Uzasadnienie
A. N. (dalej: Skarżący) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu [...] lipca 2013 roku drogą elektroniczną skargę na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku złożonego również drogą elektroniczna w dniu [...] maja 2013 r. Skarga została opatrzona podpisem elektronicznym.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący został wezwany do uzupełnienia w terminie 7 dni po rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie oraz zwrot do Sądu podpisanego egzemplarza.
W odpowiedzi na wskazane wezwanie Skarżący przesłał drogą elektroniczną w dniu [...] września 2013 r. odpowiedź na wezwanie, w której oświadczył, że "Pismo spełnia wymogi procesowe w rozumieniu [...] prawa – art. 46 § 1 pkt 4) poppsa w związku z ustawą z dnia 18.09.2011r o podpisie elektronicznym". Skarżący nie odesłał również podpisanego egzemplarza skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności (§ 1 pkt 1 cyt. art.), oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy (§ 1 pkt 2 cyt. art.), określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (§ 1 pkt 3 cyt. art.).
W myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jeśli takiego podpisu brakuje, Sąd wzywa w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. do uzupełnienia braków formalnych. Zaś na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W niniejszej sprawie Skarżący nie wykonał wezwania Sądu i nie nadesłał podpisanego egzemplarza skargi do Sądu we wskazanym terminie.
Sąd nie przychylił się do zdania Skarżącego. Co prawda wskazana przez Skarżącego ustawa o podpisie elektronicznym w art. 5 ust. 2 wskazuje na równoważność skutków prawnych danych w postaci elektronicznej opatrzonych podpisem potwierdzonych profilem zaufanym ePUAP oraz dokumentów podpisanych własnoręcznie, jednakże nie przeszkodziło to prawodawcy we wprowadzeniu odrębnych przepisów regulujących kwestię stosowania podpisu elektronicznego do Kodeksu postępowania cywilnego (art. 60 i art. 78 § 2), Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 57 § 5 pkt 1, art. 63 § 1), czy też Ordynacji Podatkowej (art. 1 pkt 13). W ustawie p.p.s.a. nie zawarto regulacji podobnych do powyżej wskazanych, co przy uwzględnieniu założenia wykładni prawa o racjonalności prawodawcy każe przyjąć, że regulacje zawarte w ustawie o podpisie elektronicznym nie mają bezpośredniego zastosowania do wszystkich aktów prawnych dotyczących wnoszenia pism.
Wprowadzenie do poszczególnych ustaw odrębnych przepisów regulujących stosowanie podpisu elektronicznego stanowiło przejaw woli prawodawcy, wskazującego, w których procedurach może występować podpis elektroniczny, a w których strona nie może z niego skorzystać. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 1640/12; 26 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1273/12; 9 stycznia 2013 r. sygn. akt I OZ 969/12, 29 stycznia 2013 r. sygn. akt I OZ 36/13; 19 lutego 2013 r. sygn. akt I OZ 111-114/13; 28 czerwca 2013 r. sygn. akt I OZ 396-397/13 oraz I OZ 405-406/13; 3 lipca 2013 r. sygn. akt I OZ 307-308/13; 23 lipca 2013 r. I OZ 541/13; 17 września 2013 r. I OZ 775/13.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.