Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił sprzeciw M. G. na postanowienie Sądu z dnia 29 października 2012r., którym pozostawiono bez rozpoznania wniosek ww. o przyznanie prawa pomocy.
W dniu 31 stycznia 2013r. – za pośrednictwem poczty elektronicznej – wpłynęło do Sądu zażalenie z dnia 27 stycznia 2013r.
Zarządzeniem z dnia 31 stycznia 2013r. Przewodniczący Wydziału wezwał wnoszącego zażalenie M. G. do usunięcia braków formalnych zażalenia przez własnoręczne podpisanie zażalenia lub nadesłanie 2 własnoręcznie podpisanych odpisów oraz oświadczenie na piśmie w 2 egzemplarzach, czy przedmiotem zażalenia jest postanowienie z dnia 11 stycznia 2013r., czy inne wydane w toku postępowania postanowienie, wyznaczając 7 dniowy termin i określając rygor odrzucenia zażalenia w wypadku niewykonania zobowiązania.
Niniejsze zarządzenie zostało doręczone, na wskazany przez skarżącego adres pełnomocnika do doręczeń w kraju, tj. [...], [...], w dniu 7 lutego 2013r. - co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru (k.170 akt sprawy).
W kolejnym, wniesionym drogą elektroniczną piśmie z dnia 13 lutego 2013r. skarżący wniósł o przedłużenie terminu uzupełnienia braków zażalenia do 14 dni.
W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 15 lutego 2013 r. poinformowano skarżącego o braku podstaw prawnych do przedłużenia ww. terminu.
W kolejnych pismach z dnia 17 i 22 lutego 2013 r. skarżący powołując się na treść art. 130 § 1 k.p.c. wskazywał, że w przypadku osób, które maja swoja siedzibę za granicą i nie mają swojego przedstawiciela w kraju termin uzupełniania braków pisma wynosi nie krócej niż miesiąc.
Do dnia wydania niniejszego orzeczenia zobowiązanie uzupełniania braków zażalenia nie zostało wykonane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.).
Mając to na uwadze, stosownie do treści art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
Zgodnie zaś z art. 178 ww. aktu normatywnego wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W rozpatrywanej sprawie skarżący został zobowiązany do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Wezwanie zostało skierowane na adres skarżącego w kraju. Tam zostało mu doręczone w dniu 7 lutego 2013r. w trybie art. 72 p.p.s.a., zgodnie z § 2 tegoż artykułu, według którego w razie niezastania adresata w mieszkaniu, doręczający może doręczyć przesyłkę dorosłemu domownikowi.
Siedmiodniowy termin wyznaczony skarżącemu do wykonania wezwania Sądu, rozpoczął zatem bieg w dniu 8 lutego 2013 r. i zakończył się w dniu 14 lutego 2013r. Skarżący nie uzupełnił jednak braków formalnych zażalenia.
Zgodnie z art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie, które jest niedopuszczalne.
Odnosząc się z kolei do treści pism skarżącego z dnia 17 i 22 lutego 2013 r. Sąd ponownie wskazuje, że postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tym samym powołany przez skarżącego art. 130 § 2 k.p.c. nie miał w sprawie zastosowania. Wskazać należy przy tym, że ustawa Prawo o postępowaniu administracyjnym nie zawiera przepisu, który odpowiadałby w swej treści ww. przepisowi. Ustawodawca wprowadził do niej jednak niżej wymienione przepisy na mocy których, w stosunku do osób zamieszkałych za granicą, terminy ustawowe zostały wydłużone.
Art. 220 § 2 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo wniosła osoba zamieszkała lub mająca siedzibę za granicą, która nie ma w kraju przedstawiciela, przewodniczący wyznaczy termin do uiszczenia opłaty nie krótszy niż dwa miesiące.
Z kolei zgodnie z art. 299 § 1 i 2 jeżeli strona mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, obowiązana jest wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. W razie niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w § 1, sąd wzywa stronę, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 197 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 178 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.