Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 4 sierpnia 2014 r., złożonym na urzędowym formularzu, T. R. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy. Domagając się ustanowienia pełnomocnika z urzędu, stwierdził, że: "nie jest w stanie wynająć profesjonalnego prawnika do wniesienia profesjonalnie sporządzonej skargi na opieszałość i lekceważące podejście do sprawy, gdzie organy sądownicze nakazały, abym podjął pracę".
Wezwaniem z dnia 13 sierpnia 2014 r., referendarz sądowy zobowiązał T. R. do usunięcia braków formalnych wniosku, przez wskazanie jaki jest zakres żądania wniosku, czyli przyznania jakiej pomocy wnioskodawca oczekuje (tj. zwolnienia od kosztów sądowych, częściowego zwolnienia od kosztów sądowych, ustanowienia radcy prawnego, ustanowienia adwokata), z uwagi na fakt, że w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy, w rubryce nr 4 formularza wniosku, pn. "Wnoszę o" nie zakreślono żadnej z podanych wyżej opcji, przez co nie można określić czego wnioskodawca się domaga.
Ponadto referendarz zażądał wskazania jaki jest przedmiot zaskarżenia, tzn. wskazania aktu, czynności lub bezczynności, w szczególności o sprecyzowanie jak należy rozumieć użyte przez wnioskodawcę sformułowanie, że domaga się ustanowienia "[...] profesjonalnego prawnika w celu wniesienia profesjonalnie sporządzonej skargi na opieszałość i lekceważące podejście do sprawy, gdzie organy sądownicze nakazały, abym podjął pracę". Wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
W terminie zakreślonym do dokonania ww. czynności, T. R. złożył pismo z dnia 26 sierpnia 2014 r., w którym wskazał, że wnosi o całkowite zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie z urzędu adwokata lub radcy prawnego. Oświadczył także, że przedmiotem zaskarżenia jest brak decyzji w przedmiocie pomocy w znalezieniu zatrudnienia w związku z jego podaniem z dnia 1 lipca 2014 r., które zawierało przywołane stosowne przepisy z ustawy o pomocy społecznej. Zdaniem T. R., podanie to było zgodne z tezami OPS Nysa, SKO w Opolu i WSA w Opolu, które to organy wypominały mu, że nic nie robi w celu znalezienia pracy, aby poprawić swoją sytuację materialną i bytową. Na dowód czego przedłożył do akt sprawy kserokopię pisma z dnia 1 lipca 2014 r., zaadresowanego do Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie. W piśmie tym skarżący przywołał treść art. 5, art. 6, art. 7, art. 36, art. 39, art. 40 i art. 41 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej i powołując się na wymienione przepisy prawa, zwrócił się o udzielenie pomocy w uzyskaniu zatrudnienia.
Postanowieniem z dnia 23 października 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił T. R. przyznania prawa pomocy z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi, jaką ww. zamierza wnieść do sądu administracyjnego na działalność Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie.
W dniu 10 listopada 2014 r. T. R. wniósł ponownie o przyznanie prawa pomocy, w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z urzędu, w celu, jak sam określił, sporządzenia i wniesienia zażalenia oraz wniosku o przywrócenie terminu na postanowienie WSA w Opolu z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt II SO/Op 64/14.
Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu umorzył postępowanie wszczęte kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
W dniu 8 stycznia 2015 r. wpłynął kolejny wniosek T. R. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Na skutek tego, w wykonaniu zarządzenia z dnia 10 lutego 2015 r., poinformowano T. R. pismem z dnia 16 lutego 2015 r., że skoro jego kolejny, trzeci już wniosek z dnia 5 stycznia 2015 r. został złożony (co wynika z uzasadnienia wniosku), w celu "[...] wniesienia skargi konstytucyjnej o zgodność orzecznictwa i decyzji w sprawie, a w razie konieczności do Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu", to dotyczy on innego przedmiotu sprawy, niż dwa poprzednio złożone wnioski. Nie mieści się zatem w zakresie niniejszego postępowania, którego przedmiotem jest zamiar wniesienia skargi na bezczynność organu w zakresie pomocy społecznej. Wobec tego Sąd wskazał, że wniosek z dnia 5 stycznia 2015 r. pozostanie w aktach sprawy, bez nadawania mu dalszego biegu.
Powyższe pismo informujące, zostało doręczone osobiście T. R. w dniu 27 lutego 2015 r., a w dniu 2 marca 2015 r. wnioskodawca złożył w siedzibie tut. Sądu pismo nazwane: "środek odwoławczy od pisma o odmowie wszczęcia procedury przypisanej ustawą i ustanowienia prawa pomocy". W piśmie tym, T. R. zakwestionował doręczone mu pismo Sądu z dnia 16 lutego 2015 r. i wniósł o zmianę dokonanych przez tut. Sąd czynności.
Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił zażalenie T. R. na zarządzenie z dnia 10 lutego 2015 r. o pozostawieniu w aktach sprawy wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 5 stycznia 2015 r., bez nadawania dalszego biegu.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, T. R. wniósł zażalenie na powyższe orzeczenie z dnia 3 czerwca 2015 r., a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2015 r., oddalił zażalenie (sygn. akt I OZ 1019/15).
W dniu 23 września 2015 r. wpłynął do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek T. R. z dnia 22 września 2015 r. o przyznanie prawa pomocy, który to wniosek następnie został przekazany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 22 września 2015 r., należało umorzyć.
W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658). Dodała ona do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - zwanej dalej "P.p.s.a.") art. 249a, a z treści art. 2 ustawy zmieniającej wynika, że dodane unormowanie ma zastosowanie także do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Stosownie do przywołanego art. 249a P.p.s.a., postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne.
W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniała podstawa do zastosowania wskazanej regulacji. Ostatnie żądanie T. R. dotyczy bowiem, tak jak w poprzednio złożonych wnioskach, przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Tymczasem pierwotny wniosek T. R. z uwagi na oczywistą bezzasadność zamierzonej skargi, nie został przez Sąd uwzględniony, stosownie do art. 247 P.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Ponadto w dniu 28 sierpnia 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny, sygn. akt I OZ 1019/15, odrzucił zażalenie wnioskodawcy na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 3 czerwca 2015 r. odrzucające zażalenie T. R. na zarządzenie z dnia 10 lutego 2015 r. o pozostawieniu w aktach bez nadawania dalszego biegu, kolejnemu wnioskowi o przyznanie prawa pomocy z dnia 5 stycznia 2015 r.
Z powyższego wynika, że materia objęta zakresem obecnie analizowanego wniosku z dnia 22 września 2015 r., była już przedmiotem rozważań i rozstrzygnięć Sądu. Wobec tego, merytoryczne rozpoznanie kolejnego, a czwartego już złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy, stało się zbędne.
Mając na względzie przywołane okoliczności sprawy, postępowanie z wniosku z dnia 22 września 2015 r. o przyznanie prawa pomocy należało umorzyć, co Sąd działając na zasadzie art. 258 § 4 P.p.s.a. i art. 249a P.p.s.a., w związku z art. art. 247 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.