Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańskuz 31 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 219/17

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 grudnia 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu zażalenia, utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia 9 marca 2016 r. nr [...], wydane w oparciu o art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postepowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 23, dalej w skrócie jako: "k.p.a.") oraz art. 2 ust. 2 - 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 1892), którym organ odmówił wydania K. W. (dalej również jako: "wnioskodawca", "skarżący") zaświadczenia o żądanej treści.

W uzasadnieniu wydanego postanowienia Kolegium wskazało, że K. W. wniósł o wydanie zaświadczenia o aktualnym stanie faktycznym i prawnym lokalu mieszkalnego składającego się z dotychczasowych lokali nr 1 i 1a przy ul. T. [...] w [...], połączonych przez właściciela w jeden lokal. Wnosił o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji dołączonej do wniosku, zwrócenie się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o akta postępowania prowadzonego w sprawie robót budowlanych wykonywanych w wyżej wskazanych lokalach mieszkalnych celem potwierdzenia utraty przez te lokale samodzielności na skutek połączenia ich w jeden lokal. Organ stwierdził, że przedmiotem żądania było w istocie wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego składającego się z dotychczasowych lokali mieszkalnych nr 1 i 1a, połączonych przez właściciela w jeden lokal, znajdującego się na parterze budynku położonego w [...] przy ul. T. [...].

Organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji zasadnie odmówił wydania zaświadczenia wobec nieuzupełnienia wniosku o inwentaryzację w zakreślonym terminie (zgodnie z wezwaniem z dnia 21 kwietnia 2015 r.). W wyznaczonym terminie wnioskodawca nie wywiązał się z nałożonego obowiązku i zwrócił się o przedłużenie terminu do złożenia inwentaryzacji o 14 dni, jednak dokumentu tego nie przedłożył.

Kolegium wskazało, że postępowanie wyjaśniające prowadzone w ramach postępowania o wydanie zaświadczenia może być prowadzone jedynie w ograniczonym zakresie. Stwierdzenie spełnienia wymagań techniczno-budowlanych, do których zalicza się stwierdzenie o samodzielności lokalu jest czynnością materialno-techniczną, która charakteryzuje się szczególną specyfiką. Zaświadczenie wydawane przez starostę, mimo że polega na "urzędowym potwierdzeniu określonych faktów" - odmiennie, niż wynika to z art. 218 § 1 k.p.a. - opiera się najczęściej na określeniu stanu samodzielności lokalu nie na podstawie materiałów znajdujących się w wyłącznym posiadaniu organu, lecz na podstawie dokumentacji przedstawionej przez ubiegającego się o wydanie zaświadczenia. W sytuacji, gdy posiadane dokumenty nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może jedynie odmówić wydania zaświadczenia. Kolegium podzieliło ten pogląd wskazując ponadto, że żądanie strony wymienione w pkt 3 wniosku o wydanie zaświadczenia (zwrócenie się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]) o akta postępowania prowadzonego w sprawie robót budowlanych wykonywanych w wyżej wskazanych lokalach mieszkalnych celem potwierdzenia utraty przez te lokale samodzielności na skutek połączenia ich w jeden lokal wykracza znacznie poza zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego w postępowaniu o wydanie zaświadczenia. Kolegium uznało ponadto za niezasadny zarzut niezastosowania przez organ pierwszej instancji art. 22 ust. 3 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne.

W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku K. W. reprezentowany przez pełnomocnika wnosząc o uchylenie postanowień organów obu instancji podniósł zarzuty naruszenia:

1. - art. 15 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone oraz nie podjęcie jakichkolwiek czynności zmierzających do wyjaśnienia spornego stanu ze szczególnym uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a w szczególności poprzez niezwrócenie się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego celem uzyskania niezbędnej dokumentacji, potwierdzającej tezy wskazane przez skarżącego, o co wnosił w treści zażalenia,
2. - art. 10 k.p.a., poprzez nie zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu przed organem odwoławczym przejawiającego się w uniemożliwieniu stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem zaskarżonego postanowienia,
3. - art. 75 w zw. z art. 77 i 80 k.p.a., poprzez niezebranie i nierozpoznanie całego materiału dowodowego,
4. - art. 107 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia postanowienia wbrew przepisom k.p.a., w szczególności poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę oraz w tym zakresie całkowity brak uzasadnienia uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności w zakresie zarzutu naruszenia - art. 22 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, w zakresie którego brak jest de facto jakiegokolwiek uzasadnienia,
5. - art. 19 § 1 i 2 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania zgodnie z przepisami k.p.a., a nadto poprzez niezażądanie niezbędnych dla wydania orzeczenia informacji i dokumentów dotyczących działalności jednostki samorządu terytorialnego oraz brak wglądu w dokumentację związaną z załatwieniem sprawy,
6. - art. 20 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, poprzez brak wydania postanowienia sygnalizacyjnego w sytuacji bezspornego uchybienia w pracy organu samorządu terytorialnego polegającego na próbie wprowadzenia w błąd SKO poprzez zamieszczenia w piśmie UM [...] z dnia 29 marca 2016 r. błędnej informacji o przekroczeniu przez stronę terminu do wniesienia środka zaskarżenia, mające na celu doprowadzenie do odrzucenia prawidłowo wniesionego środka zaskarżenia,
7. - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu pierwszej instancji,
8. - art. 78 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentacji znajdującej się w posiadaniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, pomimo zgłoszenia przez stronę wniosku w tym zakresie.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ rażąco naruszył zasadę dwuinstancyjności unormowaną w art. 15 k.p.a. Skarżący podniósł, że organ drugiej instancji jest zobligowany do ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności stanu faktycznego celem rozpoznania sprawy w oparciu o całokształt materiału dowodowego z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej, nie ograniczając się przy tym jedynie do weryfikacji postanowienia organu pierwszej instancji. Skarżący zarzucił, że organ odwoławczy, pomimo istotnych wątpliwości dotyczących stanu faktycznego i prawnego lokalu, nie przeprowadził jakichkolwiek czynności zmierzających do wyjaśnienia spornych kwestii, a oparł się wyłącznie na treści postanowienia organu pierwszej instancji. Nie zgromadził żadnych dowodów, nie zażądał niezbędnych dla wydania orzeczenia informacji ani dokumentów dotyczących działalności Urzędu Miasta w [...], nie dokonał wglądu w dokumentację związaną z załatwieniem sprawy.

Z postanowienia organu pierwszej instancji wynika sprzeczność między stanem faktycznym a stanem ujawnionym w rejestrze. Organ drugiej instancji winien był podjąć czynności zmierzające do wyjaśnienia spornej kwestii poprzez zwrócenie się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o przekazanie dokumentacji dotyczącej lokali nr 1 i 1a, przeprowadzenie oględzin lokalu i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych z zakresu budownictwa. Przeprowadzenie niezbędnego postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy było uzasadnione okolicznościami spornymi aktualnego stanu faktycznego i prawnego lokalu. Postępowanie wyjaśniające nie zmierzałoby do dokonania ustaleń faktycznych i prawnych, lecz potwierdzało istniejący stan faktyczny potwierdzony dokumentacją znajdującą się w ewidencjach i rejestrach prowadzonych przez Powiatowego Inspektora Budowlanego.

Skarżący zarzucił, że organ naruszył art. 78 k.p.a., ponieważ nie przeprowadził dowodu zawnioskowanego przez skarżącego. Organ nie ustalił stanu faktycznego sprawy, a jest on inny aniżeli stan wynikający z rejestrów. W ocenie skarżącego obowiązkiem organu jest doprowadzić do wyeliminowania takiej sytuacji, nie zaś przejawiać bierną akceptację nieprawidłowości. Próba przerzucania na wnioskodawcę nierealnego obowiązku przedłożenia dokumentacji technicznej lokalu, a następnie wyciąganie negatywnych konsekwencji z jej braku jest działaniem pozorującym działanie zgodne z przepisami prawa.

Skarżący twierdził ponadto, że organ winien był wezwać go do wypowiedzenia się w zakresie materiału dowodowego zebranego przez organy obu instancji i umożliwić mu złożenie ewentualnych wniosków dowodowych. Organ wydał postanowienie z pominięciem czynności określonych w art. 10 k.p.a., czym naruszył nie tylko zasadę prawdy materialnej, ale przede wszystkim zasadę czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Zarzucił, że organ odwoławczy nie zapoznał się z całością materiału dowodowego, bowiem w udostępnionych skarżącemu aktach nie było dokumentów wymienionych w piśmie przewodnim. O ile zaś organ był w ich posiadaniu, powinien je udostępnić stronie, wobec czego działanie organu naruszyło zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu.

Zdaniem skarżącego uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie spełnia ponadto wymogów wymaganych treścią art. 107 k.p.a.

Skarżący zarzucił też rażącą przewlekłość postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest bezzasadna.

Kwestię wydawania zaświadczeń normuje Dział VII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako k.p.a.).

Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie.

W myśl art. 217 § 2 k.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeżeli:

1. 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;
2. 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Zgodnie z art. 217 § 3 k.p.a., zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni.

Stosownie do art. 218 § 1 k.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 k.p.a.).

Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.).

Przechodząc do rozważań dotyczących niniejszej sprawy stwierdzenia wymaga, że skarżący we wniosku o wydanie zaświadczenia wskazywał na to, że dwa samodzielne lokale mieszkalne, na skutek prowadzonych prac budowlanych, utraciły przymiot samodzielności na skutek ich połączenia w jeden lokal. Wskazywał, że w myśl art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, a takim przepisem jest art. 2 ustawy o własności lokali. Powoływał się też m.in. na stanowisko NSA, że stwierdzenie spełnienia wymagań techniczno - budowlanych jest czynnością materialno - techniczną, która charakteryzuje się szczególną specyfiką - zaświadczenie opiera się najczęściej nie na podstawie materiałów znajdujących się w wyłącznym posiadaniu organu, lecz na podstawie dokumentacji przedstawionej przez ubiegającego się o wydanie zaświadczenia.

Zauważyć wobec powyższego należy, że także organ odwoławczy wskazał, że stwierdzenie spełnienia wymagań techniczno - budowlanych jest czynnością, która charakteryzuje się szczególną specyfiką. Zaświadczenie wydawane przez starostę, mimo że polega na "urzędowym potwierdzeniu określonych faktów", opiera się najczęściej na określeniu stanu lokalu nie na podstawie materiałów znajdujących się w wyłącznym posiadaniu organu, lecz na podstawie dokumentacji przedstawionej przez ubiegającego się o wydanie zaświadczenia. Organ odwoławczy, uzasadniając rozstrzygnięcie utrzymujące w mocy postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia wskazał m.in., że skarżący nie przedłożył żądanych dokumentów dotyczących inwentaryzacji - obmiaru z natury z określeniem pomieszczeń przynależnych, opatrzonej datą i podpisem osoby sporządzającej.

Skarżący w związku z takim stanowiskiem zarzucał w skardze, że organy nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego i nie podjęły czynności zmierzających do wyjaśnienia spornego stanu. Wskazywał na naruszenie m.in. art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a.

Odnosząc się do tych zarzutów zauważyć należy, że są one chybione. Postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Z uwagi na wskazywaną specyfikę postępowania w sprawie wydania zaświadczenia postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., może być prowadzone jedynie w ograniczonym zakresie.

Zgodnie z art. 2 ust. 3 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali starosta w formie zaświadczenia stwierdza spełnienie wymagań dotyczących samodzielności lokalu.

Jednak w postępowaniu o wydanie zaświadczenia dotyczącego powyższej kwestii brak jest podstaw do tego, by organ administracji przeprowadzał wizję lokalną, dowód z akt Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotyczących robót budowlanych, czy też dowód z opinii biegłych z zakresu budownictwa. Przepis art. 218 § 2 k.p.a. posługuje się bowiem pojęciem "w koniecznym zakresie", co oznacza wyraźne wskazanie na ograniczenie ram postępowania dowodowego w stosunku do zakreślonych w art. 75 - 86 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Łd 3109/95, publ. OSP 1998, Nr 6, poz.106).

Stanowisko skarżącego, że postępowanie wyjaśniające obejmujące wskazane przez niego dowody nie zmierzałoby do dokonania dodatkowych ustaleń faktycznych i prawnych, lecz potwierdzało wyłącznie istniejący stan obecny, należy uznać za nietrafne. Przeprowadzenie dowodu z akt postępowania w sprawie robót budowlanych, wizji lokalnej i dowodu z opinii biegłych w sposób oczywisty związane byłoby z dokonywaniem ustaleń faktycznych, a prowadzenie postępowania dowodowego w tak szerokim zakresie stałoby w sprzeczności z charakterem postępowania wyjaśniającego.

Sam skarżący wskazywał w skardze na nie wyjaśnienie przez organy "spornego stanu", a zaświadczenie, z uwagi na jego "naturę", nie służy rozstrzygnięciu sporu czy merytorycznych kwestii.

Dokumenty przedłożone przez skarżącego przy wniosku o wydanie zaświadczenia, to jest zaświadczenia o samodzielności lokali o numerach 1 i 1A (wydane w dniu 20 i 21 stycznia 2005 r.), protokół oględzin robót budowlanych z dnia 18 października 2012 r., pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 października 2012 r. i z dnia 30 listopada 2012 r. jak i ocena techniczna z listopada 2012 r. nie mogły stanowić podstawy wydania zaświadczenia zgodnie z treścią wniosku. Wskazane powyżej dokumenty sporządzono przed złożeniem wniosku (co miało miejsce w dniu 13 kwietnia 2015 r.) i dokumenty te (poza zaświadczeniami o samodzielności) dotyczą ówcześnie przeprowadzonych prac budowlanych, wobec czego nie można na ich podstawie dokonywać aktualnych ocen w przedmiocie spełnienia wymagań, o jakich mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Skarżący nie przedłożył natomiast żądanych przez organ pierwszej instancji dokumentów, które miały potwierdzić obecny stan nieruchomości.

Sąd zauważa, że oceny czy dany lokal jest samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy o własności lokali, organ (starosta) dokonuje w oparciu o aktualną dokumentację techniczną budynku (art. 2 ust. 5 ej ustawy), a w razie jej braku - zgodnie z wymogami przepisów prawa budowlanego (art. 2 ust. 6 tej ustawy). Jest to związane z tym, iż dany budynek, bądź poszczególne lokale w budynku, mogą zostać od daty wybudowania budynku przebudowane i w związku z dokonaną przebudową może zmienić się charakter określonych lokali, sposób ich użytkowania i wyodrębnienia w budynku. Oceny tej starosta dokonuje na podstawie stosownej dokumentacji. Jeżeli starosta nie dysponuje własnymi danymi, w oparciu o które mógłby ocenić stan aktualny dający możliwość stwierdzenia samodzielności lokalu (co w sprawie bezsprzecznie miało miejsce) może zażądać od wnioskodawcy przedłożenia niezbędnej dokumentacji w postaci aktualnych rzutów kondygnacji z wyszczególnieniem lokalu/lokali czy też aktualnej inwentaryzacji architektoniczno - budowlanej w przypadku braku dokumentacji technicznej.

W realiach rozpatrywanej sprawy uznać należy, że dokumenty będące w gestii organów jak i przedłożone wraz z wnioskiem o wydanie zaświadczenia nie mogły stanowić podstawy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu powstałego – jak wskazuje skarżący - na skutek połączenia dwóch samodzielnych dotychczas lokali mieszkalnych (czy też zaświadczenia o braku samodzielności obu lokali).

Należy ponadto zauważyć, że ewidencja gruntów i budynków oraz księgi wieczyste wskazują na odmienny stan faktyczny, niż prezentowany przez skarżącego. Jak wynika ze znajdujących się w aktach administracyjnych informacji z rejestru gruntów oraz odpisów z ksiąg wieczystych, lokale nr 1 i 1a położone przy ul. T. [...] w [...] są lokalami odrębnie ujętymi w tym rejestrze i księgach wieczystych, wobec czego nie widnieje w nich lokal, który miałby powstać z ich połączenia.

Wbrew stanowisku skarżącego w postępowaniu o wydanie zaświadczenia organy nie mają żadnych podstaw do podejmowania działań w oparciu o art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz.1629 ze zm.). Prowadzenie ewidencji gruntów i budynków odbywa się w trybie wyżej wskazanej ustawy, a ewentualna aktualizacja bazy danych ewidencji gruntów i budynków nie stanowi "prejudykatu" w postępowaniu o wydanie zaświadczenia. Należy mieć bowiem na uwadze, że w świetle art. 22 ust. 3 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne obowiązek opracowania dokumentacji geodezyjnej niezbędnej do aktualizacji bazy danych ewidencji gruntów i budynków, w przypadku ustalenia, że stan rzeczywisty nieruchomości jest inny niż ujawniony w tej bazie danych, a różnica ta jest skutkiem robót budowlanych nakładany jest w drodze decyzji administracyjnej, po przeprowadzeniu odrębnego postępowania administracyjnego.

Ponadto zarzuty skarżącego, że starosta nie doprowadził do aktualizacji prowadzonej ewidencji potwierdzają, że nie było możliwe wydanie zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści, bowiem treść ewidencji jest inna, niż wskazywana przez skarżącego jako ta, która powinna być ujęta w treści żądanego przezeń zaświadczenia.

W tej sytuacji nie było możliwe wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organy przepisów postępowania zauważyć należy, że tylko wówczas mogą one doprowadzić do uwzględnienia skargi, gdy naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Tego rodzaju naruszeń Sąd nie stwierdził.

Jak już wyżej wskazano Sąd nie podziela zarzutów dotyczących naruszenia wskazywanych przez skarżącego przepisów k.p.a. dotyczących postępowania wyjaśniającego oraz postępowania dowodowego. Nie podziela również zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności.

Zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, publ. ONSAiWSA 2006, nr 6, poz. 157). Okoliczności takich skarżący nie wykazał. Odnośnie dokumentów, którymi organ odwoławczy dysponował, a które udostępnił stronie stwierdzić należy, że pismo przewodnie do akt postępowania przed organem pierwszej instancji znajduje się w aktach postępowania organu odwoławczego. Akta postępowania przed organem pierwszej instancji znajdują się w odrębnym tomie.

Z kolei akta organu odwoławczego udostępniono, zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika skarżącego (aplikanta adwokackiego) w dniu 30 stycznia 2017 r. Skarżący zarzuca obecnie, że nie udostępniono mu całości akt, tymczasem Sąd nie dysponuje żadnym dokumentem z którego mogłoby wynikać, że domagał się udostępnienia całości akt sprawy. Nie uczyniono też zastrzeżenia o braku udostępnienia całości akt w treści wspomnianego oświadczenia z dnia 30 stycznia 2017 r.

Brak szerszego odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutu naruszenia art. 22 ust. 3 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne nie ma wpływu na wynik sprawy, skoro organy w postępowaniu o wydanie zaświadczenia nie orzekają na podstawie tego przepisu.

Niezasadne okazały się ponadto zarzuty dotyczące naruszenia art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.). Przepis ten stanowi, że do wykonywania przez kolegium zadań, o których mowa w art. 1 i 2, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz Ordynacji podatkowej, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy (ust. 1). W szczególności kolegium jest uprawnione do:

1. 1) żądania niezbędnych dla wydania orzeczenia informacji i dokumentów dotyczących działalności organów jednostek samorządu terytorialnego;
2. 2) wglądu w dokumentację związaną z załatwieniem spraw, o których mowa w art. 1 i 2 (ust. 2).

Treść art. 1 i 2 wyżej wskazanej ustawy stanowią, że samorządowe kolegia odwoławcze są organami wyższego stopnia w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, w których są organami właściwymi do rozpatrywania odwołań od decyzji, zażaleń na postanowienia, żądań wznowienia postępowania lub do stwierdzania nieważności decyzji.

Tak więc przepis art. 19 ust. 1 wskazanej ustawy dotyczy sposobu prowadzenia postępowania przed samorządowymi kolegiami odwoławczymi i trudno odnieść się do zarzutu jego naruszenia w niniejszej sprawie. Z kolei art. 19 ust. 2 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych związany jest z wykonywaniem przez kolegia funkcji organów wyższego stopnia, nie zaś z prowadzeniem przez nie postępowania dowodowego.

Przepis art. 20 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, którego naruszenie zarzuca skarżący, dotyczy z kolei wydania postanowienia sygnalizacyjnego przez prezesa kolegium w przypadku stwierdzenia istotnych uchybień w pracy organu jednostki samorządu terytorialnego. Stwierdzić wobec tego należy, że wydanie postanowienia sygnalizacyjnego leży w gestii prezesa kolegium, a błędna informacja organu pierwszej instancji o przekroczeniu terminu do wniesienia zażalenia nie miała żadnych negatywnych konsekwencji dla skarżącego, którego zażalenie zostało rozpoznane przez organ odwoławczy.

Przewlekłość postępowania administracyjnego, na którą powoływał się skarżący, nie ma znaczenia przy merytorycznej ocenie legalności zaskarżonego postanowienia.

W związku z powyższym Sąd uznał zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Wobec tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie znalazł również podstaw do uwzględnienia okoliczności, które winien wziąć pod uwagę z urzędu rozstrzygając w granicach danej sprawy (vide: art. 134 § 1 p.p.s.a.) wniesiona skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 wyżej wskazanej ustawy.