Uzasadnienie
A. P. pismem z dnia 10 maja 2015 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie wznowienia z urzędu postępowania zakończonego decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. odwołującą mjr. A. P. z pełnienia zawodowej służby wojskowej w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz rozkazem personalnym Dyrektora Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. przenoszącym oficera z dniem [...] marca 2013 r. do rezerwy kadrowej na okres od [...] marca 2013 r. do [...] grudnia 2013 r.
W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 lipca 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 738/15, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2002 r., poz. 270 ze zm.) – dalej "P.p.s.a.", odrzucił skargę A. P. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej jako niedopuszczalną z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego środków zaskarżenia.
A. P. pismem z dnia 23 sierpnia 2015 r. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2015 r.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 2 grudnia 2015 r. sygn. akt I OSK 3018/15 uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2015 r.
W uzasadnieniu orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w sprawie wyjaśnienia wymagała kwestia, czy skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Nadto Sąd II instancji zaznaczył, że ewentualne przyjęcie przez Sąd I instancji, że skarżący wyczerpał tryb zaskarżenia nie przesądza o zasadności złożonej do sądu I instancji skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 190 P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując ustaleń stosownie do wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w postanowieniu z dnia 2 grudnia 2015 r. sygn. akt I OSK 3018/15 stwierdził, że strona w zażaleniu z dnia 14 listopada 2014 r. oraz w piśmie z dnia 21 grudnia 2014 r. wzywała organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez wznowienie postępowania w sprawie kwestionowanej decyzji i rozkazu personalnego, jednakże powyższe pozostaje bez znaczenia w niniejszej sprawie.
Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność w zakresie wznowienia postępowania w sprawach, których decyzja oraz rozkaz personalny dotyczą wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub do dyspozycji jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzje w sprawach:
- 1) wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub do dyspozycji
- 2) mianowania na stopień wojskowy
- 3) przeniesienia do innego korpusu osobowego lub do innej grupy osobowej
- 4) skierowania do wykonywania zadań służbowych poza jednostką wojskową.
Decyzja Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. odwołała A. P. z pełnienia zawodowej służby wojskowej w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, natomiast rozkaz personalny Dyrektora Departamentu Kadr z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] przeniósł oficera z dniem [...] marca 2013 r. do rezerwy kadrowej na okres od [...] marca 2013 r. do [...] grudnia 2013 r.
Skoro ustawa wyłączyła możliwość wniesienia skargi na decyzje określone w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, to tym samym wyłączona została możliwość zaskarżania decyzji wydanych w nadzwyczajnych trybach wzruszania decyzji przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego (w tym wznowienia postępowania), jeżeli decyzja będąca przedmiotem takiego postępowania mieści się w katalogu decyzji wymienionych w powyższym przepisie art. 8 ust.
2. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2005 r., sygn. akt I OSK 781/05, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1508/08, cbois.nsa.gov.pl).
Tym samym brak jest podstaw - w świetle przepisu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. do uznania za dopuszczalną skargę na bezczynność w przedmiocie wznowienia postepowania w sprawach, o których mowa powyżej.
Zatem bezczynność organu w zakresie prowadzenia postępowania nadzwyczajnego w sprawach, które kognicji sądu administracyjnego nie podlegają nie może być zatem przedmiotem kontroli sądu administracyjnego.
Niezależnie od powyższego Sąd wskazuje, że wszczęcie jakiegokolwiek postepowania z urzędu pozostaje w wyłącznej właściwości organu.
Wobec braku kognicji sądu administracyjnego w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1, orzekł jak w postanowieniu.