Uzasadnienie
Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2016 r. odmówił J. J. przyznania w przedmiotowej sprawie prawa pomocy. Po rozpoznaniu sprzeciwu od powyższego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 31 maja 2016 r. utrzymał w mocy powyższe postanowienie referendarza sądowego. Zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie zostało odrzucone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 czerwca 2016 r., zaś Naczelny Sąd Administracyjny - postanowieniem z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt II OZ 905/16 – oddalił zażalenie wnioskodawcy na ww. postanowienie o odrzuceniu zażalenia.
W niniejszej sprawie wydane zostało nadto postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2016 r. odrzucające skargę, które uprawomocniło w dniu 15 września 2016 r., tj. w dniu wydania postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt II OZ 1058/16, oddalającego zażalenie skarżącego.
Nadto zarządzeniem z dnia 30 czerwca 2016 r., wydanym w niniejszej sprawie, pozostawiono bez rozpoznania wniosek skarżącego o sporządzenie i doręczenie kopii dokumentów z akt sprawy. Zażalenie skarżącego na to zarządzenie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt II OZ 1059/16.
W dniu 11 października 2016 r. do tut. Sądu wpłynął – datowany na 23 września 2016 r. – wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie sporządzenia i doręczenia mu odpisów dokumentów z akt sprawy, a ponadto o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata "do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu II instancji i skargi o wznowienie postępowania od tegoż wyroku oraz skargi na przewlekłość postępowania". Wniosek został uzupełniony pismem skarżącego datowanym na 28 września 2016 r. (wpływ do Sądu w dniu 24 października 2016 r.) o tożsamej treści, a następnie przez złożenie w dniu 5 stycznia 2017 r. formularza urzędowego PPF (wpływ w dniu 12 stycznia 2017 r.).
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalny w każdym stadium postępowania sądowego, aż do zakończenia sprawy prawomocnym orzeczeniem - wyrokiem lub postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 498).
Wniosek skarżącego z dnia 23 września 2016 r. został złożony w sytuacji, w której przed złożeniem tego wniosku prawomocnie zostało zakończone postępowanie w niniejszej sprawie. W świetle zatem cytowanego wyżej art. 243 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy stało się zbędne. Stwierdzenie prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie oznacza bowiem, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez Sąd i nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OZ 776/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl).
Merytoryczne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w takiej sytuacji byłoby możliwe wyłącznie w przypadku, w którym wnioskodawca wniosek taki składałby w celu zainicjowania postępowań nadzwyczajnych mających prowadzić do ewentualnego wzruszenia orzeczeń zapadłych w niniejszym postępowaniu. Treść rozpatrywanego wniosku nie daje podstaw do stwierdzenia, aby celem skarżącego było zainicjowanie tego typu postępowań. Skarżący wskazał, że opisane przez niego nadzwyczajne postępowania miałyby dotyczyć "wyroku Sądu II instancji", jednak wyrok taki w niniejszej sprawie nie został wydany.
Również wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie opłaty kancelaryjnej za sporządzenie i doręczenie odpisów z akt sprawy, wobec prawomocnego zakończenia postępowania, nie dotyczy żadnego z postępowań mogących mieć bezpośredni związek z dochodzeniem przez stronę jej praw w prowadzonym postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Wszystkie wyżej wskazane okoliczności stanowią podstawę do stwierdzenia, że rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy z dnia 23 września 2016 r., uzupełnionego w dniu 28 września 2016 r. oraz przez złożenie formularza urzędowego PPF w dniu 5 stycznia 2017 r., stało się zbędne a postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy podlega umorzeniu.
Jak przewiduje bowiem art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Z uwagi na powyższe referendarz sądowy, działając na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.