Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1032/08 wyrokiem z dnia 19 maja 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 420/16 oddalił skargę.
Odpis sentencji wyroku został doręczony skarżącemu w dniu 26 maja 2017 r. Pismem z dnia 29 maja 2017 r. (data stempla pocztowego) skarżący złożył do WSA w Warszawie wniosek o uzupełnienie powyższego wyroku.
Skarżący stwierdził, że domaga się przeprowadzenia postępowania uzupełniającego i rozpoznania pominiętych niezasadnie wniosków i zarzutów. Treść doręczonej sentencji wskazuje, iż Sąd nie rozpoznał sprawy i zarzutów skargi wbrew obowiązkowi prawnemu. Bezspornym jest zdaniem skarżącego, iż akta sprawy rozstrzygniętej prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. opatrzonym klauzulą prawomocności zwrócono Komendantowi Głównemu Policji, a organ ten, wbrew prawnemu obowiązkowi nie przekazał sprawy organowi właściwemu, a jedynie zarządził dalsze orzekanie w sprawie, nakazując Komendantowi Wojewódzkiemu inne, niż wynikające z norm prawa i powagi rzeczy osądzonej działania. Wyrok WSA w Warszawie był i jest nadal wiążący zarówno KGP, KWP w [...] i Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Komendant Główny Policji naruszył i nadal narusza konstytutywny obowiązek przekazania sprawy do organu właściwego w całości wraz z aktami administracyjnymi.
Organ ten zdaniem K. J. uniemożliwia i bezprawnie zakazuje Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...] i Komendantowi Powiatowemu Policji w [...] stosowania się do norm ustawowych i powagi tym wyrokiem osądzonej. Nie sposób przyjąć, że WSA w Warszawie sam nie uwzględnia własnego wyroku, a w sprawie usiłuje orzekać na zasadzie precedensu.
Skarżący podkreślił, że powyższe okoliczności faktyczne i prawne wskazują na konieczność postępowania uzupełniającego w zakresie pominiętym i nierozpoznanym, jak i w zakresie wymagalności wydania orzeczenia uzupełniającego w zakresie nierozpoznanym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Strona może domagać się uzupełnienia wyroku jeśli zachodzi jedna z dwóch okoliczności: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W pierwszym przypadku, mimo że sąd nie jest związany granicami skargi, wyrok może zostać uzupełniony tylko o te akty lub czynności, które były objęte przedmiotem skargi. W drugim zaś przypadku strona może żądać uzupełnienia wyroku o zamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, mimo że takie żądanie nie było objęte zakresem skargi.
Z gramatycznej wykładni przepisu art. 157 § 1 p.p.s.a. wynika, że uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie (por. komentarz do art. 157, B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IV., str. 445-446; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 343). Złożony bowiem na podstawie art. 157 § 1 ppsa wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia (por. J. Jagielski (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2011 r., str. 561). Uzasadnienie podporządkowane jest pewnym założeniom metodycznym, o których decyduje sporządzający je sędzia. Ewentualne jego braki mogą być kwestionowane wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego (por: postanowienie NSA z 13 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 2344/10).
W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w orzeczeniu z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 420/16 orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona oddaleniu.
Zdaniem Sądu podnoszone przez skarżącego okoliczności stanowią, merytoryczne zarzuty wobec rozstrzygnięcia. Wniosek o uzupełnienie nie może być dodatkowym środkiem zaskarżenia uruchamiającym jeszcze jedno postępowanie kontrolne. Zmianie zapadłego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia służy wyłącznie skarga kasacyjna.
Zakres uzupełnienia wyroku, jakiego domaga się skarżący nie mieści się w katalogu okoliczności opisanych w art. 157 § 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 157 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.