Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 lutego 2011 r. sygn. akt II SAB/Wr 46/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Z. i B. D. na bezczynność Wójta Gminy P. w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie dotyczącej ograniczenia drogi publicznej nr [...].
Pismem z dnia 16 marca 2011 r. skarżący wnieśli o uzupełnienie powyższego postanowienia wskazując, że postanowienie w żaden sposób nie jest związane tematycznie ze złożoną skargą. Skarżący wskazali na pominięcie w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia kilku ważnych kwestii i kluczowych dokumentów w postaci: 1) pisma skarżących z dnia 19 sierpnia 2010 r., 2) postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 298/10, 3) decyzji DWINB we W. nr [...] z dnia 16 maja 2006 r. oraz pisma GINB w Warszawie z dnia 9 grudnia 2009 r. Ponadto skarżący wskazali na bezpodstawność odrzucenia skargi na rozprawie w dniu 17 lutego 2011 r. argumentując, że sąd mógł odrzucić skargę na posiedzeniu niejawnym zanim została wyznaczona w sprawie rozprawa. W ostatnim z podniesionych zarzutów skarżący wskazali na błędną interpretację przepisów art. 2a ust. 2 oraz 19 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którymi wójt jest zarządcą dróg gminnych, dlatego też każdy mieszkaniec gminy ma prawo domagać się aby powierzonym mieniem zarządzał zgodnie z prawem.
W ocenie skarżących w sprawie w której została wniesiona skarga nie zostało wszczęte postępowanie, co jest naruszeniem art. 35 § 1,2 i 3 k.p.a. Zdaniem skarżących podstawą do wszczęcia przez Wójta Gminy P. postępowania stanowiło pismo Wojewódzkiego Urzędu z dnia 24 lutego 2006 r. oraz decyzje PINB w Z. z dnia 7 lutego 2005 r. oraz 14 października 2004 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a, do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Na podstawie zaś z art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów powinien był zamieścić z urzędu. Przesłanką uzupełnienia wyroku jest więc pominięcie przez sąd w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. Możliwość uzupełnienia orzeczenia jest zatem konsekwencją zasady, zgodnie z którą Sąd ma obowiązek objąć jednym rozstrzygnięciem całość sprawy. "Uzupełnienie" znaczy w języku polskim uczynić zupełnym, kompletnym.
Wyjaśnić również należy, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem w doktrynie i orzecznictwie nie można wnioskować o uzupełnienie treści uzasadnienia rozstrzygnięcia ponieważ wykładnia językowa oraz systemowa wewnętrzna przywołanego przepisu pozwala na stwierdzenie, że uzupełnić można jedynie sentencję a nie uzasadnienie rozstrzygnięcia (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek w Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III. i B. Dauter w Zarys metodyki pracy sędziego LexisNexis Warszawa 2008, wyd. I str.284 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 05 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 511/08 oraz z dnia 10 marca 2008r. sygn. akt II OZ 1361/07).
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 lutego 2011 r., uzupełnione w zakresie kosztów postanowieniem z dnia 3 marca 2011 r. jest kompletne. Analiza wniosku o uzupełnienie postanowienia prowadzi do konkluzji, że zmierza on w istocie do zmiany merytorycznej orzeczenia, co wykracza poza ramy instytucji uregulowanej w art. 157 § 1 powołanej wyżej ustawy. Oceniając podniesione przez skarżących zarzuty przyznać należy, że mógłby one stanowić przedmiot skargi kasacyjnej, lecz skarżący nie wnieśli jej, o czym świadczy treść udzielonej przez skarżących na wezwanie Sądu odpowiedzi z dnia 24 marca 2011 r. We wniosku o uzupełnienie postanowienia strona skarżąca odnosi swoje żądanie do treści uzasadnienia postanowienia o odrzuceniu skargi z dnia 17 lutego 2011 r., wskazując na błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy (brak odniesienia się do pisma skarżących z dnia 19 sierpnia 2010 r., postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 298/10, decyzji DWINB we W. nr [...] z dnia 16 maja 2006 r., pisma GINB w W. z dnia 9 grudnia 2009 r., pisma Wojewódzkiego Urzędu z dnia 24 lutego 2006 r. oraz decyzji PINB w Z. z dnia 7 lutego 2005 r. oraz 14 października 2004 r.) oraz błędną interpretację przepisów prawa materialnego (art. 2a ust. 2 oraz 19 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych).
Podkreślić zatem raz jeszcze należy, że opisane zarzuty mogły być skutecznie poddane kontroli w ramach środka, jakim jest skarga kasacyjna. Skarżący jednak nie skorzystali z prawa do jej wniesienia, o czym zostali pouczeni przy doręczeniu wymienionego postanowienia.
Tym samym w ocenie Sądu, który podziela w pełni przedstawione powyżej poglądy, uwzględnienie żądań, które przedstawili skarżący we wniosku z dnia 16 marca 2011 r. w postępowaniu rektyfikacyjnym, mającym na celu uzupełnienie postanowienia jest niemożliwe.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.