Uzasadnienie
W złożonej do tutejszego Sądu skardze A.Z. zarzucił, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. pozostaje w bezczynności, gdyż nie doręczył skarżącemu decyzji z dnia 6 kwietnia 2012 r. ani nie wydał postanowienia o odmowie przekazania decyzji. Skarżący stwierdził, że był stroną tego postępowania administracyjnego, lecz nie doręczono mu decyzji kończącej postępowanie. Podał, że pismem z dnia 19 sierpnia 2012 r. wystąpił do W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z zażaleniem na bezczynność i bezprawność organu pierwszej instancji, zaś pismem z dnia 23 sierpnia 2012 r. wezwał ten organ do usunięcia naruszenia prawa i zaprzestania bezczynności.
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o jej oddalenie. Podał, że z urzędu wszczął postępowanie i ustalił krąg stron postępowania w sprawie samowolnie wykonanych urządzeń i instalacji w budynku mieszkalnym w Ł. Wyjaśnił, że ze względu na charakter i zasięg inwestycji (instalacja centralnego ogrzewania, wodno-kanalizacyjna) oraz obszar oddziaływania samowolnie wykonanych wewnętrznych instalacji, mieszczący się w granicach nieruchomości za stronę postępowania uznał tylko inwestorów, zaś zarzuty skarżącego dotyczące prawa własności i niekorzystnego oddziaływania wewnętrznych instalacji na sąsiednią nieruchomość mogą być rozstrzygane przed sądem powszechnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Przepis art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej:" p.p.s.a."), wymienia enumeratywnie sprawy poddane kontroli sądów administracyjnych. Do takich spraw, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., należą skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Skarga na bezczynność organu jest zatem dopuszczalna, ale tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
W niniejszej sprawie skarżący zarzucił organowi nadzoru budowlanego bezczynność, polegającą na zaniechaniu doręczenia mu wydanej przez ten organ decyzji w sprawie, w której, zdaniem skarżącego, jest on stroną postępowania, w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy jednak zauważyć, że czynność doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie nie mieści się w katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a p.p.s.a., podlegających kognicji sądów administracyjnych. Zakres aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. również nie obejmuje czynności doręczenia decyzji organu, gdyż przepis ten odnosi się do działań materialno-technicznych organu, wywołujących określone skutki prawne. Czynność doręczenia nie przyznaje natomiast, nie stwierdza, nie uznaje żadnych uprawnień i obowiązków. Doręczenie wywołuje jedynie ten skutek procesowy, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia określonych środków zaskarżenia.
Doręczenie wydanej w postępowaniu administracyjnym decyzji, zgodnie z art. 109 k.p.a., jest zatem tylko czynnością procesową. Prawidłowość tej czynności może być przedmiotem badania przez sąd administracyjny, ale tylko przy ocenie legalności danego aktu. Niewykonanie takiej czynności nie jest natomiast bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że skoro doręczenie rozstrzygnięcia w sprawie nie może być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego, to skarga na bezczynność, polegającą na braku takiego doręczenia, również nie może być przedmiotem skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stanowisko, że nie przysługuje skarga na bezczynność organu, polegającą na niedoręczeniu decyzji osobie, która nie była stroną postępowania prezentował Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniach: z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1788/12, z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 1194/12, z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 438/08, z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt II OSK 1360/06.
Uwzględniając powyższe Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.