Uzasadnienie
P. B. do swojego wniosku o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) dołączył formularz PPF, wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 23.II.2011 r. uzupełnił brak formalny wniosku o prawo pomocy poprzez złożenie podpisu.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z sześcioletnim synem. Oboje utrzymują się z wynagrodzenia za pracę skarżącego w wysokości 2300 zł netto miesięcznie. Wnioskodawca nie wykazał innego majątku poza ¼ domu rodzinnego w budowie, działką i starym samochodem. Skarżący podał następujące wydatki miesięczne: 900 zł na czynsz, media i ubezpieczenie, 500 zł na żywność, 100 zł na specjalną dietę dla syna, 300 zł na ubrania i leki dziecka, 100 zł na środki higieny osobistej, 100 zł na odzież, 150 zł na leki i leczenie. Wnioskodawca jest zadłużony na kwotę około 6000 zł.
Zgodnie z art. 245 § 3 i 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a, przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym, między innymi, zwolnienie od kosztów sądowych przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Osoba ubiegająca się o prawo pomocy winna w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową i rodzinną wnioskodawcy, przede wszystkim: wysokość dochodu, zadłużenie, konieczność utrzymania małoletniego syna, brak majątku poza udziałem w budowanym domu uznano, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, a zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.