Wyrok WSA w Gdańsku z 9 lipca 2020 r., III SA/Gd 237/20

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku

Rozpoznanie

na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 lipca 2020 r.

Sprawa

sprawy ze skargi B. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 2 grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku oddala skargę.

Skład

Sędzia WSA Paweł Mierzejewski przewodniczący
Sędzia WSA Alina Dominiak
Sędzia WSA Janina Guść sprawozdawca

Uzasadnienie

Decyzją z 23 października 2019 r., nr [...], Wójt Gminy C. odmówił B. C. przyznania prawa do zasiłku rodzinnego na okres zasiłkowy 2018/2019 oraz dodatku do zasiłku z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego, wnioskowanych na dziecko M. N. W podstawie prawnej wydanego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji przywołał m.in. art. 14, art. 104, art. 107 § 1, § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej jako: "k.p.a", art. 1 ust. 2 pkt 1, ust. 3, art. 2 pkt 1, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6, art. 7, art. 8 pkt 1, pkt 6, art. 9, art. 14, art. 20 ust. 3, art. 23, art. 23b, art. 24 ust. 1, ust. 2, art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2220 ze zm.), powołanej dalej jako: "u.ś.r.", art. 5 pkt 2a, art. 181 pkt 2a ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1111), art. 56 Rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenia (WE) nr 1347/2000 (DUUE, L rok 2003 nr 338 poz. 1.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wskazał, powołując się na treść art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 oraz art. 7 pkt 2 u.ś.r., że M. N. ukończył w dniu 20 września 2019 r. 14 lat, jego przeciętny dochód nie przekracza ustawowego kryterium uprawniającego do świadczenia wychowawczego, został on umieszczony w rodzinie zastępczej, tworzonej przez B. i R. C. postanowieniem Sądu Rejonowego Miasta W. z 9 lipca 2018 r.

Zatem w ocenie organu I instancji B. C. nie przysługuje prawo do zasiłku rodzinnego i dodatków do tego zasiłku. Organ podniósł przy tym, że złożyła ona wniosek uznając siebie za opiekuna prawnego dziecka ustanowionego wskazanym powyżej postanowieniem Sądu Rejonowego Miasta W. Jednak analiza tego orzeczenia wskazuje na istotne rozbieżności między sytuacją faktyczną, jaka miała miejsce przy wydawaniu tego orzeczenia, a przesłankami ustanowienia opiekuna prawnego w prawie polskim. Z przedmiotowego orzeczenia wynika, że ojciec dziecka jest nieznany, a władza rodzicielska matce dziecka została ograniczona, podczas gdy zgodnie z art. 94 § 3 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. 2017 r. poz. 682 ze zm.), powoływanej dalej także jako k.r.o., jeżeli żadnemu z rodziców nie przysługuje władza rodzicielska albo jeżeli rodzice są nieznani, ustanawia się dla dziecka opiekę. Jeżeli sąd nie orzekł o zawieszeniu lub pozbawieniu władzy rodzicielskiej nie można mówić, że rodzicowi nie przysługuje władza rodzicielska i ma miejsce ustanowienie opiekuna, o którym mowa w prawie polskim.

Organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 1147 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz.1460) dla uznania orzeczenia sądu państwa obcego niezbędne jest potwierdzenie jego prawomocności. Wskazując na treść art. 14 § 1 i 2 – Kodeks postępowania administracyjnego organ I instancji uznał, że orzeczenie Sądu Rejonowego w W. z dnia 9 lipca 2018 r. jest prawomocne.

W tej sytuacji organ I instancji stwierdził, że należało odmówić przyznania zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami z uwagi na niespełnienie przesłanki pozytywnej, wyrażonej w art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy (niepozostawanie opiekunem prawnym) oraz spełnienie przesłanki negatywnej wymienionej w art. 7 pkt 2 ustawy (pozostawanie dziecka w pieczy zastępczej).

W odwołaniu od powyższej decyzji B. C. podniosła, że w świetle przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. orzeczenie Sądu Rejonowego Miasta W. z dnia 9 lipca 2018 r. potwierdza podstawy przyznania świadczenia.

Decyzją z 2 grudnia 2019 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

SKO stwierdziło, że orzeczenie Sądu Rejonowego Miasta W. z dnia 9 lipca 2018 r. nie potwierdza, że strona została ustanowiona opiekunem prawnym dziecka. Z jego treści wynika powierzenie stronie pieczy zastępczej nad dzieckiem. Z art. 56 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. wynika, że obejmuje on z zasady ustanowienie pieczy zastępczej. Umieszczenie dziecka w rodzinie zastępczej nie uprawnia zatem do świadczeń rodzinnych, bowiem została spełniona przesłanka negatywna, o której mowa w art. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję B. C. podniosła, że małoletni M. N. pozostaje pod opieką jej i jej męża, co zostało potwierdzone wydanym postanowieniem Sądu Rejonowego Miasta W. z dnia 9 lipca 2018 r. Skarżąca wraz z mężem nie jest rodziną zastępczą o charakterze zawodowym, z tytułu sprawowanej opieki nie otrzymuje żadnych środków finansowych na dziecko. W takiej sytuacji cechą relewantną w stosunku do innych rodziców jest sprawowanie opieki nad dzieckiem, co zgodnie z zasadą równości nie może być różnicowane. Zdaniem skarżącej w świetle art. 33 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. orzeczenie Sądu Rejonowego Miasta W. stanowi wystarczający dokument stwierdzający przyznanie opieki nad dzieckiem.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powołanej dalej jako: "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji.

Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy przedłożone przez skarżącą postanowienie Sądu Rejonowego Miasta W. z dnia 9 lipca 2018 r. dotyczyło umieszczenia M. N. w pieczy zastępczej skarżącej i jej męża (jak uznały organy obu instancji), czy też powierzenia im nad nim opieki (jak uważa skarżąca).

Organ odwoławczy zaaprobował stanowisko organu pierwszej instancji, który zwrócił uwagę na to, że postanowienie Sądu Rejonowego Miasta W. zostało wydane za zgodą sądu polskiego, bowiem w uzasadnieniu postanowienia Sąd ten powołał się na treść art. 56 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U.UE.L.2003.338.1).

Przepis ten, dotyczący umieszczenia dziecka poza rodziną w innym państwie członkowskim, stanowi, że:

1. Jeżeli sąd mający jurysdykcję zgodnie z art. 8-15 rozważa umieszczenie dziecka w placówce opiekuńczej lub w rodzinie zastępczej i jeżeli dziecko ma być umieszczone w innym państwie członkowskim, sąd konsultuje się uprzednio z organem centralnym lub z innym właściwym organem w tym innym państwie członkowskim, o ile interwencja organu publicznego wymagana jest w tym państwie członkowskim w sprawach krajowych dotyczących umieszczenia dziecka poza rodziną.
2. Orzeczenie w sprawie umieszczeniu dziecka poza rodziną, o którym mowa w ust. 1, może być wydane we wzywającym państwie członkowskim tylko wtedy, gdy właściwy organ państwa wezwanego zgodził się na takie umieszczenie.
3. Do procedur konsultacji lub zgody, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się przepisy prawa krajowego państwa wezwanego.
4. Jeżeli organ właściwy zgodnie z art. 8-15 postanawia o umieszczeniu dziecka w rodzinie zastępczej i jeżeli dziecko ma być umieszczone w innym państwie członkowskim, a interwencja organu publicznego nie jest wymagana w tym państwie członkowskim w sprawach krajowych dotyczących umieszczenia dziecka poza rodziną, organ właściwy powiadamia o tym organ centralny lub inny właściwy organ tego państwa członkowskiego.

Organ pierwszej instancji powołał się także na fragmenty omawianego orzeczenia odnoszące się do instytucji rodziny zastępczej w kontekście przekazania sądowi w. przez Ministerstwo Sprawiedliwości RP raportu kuratora ds. nieletnich dotyczącego rodziny państwa C. – ich warunków mieszkaniowych, możliwości należytego dbania o dziecko, prognozy wykonywania przez nich funkcji rodziny zastępczej.

Organ pierwszej instancji zauważył też, że z postanowienia Sądu Rejonowego Miasta W. wynika, że ojciec dziecka jest nieznany, a władza rodzicielska została matce "ograniczona", podczas gdy art. 94 § 3 k.r.o. stanowi, że opiekę dla dziecka ustanawia się, jeżeli żadnemu z rodziców nie przysługuje władza rodzicielska.

Z powyższego organy obu instancji wywiodły, że skarżąca i jej mąż zostali ustanowieni rodziną zastępczą, którą to instytucję normują w polskim systemie prawnym Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. System wsparcia dla rodzin zastępczych wynika natomiast z ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę należy zgodzić się ze stwierdzeniem, że omawiane postanowienie sądu litewskiego z 9 lipca 2018 r. dotyczy umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej, przy czym, odnosząc się do twierdzenia organu - że zgodę na to wyraził polski sąd - wskazać należy, że w dniu wydania tego orzeczenia nie wszedł jeszcze w życie przepis art. 35a ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (tj. Dz. U. z 2020r., poz. 821), dotyczący udzielenia zgody sądu opiekuńczego na umieszczenie dziecka w pieczy zastępczej w Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie orzeczenia sądu lub innego organu państwa obcego. Przepis ten – art. 35a ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej – został dodany przez art. 29 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2018 r. o wykonywaniu niektórych czynności organu centralnego w sprawach rodzinnych z zakresu obrotu prawnego na podstawie prawa Unii Europejskiej i umów międzynarodowych (Dz.U. z 2018 r., poz.416) i wszedł w życie z dniem 27 sierpnia 2018 r. W tym samym dniu wszedł także w życie art. 5 pkt 2a ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, zgodnie z którym ustawę stosuje się do osób umieszczonych w pieczy zastępczej na podstawie orzeczenia sądu lub innego organu państwa obcego za zgodą sądu polskiego.

Piecza zastępcza ma na celu zapewnienie czasowej opieki i wychowania dzieciom w przypadkach niemożności sprawowania opieki i wychowania przez rodziców (art. 2 ust. 2 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej). Jedną z form pieczy zastępczej jest rodzinna piecza zastępcza - rodzina zastępcza niezawodowa (art. 39 ust.1 pkt 1 lit. b powołanej ustawy).

Natomiast instytucja opieki unormowana jest w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym. Dla dziecka ustanawia się opiekę, jeżeli żadnemu z rodziców nie przysługuje władza rodzicielska albo jeżeli rodzice są nieznani (art. 94 § 3 k.r.o.) Opiekę sprawuje opiekun. Wspólne sprawowanie opieki nad dzieckiem sąd może powierzyć tylko małżonkom (art. 146 k.r.o.). Z kolei zgodnie z art. 149 § 4 pkt 1 k.r.o., w razie potrzeby ustanowienia opieki dla małoletniego umieszczonego w pieczy zastępczej, sąd powierza sprawowanie opieki, przede wszystkim - w przypadku umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej - rodzicom zastępczym.

Z unormowań tych wynika zatem, że instytucja rodziny zastępczej i opieki mogą funkcjonować łącznie lub niezależnie od siebie. Małoletni może być umieszczony w rodzinie zastępczej i nie posiadać ustanowionego opiekuna, przebywać w rodzinie zastępczej i mieć ustanowionego opiekuna, bądź pozostawać pod opieką nie przebywając w rodzinie zastępczej.

Kodeks rodzinny i opiekuńczy w art. 94 § 1 stanowi, że jeżeli jedno z rodziców nie żyje albo nie ma pełnej zdolności do czynności prawnych, władza rodzicielska przysługuje drugiemu z rodziców. To samo dotyczy wypadku, gdy jedno z rodziców zostało pozbawione władzy rodzicielskiej albo gdy jego władza rodzicielska uległa zawieszeniu. Sąd Rejonowy Miasta W. stwierdził, że ojciec dziecka jest nieznany oraz że M. N. jest pozbawiony pieczy rodzicielskiej, mimo wskazania, że matce dziecka ograniczono władzę rodzicielską oraz, że opiekunowie M. N. (skarżąca B. C. i jej mąż R. C.) są jego ustawowymi reprezentantami. Orzeczenie takie nie jest spójne z przepisami prawa polskiego, bowiem w przypadku ograniczenia władzy rodzicielskiej brak jest podstaw do ustanowienia opiekuna.

Przepis art. 1145 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) stanowi, że orzeczenia sądów państw obcych wydane w sprawach cywilnych podlegają uznaniu z mocy prawa, chyba że istnieją przeszkody określone w art. 1146.

W niniejszej sprawie nie można mówić o tym, by istniały przeszkody określone w art. 1146 k.p.c., w tym by uznanie było sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej (klauzula porządku publicznego).

Jak wskazał Sąd Okręgowy w Kielcach w postanowieniu z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt II Ca 1533/14 (publ. LEX nr 1833511), który to pogląd Sąd orzekający podziela - "celem klauzuli porządku publicznego nie jest ocena zgodności zagranicznego rozstrzygnięcia wydanego według prawa obcego z prawem polskim. Przeciwny pogląd musiałby prowadzić do odrzucenia możliwości uznania jakichkolwiek rozstrzygnięć zapadłych w innych państwach, w tym w państwach członkowskich Unii Europejskiej (...). Rozstrzygnięcie zagraniczne narusza podstawowe zasady porządku prawnego tylko wtedy, gdy jego skutek byłby nie do pogodzenia z samą koncepcją określonej instytucji w prawie polskim, a nie z poszczególnymi przepisami regulującymi w obu państwach tę samą instytucję."

W niniejszej sprawie orzeczenie Sądu Rejonowego Miasta W., że skarżąca i jej mąż są ustawowymi reprezentantami M. N., pozbawionego pieczy rodzicielskiej, nie jest nie do pogodzenia z instytucją opieki ustanawianej dla dziecka, określonej przepisem art. 94 § 3 k.r.o.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko organów obu instancji co do umieszczenia M. N. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego Miasta W. w pieczy zastępczej, to jednak orzeczenie to dotyczy nie tylko umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej. Skoro bowiem w swym postanowieniu Sąd Rejonowy Miasta W. wyraźnie stwierdził, że opiekunowie M. N. są jego ustawowymi reprezentantami, obrońcami jego praw i interesów prawnych, to orzeczenie to dotyczy nie tylko kwestii pieczy zastępczej, ale i ustanawia skarżącą i jej męża opiekunami prawnymi M. N. Zważyć też należy, że orzeczenie w kwestii jedynie umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej na terenie innego kraju, niż przebywa matka dziecka (która miałaby sprawować władzę rodzicielską) utrudniłoby prawną reprezentację dziecka, bowiem rodzina zastępcza nie jest zrównana prawnie z rodzicami czy opiekunami prawnymi.

W orzeczeniu sądu litewskiego wielokrotnie pojawiają się oba pojęcia zarówno rodziny zastępczej jak i opieki. Sytuacja jednoczesnego ustanowienia rodziny zastępczej i powierzenia opieki na dzieckiem rodzicom zastępczym jest w polskim prawie przewidziana (art. 149 § 4 pkt 1 k.r.o.).

Mając na uwadze powyższe rozważania, przechodząc do oceny stanowiska organów dotyczącego prawa skarżącej do zasiłku rodzinnego oraz dodatku do tego zasiłku, o który skarżąca się ubiegała, wskazać należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.ś.r. zasiłek rodzinny ma na celu częściowe pokrycie wydatków na utrzymanie dziecka. Do zasiłku tego przysługują dodatki wskazane w art. 8 u.ś.r., w tym dodatek w tytułu rozpoczęcia roku szkolnego.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 tejże ustawy prawo do zasiłku rodzinnego i dodatków do tego zasiłku przysługuje: 1) rodzicom, jednemu z rodziców albo opiekunowi prawnemu dziecka;

2. opiekunowi faktycznemu dziecka;
3. osobie uczącej się.

Jednak - jak wynika z przepisu art. 7 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zasiłek rodzinny nie przysługuje, jeżeli dziecko zostało umieszczone w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie albo w pieczy zastępczej.

Mimo zatem, że skarżąca jest opiekunem prawnym M. N. z mocy postanowienia Sądu Rejonowego Miasta W., to ze względu na to, że skarżąca oraz jej mąż zostali ustanowieni dla M. N. rodziną zastępczą, nie ma podstaw, by zaliczyć skarżącą do kręgu osób uprawnionych do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego, objętych wnioskiem skarżącej, a to ze względu na wyraźne uregulowanie zawarte w wyżej cytowanym art. 7 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Stwierdzenia wymaga, że na skutek ustanowienia skarżącej i jej męża zarówno opiekunami prawnymi jak i rodziną zastępczą M. N., skarżąca została włączona w system świadczeń przysługujących z tytułu sprawowania pieczy zastępczej, a jednocześnie została ona (z mocy art. 7 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych) wyłączona z systemu świadczeń rodzinnych, przewidzianych art. 4 oraz art. 8 ustawy o świadczeniach rodzinnych, tj. zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt I OSK 2654/13 wskazał, że intencją ustawodawcy było to, aby w przypadku umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej opiekun dziecka nie miał prawa do zasiłku rodzinnego. Rodzina zastępcza ma bowiem zapewnione środki finansowe na utrzymanie dziecka, co wynika wprost z przepisów prawnych dotyczących tej instytucji (np. art. 80-81 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej). Ustawodawca wykluczył zatem finansowanie rodziny zastępczej z dwóch źródeł W przywołanym powyżej orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że finansowanie rodziny zastępczej z dwóch źródeł byłoby nadmiernym uprzywilejowaniem, naruszającym zasadę równości i pomocy rodzinom - art. 18, art. 32 i 71 Konstytucji. (opubl. w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl)

Stanowisko to Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela.

Potwierdzeniem włączenia skarżącej i jej męża do systemu świadczeń przysługujących z tytułu sprawowania przez nich funkcji rodziny zastępczej dla M. N. jest załączona do skargi w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 356/20 (skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 8 stycznia 2020 r., nr [...], w przedmiocie prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do tego zasiłku) kopia decyzji Starosty C. z 7 lutego 2020 r., nr [...], przyznająca B. i R. C., na podstawie art. 80 ust. 1 lit. a ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, jako rodzinie zastępczej niezawodowej, dodatek wychowawczy na dziecko M. N. w wysokości 500 zł miesięcznie.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że mimo że Sąd nie podzielił stanowiska organów obu instancji, że skarżąca nie jest opiekunem prawnym M. N., nie było podstaw do wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. Organy prawidłowo bowiem w nich uznały, że skarżącej nie przysługuje zasiłek rodzinny wraz z dodatkami.

W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako bezzasadną oddalił.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie ustawowym nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.