Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 1995 r. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej odmówił Januszowi K. wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem z dnia 29 marca 1995 r., (...), wydalającym Janusza K. ze służby w Państwowej Straży Pożarnej.
Na powyższe postanowienie Janusz K. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego uchylenie "w ramach kontroli występowania podstaw do wznowienia postępowania wymienionych w art. 145 par. 1 pkt 4 i 5 Kpa oraz art. 30 ust. 1 pkt 2 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie postępowania dyscyplinarnego w stosunku do strażaków Państwowej Straży Pożarnej /Dz.U. 1992 nr 52 poz. 243/".
Skarżący podniósł, że po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego uzyskał zaświadczenie Dyrektora Okręgowej Stacji Ratownictwa Górniczego w G., którego treść obala podstawowy zarzut postępowania dyscyplinarnego, a poza tym w postępowaniu dyscyplinarnym nie zostało uwzględnione oświadczenie Jerzego Ś., które również prowadzi do innych wniosków niż przyjęto w postępowaniu dyscyplinarnym. Skarżący zwrócił także uwagę na to, że w odwoławczym postępowaniu dyscyplinarnym nie brał udziału, gdyż nie został w ogóle o nim zawiadomiony. Wszystkie powyższe okoliczności uzasadniają wznowienie postępowania administracyjnego /art. 145 par. 1 pkt 4 i 5 Kpa oraz par. 30 ust. 1 pkt 2 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie postępowania dyscyplinarnego w stosunku do strażaków Państwowej Straży Pożarnej/.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 maja 1995 r. odrzucił skargę powołując się na art. 196 par. 4 Kpa, który stanowi, że przepisów o zaskarżeniu do sądu administracyjnego decyzji i niektórych postanowień nie stosuje się w sprawach dyscyplinarnych, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Tymczasem ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej i rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 czerwca 1992 r. nie zawierają przepisów umożliwiających zaskarżenie do sądu administracyjnego orzeczeń dyscyplinarnych.
W tej sytuacji skarga Janusza K. jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 204 par. 1 w związku z art. 196 par. 4 Kpa.
W dniu 5 lipca 1995 r. Janusz K. złożył do Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego zaistniałego wskutek tego, że organ administracji państwowej - Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego, zaś Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma kompetencji do kontrolowania postępowania dyscyplinarnego dotyczącego strażaków. W ten sposób została skarżącemu zamknięta droga postępowania sądowego. W konkluzji Janusz K. wniósł o uznanie, że Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony - w ramach kontroli zgodności z prawem decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej wydanej na podstawie art. 151 par. 1 pkt 1 Kpa - kontrolować wystąpienie podstaw do wznowienia postępowania dyscyplinarnego wymienionych w art. 145 par. 1 Kpa.
Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym nie podziela tego poglądu i jest zdania, że złożony wniosek podlega odrzuceniu stosownie do art. 199 par. 1 Kpc w związku z art. 195 Kpa.
Kwestie związane z powstaniem i rozpatrywaniem sporów kompetencyjnych zostały unormowane w Dziale V kodeksu postępowania administracyjnego pod nazwą "Rozstrzyganie sporów o właściwość między organami administracji państwowej a sądami" /art. 190-195/. Już tytuł tego Działu wskazuje, że spór kompetencyjny jest sporem o właściwość i może powstać tylko między organami administracji państwowej - z jednej strony i sądami - z drugiej. Wniosek ten potwierdzają ponadto przepisy zamieszczone w tymże Dziale, a to art. 192 par. 1 Kpa wymieniający organy administracji państwowej i sądy jako podmioty między którymi może powstać spór kompetencyjny zarówno pozytywny jak i negatywny oraz art. 193 par. 1 Kpa, który stanowi, że wyznaczona rozprawa ma na celu "rozpatrzenie sporu o właściwość między organem administracji państwowej a sądem".
Wskazana regulacja oznacza zatem jednoznacznie, że spór kompetencyjny nie może powstać między innymi organami niż wymienione w ustawie, w tym także między organem administracji państwowej a Naczelnym Sądem Administracyjnym. Sąd ten bowiem nie mieści się w pojęciu "sąd" używanym w Dziale V Kpa, lecz w pojęciu "sąd administracyjny" zawartym w art. 5 par. 2 pkt 2 Kpa. Z powyższego przepisu wynika, że ilekroć w kodeksie postępowania administracyjnego jest mowa o sądzie administracyjnym, należy przez to rozumieć Naczelny Sąd Administracyjny. Trzeba też dodać, że w kodeksie tym nie można znaleźć przepisów, w których dla oznaczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego byłoby użyte słowo "sąd". Tak więc jako oczywisty nasuwa się wniosek, że spór kompetencyjny nie może dotyczyć Naczelnego Sądu Administracyjnego i nie może powstać w związku z wydanymi przezeń orzeczeniami, a jeszcze inaczej - że niedopuszczalne jest rozpatrzenie przez Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym innego sporu niż określony w przepisach art. 190-195 Kpa.
Tymczasem wnioskodawca zmierza właśnie do tego, by Sąd Najwyższy uznał, że zaistniały podstawy do ustalenia, iż powstał negatywny spór kompetencyjny, gdyż zarówno organ administracji państwowej /Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej/, jak i Naczelny Sąd Administracyjny odmówiły uznania się właściwymi w jego sprawie.
Wystąpienie przez Janusza K. z wnioskiem o rozpatrzenie sporu, który nie jest sporem o właściwość w rozumieniu prawa, nie otwiera w ogóle drogi postępowania przed Kolegium Kompetencyjnym przy Sądzie Najwyższym. Z tego powodu wniosek jego podlega odrzuceniu /art. 199 par. 1 pkt 1 Kpc w związku z art. 195 Kpa/.
Przedstawiony pogląd jest zgodny z dotychczasowym stanowiskiem Sądu Najwyższego w tego rodzaju sprawach /postanowienia z dnia: 7 lipca 1994 r. III PO 5/94 - OSNAPU 1994 nr 7 poz. 118, 22 lutego 1995 r. III PO 2/95 - OSNAPU 1995 nr 20 poz. 254 oraz 29 marca 1995 r. III PO 4/95 - OSNAPU 1995 nr 20 poz. 255/. Jego istota sprowadza się do tezy, że na podstawie przepisu art. 190 par. 1 Kpa nie może powstać spór kompetencyjny między organem administracji a Naczelnym Sądem Administracyjnym.