Uzasadnienie
Postanowieniem z 11.05.2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu umorzył postępowanie w zakresie sprzeciwu R. P. (dalej jako: skarżący) od zarządzenia starszego referendarza sądowego z 30.12.2020 r., sygn. akt II SPP/Wr 74/20.
Na powyższe postanowienie skarżący w piśmie z 07.06.2021 r. wniósł zażalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Niniejsze zażalenie jako niedopuszczalne należało odrzucić.
Wyjaśnienie motywów niniejszego rozstrzygnięcia należy rozpocząć od wskazania, że zgodnie z art. 260 § 2 zd. 2 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej jako: p.p.s.a.). rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego w zakresie prawa pomocy Sąd orzeka jako sąd II instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zatem droga sądowa zostaje wyczerpana.
Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie określone w jego pkt 1 – 10. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie zostały ujęte w ww. katalogu.
W obowiązującym stanie prawnym, na postanowienie wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego, zatem zażalenie nie przysługuje. Wniesienie takiego zażalenia jest niedopuszczalne, co w konsekwencji skutkuje jego odrzuceniem.
Podkreślenia wymaga fakt, że przy piśmie z 13.05.2021 r. doręczającym odpis postanowienia z 11.05.2021 r., sygn. akt II SPP/Wr 74/20 zawarte zostało pouczenie o braku przysługujących środków zaskarżenia od podjętego postanowienia.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.