Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Głównego Straży Granicznej w przedmiocie rozpoznania wniosku o wszczęcie postępowań dyscyplinarnych, postanowieniem z dnia 30 maja 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 28/16 odrzucił przedmiotową skargę.
Odpis przedmiotowego postanowienia został doręczony stronie skarżącej w dniu 13 czerwca 2016 r.
Pismem z dnia 14 czerwca 2016 r. (16 czerwca 2016 r. – data stempla pocztowego) skarżący złożył do WSA w Warszawie wniosek o uzupełnienie przedmiotowego postanowienia WSA w Warszawie "w zakresie podlegającym kognicji sądu administracyjnego I instancji – art. 3 § 2 pkt 4".
W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku skarżący podniósł, iż wobec przedmiotowo określonej właściwości sądów administracyjnych – art. 3 § 2 pkt 4 ppsa – oczekiwał orzeczenia sądu, czy działanie organu – odmowa wszczęcia postępowań – miała poparcie literą prawa, zarówno co do rzeczy, jak i formy udzielonej odpowiedzi. Skarżący podniósł, że pozostawienie sprawy bez rozpatrzenia jest przyzwoleniem na uchylanie się od obowiązków i odpowiedzialności za czyny, jak i przepustką do legalności wadliwych decyzji i czynności funkcjonariuszy, rodzącym słabnące zaufanie do organów władzy państwowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie natomiast do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: ppsa, strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Zgodnie z treścią art. 166 ppsa do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Jak wynika z brzmienia powyższego artykułu strona może domagać się uzupełnienia wyroku jeśli zachodzi jedna z dwóch okoliczności: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W pierwszym przypadku, mimo że sąd nie jest związany granicami skargi, wyrok może zostać uzupełniony tylko o te akty lub czynności, które były objęte przedmiotem skargi. W drugim zaś przypadku strona może żądać uzupełnienia wyroku o zamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, mimo że takie żądanie nie było objęte zakresem skargi. Z gramatycznej wykładni przepisu art. 157 § 1 ppsa wynika, że uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie (por. komentarz do art. 157, B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, wyd. IV., str. 445-446; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 343). Złożony bowiem na podstawie art. 157 § 1 ppsa wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia (por. J. Jagielski (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2011 r., str. 561). Uzasadnienie podporządkowane jest pewnym założeniom metodycznym, o których decyduje sporządzający je sędzia. Ewentualne jego braki mogą być kwestionowane wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego (por: postanowienie NSA z 13 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 2344/10).
W rozpoznawanej sprawie skarżący zasadność wniosku o uzupełnienie postanowienia upatruje w tym, że Sąd nie orzekł, czy działanie organu – odmowa wszczęcia postępowań – było zgodne z prawem. W ocenie Sądu tego rodzaju wniosek wykracza poza instytucję uzupełnienia postanowienia i zmierza w istocie do zakwestionowania treści jego uzasadnienia, co skarżący może uczynić jedynie w postępowaniu odwoławczym. Sąd odrzucając skargę orzekał procesowo, a nie merytorycznie, tym samym nie oceniał, czy działanie organu było zgodne z prawem. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 wskazanej wyżej ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.