt
II OW 26/15, odmówił wyznaczenia innego wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpoznania pisma skarżącego z dnia 22 stycznia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Przede wszystkim należy podnieść, że kwestia przyznania skarżącemu prawa pomocy została prawomocnie rozstrzygnięta. Skarżący w rozpoznawanej sprawie już dwukrotnie występował z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. W wyniku rozpoznania wniosków postanowieniami tut. Sądu z dnia 14 stycznia 2013 r. oraz 11 października 2013 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Zażalenia od tych orzeczeń zostały oddalone postanowieniami Naczelnego Sądu Administracyjnego- odpowiednio z dnia 26 marca 2013 r. i 11 kwietnia 2014 r.
Strona, po prawomocnym oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, może złożyć kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, jednak rozpoznanie tego kolejnego wniosku nie może polegać na weryfikowaniu ocen i rozstrzygnięcia objętego wcześniejszym prawomocnym postanowieniem. Prawomocne postanowienie w tym zakresie wiąże nie tylko strony, ale także sąd. Ponowne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest dopuszczalne, ale tylko z uwagi na takie okoliczności, które powstały później i w sposób zasadniczy zmieniają sytuację materialną strony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2011 r., sygn. akt II OZ 830/11).
Sąd w pełni podziela pogląd, zgodnie z którym złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, w sytuacji gdy kwestia ta została już merytorycznie, prawomocnie rozstrzygnięta wskutek uprzedniego wniosku w tym przedmiocie (w niniejszej sprawie – dwukrotnie), nie uchyla skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy. Jest to tym bardziej istotne w sprawie, w której trzeci wniosek skarżącego o prawo pomocy nie wskazuje na jakiekolwiek nowe okoliczności, które byłyby nieznane przy rozpoznawaniu poprzednich wniosków skarżącego.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), Sąd postanowił, jak w sentencji.