Uzasadnienie
Decyzją z dnia 30 grudnia 2019 r. nr [...] Wójt Gminy D. - po rozpatrzeniu wniosku W. B. (dalej również jako "wnioskodawca", "strona" albo "skarżący") z 23 września 2019 r. - odmówił wnioskodawcy udzielenia skierowania do domu pomocy społecznej "[....]" w D. dla osób przewlekle somatycznie chorych.
W sprawie ustalono, że W. B. zamieszkały uprzednio w K., 10 października 2019 r. przeniósł się do domu pomocy społecznej "[....]" w D.. Wnioskodawca poinformował wcześniej Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w D. (dalej jako "GOPS"), że decyzję o zamieszkaniu w domu pomocy społecznej podjął z uwagi na uciążliwe działania jego sąsiadów z K. oraz poprosił pracownika socjalnego GOPS o zarejestrowanie kopii swojego wniosku z dnia 23 września 2019 r. o skierowanie do domu pomocy społecznej. Wnioskodawca poinformował pracownika socjalnego GOPS, że rozmawiał z kierownictwem domu pomocy społecznej w D. i że ma tam zarezerwowane miejsce oraz posiada środki na pokrycie kosztów pobytu. Po zamieszkaniu W. B. w D., kierownictwo domu pomocy społecznej wezwało organ gminy do rozpatrzenia wniosku strony z dnia 23 września 2019 r. dotyczącego wymaganego skierowania do domu pomocy społecznej.
Po uzyskaniu wskazanej informacji od kierownictwa domu pomocy społecznej organ wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił jednak w ocenie organu na wydanie wobec wnioskodawczy decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej.
Organ zaznaczył, że skierowanie do domu pomocy społecznej wymaga łącznego spełniania wszystkich trzech przesłanek z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r. poz. 1507 ze zm.; powoływanej dalej w skrócie jako "u.p.s."), to jest ustalenia, że dana osoba wymaga całodobowej opieki (z powodu wieku choroby lub niepełnosprawności), nie może samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, a potrzeba opieki nie może być tej osobie zapewniona w formie usług opiekuńczych. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego - w tym treści wniosku z dnia 23 września 2019 r., załączonego do wniosku zaświadczenia lekarza rodzinnego oraz przeprowadzonego w dniu 6 grudnia 2019 r. wywiadu środowiskowego, organ stwierdził, że wnioskodawca jest w stanie samodzielnie zaspokoić swoje potrzeby, co wyklucza możliwość zastosowania art. 54 ust. 1 u.p.s.
W złożonym odwołaniu W. B. podniósł zarzut naruszenia art. 10 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; powoływanej dalej w skrócie jako "k.p.a.") oraz zarzut dokonania dowolnych, a zarazem błędnych ustaleń faktycznych w tym zakresie, w jakim przyjęto, że nie spełnia on przesłanek z art. 54 ust. 1 u.p.s.
Decyzją z dnia 30 stycznia 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu własnego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że skierowanie i pobyt w domu pomocy społecznej jest ostatecznością. W związku z tym umieszczenie danej osoby w domu pomocy społecznej musi być poprzedzone oceną możliwości udzielenia pomocy osobie potrzebującej w miejscu jej zamieszkania oraz zbadaniem jej sytuacji rodzinnej oraz zdrowotnej. Tego rodzaju ocena została zdaniem organu odwoławczego prawidłowo przeprowadzona pod kątem wystąpienia przesłanek z art. 54 ust. 1 u.p.s.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie podzieliło zarzutów strony o dokonaniu błędnych ustaleń faktycznych w sprawie. Zarówno z wywiadu środowiskowego, zaświadczenia lekarskiego oraz opinii pracownika socjalnego dotyczącej sprawności osoby ubiegającej się o skierowanie do domu pomocy społecznej niewątpliwie wynika, że W. B. jest osobą samodzielnie się poruszającą, dotychczas również samodzielnie zaspokajającą podstawowe potrzeby życiowe w swoim miejscu zamieszkania. O stopniu samodzielności odwołującego się świadczy w ocenie organu dodatkowo też fakt, że do domu pomocy społecznej przeprowadził się on wraz ze swoimi dwoma psami, nad którymi nadal osobiście sprawuje opiekę, w tym samodzielnie wyprowadza je na spacery. Organ zaznaczył, że z wniosku strony o umieszczenie w domu pomocy społecznej oraz z przeprowadzonego w sprawie wywiadu środowiskowego wynikało, że powodem ubiegania się o umieszczenie w domu pomocy społecznej jest podeszły wiek, samotność, pogarszający się stan zdrowia (cukrzyca, nadciśnienie tętnicze) oraz konflikt z sąsiadami, przez który strona nie jest w stanie w sposób samodzielny funkcjonować w dotychczasowym miejscu zamieszkania.
W zaświadczeniu lekarskim dołączonym do wniosku zaznaczono wprawdzie, że odwołujący się wymaga umieszczenia w domu pomocy społecznej, ale jednocześnie w zaświadczeniu tym nie odnotowano danych, które rzeczywiście uzasadniałyby przyjęcie, że W. B. wymaga całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności oraz by z przyczyn tych nie mógł samodzielnie funkcjonować w codziennym środowisku społecznym. Z zaświadczenia lekarskiego wynika bowiem tylko to, że wnioskodawca jest leczony z powodu nadciśnienia tętniczego oraz cukrzycy. Jednocześnie lekarz wskazał na potrzebę konsultacji lekarza psychiatry i psychologa.
Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że ani z zaświadczenia lekarskiego, ani też z innego dokumentu nie wynika, aby W. B. miał problemy z poruszeniem się, tudzież cierpiał na inne schorzenia uniemożliwiające lub w dużym stopniu utrudniające mu samodzielne zaspokojenie potrzeb życiowych w dotychczasowym miejscu zamieszkania.
Organ odwoławczy podkreślił, że akcentowane przez stronę konflikty sąsiedzkie i wynikająca stąd uciążliwość w zamieszkiwaniu przez stronę w mieszkaniu w K. nie mogły mieć wpływu na ocenę zaistnienia w sprawie przesłanek z art. 54 ust. 1 u.p.s. Analogicznie postrzegać należy subiektywne przekonanie strony o ich wystąpieniu, czy też samą wolę strony uzyskania takiego właśnie rodzaju wsparcia jakim jest umieszczenie w domu pomocy społecznej na podstawie wydanego przez organ gminy skierowania.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku W. B. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] i przyznanie mu prawa do zamieszkania w domu pomocy społecznej zgodnie z wnioskiem złożonym w dniu 23 września 2019 r. w GOPS w D. W uzasadnieniu skargi W. B. wskazał, że od początku domagał się uzyskania od organu gminy wsparcia w postaci skierowania do domu pomocy społecznej (dalej jako "d.p.s.") zgodnie ze złożonym w dniu 23 września 2019 r. wnioskiem. Błędy i opieszałość GOPS w D. spowodowały zaś, że wniosek ten został rozpatrzony z opóźnieniem. Na skutek odmowy wydania decyzji o skierowaniu, przebywanie w domu pomocy społecznej generuje zaś coraz większy dług po stronie skarżącego, który podkreślił, że bez pomocy ze strony "czynnika społecznego" nie jest finansowo w stanie się utrzymać, w tym opłacić swojego utrzymania w domu pomocy społecznej.
W ocenie skarżącego powinien on uzyskać pomoc w postaci skierowania do domu pomocy społecznej, gdyż nikt nie będzie tolerował powiększającego się z tytułu jego pobytu w d.p.s. zadłużenia. Skarżący podkreślił nadto, że tylko w ten sposób może uciec od nękającego go od lat sąsiada. Dodał, że od 4 lat próbuje sprzedać lub zamienić mieszkanie w K.. Działania te nie przyniosły jednak pożądanego przez skarżącego skutku, gdyż potencjalnych nabywców nieruchomości odstrasza w ocenie skarżącego właśnie osoba sąsiada. Skarżący akcentuje, że organy obu instancji błędnie przyjęły, że chce on zamieszkać w domu pomocy społecznej z powodu konfliktów sąsiedzkich, nie dostrzegając, że przedłożone wraz z wnioskiem o skierowanie do d.p.s. wyroki sądowe świadczą, że skarżący był ofiarą popełnianych przez sąsiada przestępstw, w tym uporczywego nękania i innych czynów karalnych.
W ocenie skarżącego organy nie dostrzegły tym samym wagi problemu z jakim skarżący musiał się przez lata mierzyć w miejscu zamieszkania. Odczuwany strach, zagrożenie i bezradność spowodowały zaś rozwiniecie się u skarżącego depresji, a z pewnością nerwicy. Dla udokumentowania swojej trudnej sytuacji skarżący dołączył do skargi dwa artykuły z gazet dotyczące sprawy nękania go przez sąsiada oraz wskazał, że sprawa te była również poruszona w jednym z materiałów reportażowych TV Polsat.
Skarżący podkreślił ponadto, że stan jego zdrowia uzasadniał skierowanie go do domu pomocy społecznej. Skarżący cierpi bowiem na nadciśnienie tętnicze, cukrzycę (w tym stopę cukrzycową), zwyrodnienie stawów kolanowych, wadę wzroku, zwapnienie jednego płuca i poza lekami nasennymi zażywa 7 innych leków. W wydanych w sprawie zaświadczeniach lekarskich lekarze potwierdzili potrzebę całodobowego pobytu skarżącego w domu pomocy społecznej, natomiast organy w nieuprawniony sposób zakwestionowały te stwierdzenia. Skarżący przyznał, że samodzielnie opiekuje się swoimi dwoma psami, choć z uwagi na stan zdrowia przychodzi mu to z trudem. Psy pozwalają jednak skarżącemu przezwyciężyć samotność i pełnią ważną rolę terapeutyczną, również dla innych mieszkańców domu pomocy społecznej w D., na dowód czego skarżący załączył do skargi pismo dyrektora tej placówki.
Dalej skarżący wskazał, że "czynnik społeczny" w nieuzasadniony sposób zarzuca mu nieutrzymywanie kontaktów z rodziną, w sytuacji gdy zaistniała w tym zakresie sytuacja jest całkowicie niezależna od jego woli. Skarżący rozwiódł się bowiem z żoną 30 lat temu i nie wie gdzie ona przebywa, podobnie jak córka skarżącego, która w chwili rozwodu miała 17 lat i pozostawała pod opieką matki.
W końcowej części skargi skarżący podniósł zarzut nieprawidłowego doręczenia mu zawiadomienia o zakończeniu postępowania z dnia 18 grudnia 2019 r. Wskazane pismo GOPS w D. miało być bowiem przekazane skarżącemu dopiero w dniu 27 grudnia 2019 r. o godzinie 11.30 przez jedną z pracownic domu pomocy społecznej bez żadnego dowodu doręczenia W piśmie zawarto informację o prawie wypowiedzenia się w sprawie w nieprzekraczalnym terminie do 27 grudnia 2019 r. do godz. 10.00.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli Sądu skarżący uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 stycznia 2020 r. [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy D. z dnia 30 grudnia 2019 r. [...] o odmowie udzielenia skarżącemu pomocy społecznej w formie skierowania do domu pomocy społecznej "[....]" w D. dla osób przewlekle somatycznie chorych.
Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że wniesiona przez W. B. skarga nie jest zasadna.
Postawą materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r. poz. 1507 ze zm.; powoływanej dalej w skrócie jako "u.p.s."), w tym art. 54 ust. 1 tej ustawy zgodnie z którym osobie wymagającej opieki z powodu wieku choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej.
W przedmiotowej prawie organy dokonały prawidłowej wykładni zacytowanego przepisu wskazując, że dla uzyskania skierowania do domu pomocy społecznej konieczne jest łączne spełnienie powyższych trzech przesłanek. Ich wystąpienie w danej sprawie jest z kolei przedmiotem przeprowadzanego przez organy postepowania wyjaśniającego. W tym zakresie zgodnie z wykładnią celowościową i systemową art. 54 ust. 1 cyt. ustawy wskazano, że przesłanki te obejmują konieczność ustalenia:
- 1. czy dana osoba wymaga całodobowej opieki (z powodu wieku choroby lub niepełnosprawności);
- 2. czy nie może samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu oraz
- 3. czy potrzeba opieki nie może być tej osobie zapewniona w formie usług opiekuńczych.
Dostrzec należy, że regulacja art. 54 u.p.s., która dotyczy świadczenia, którego treścią jest prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej jest logicznym następstwem wielu wcześniejszych przepisów komentowanej ustawy, w tym zwłaszcza unormowań o świadczeniach opiekuńczych. W art. 50, 51, 52 i 53 u.p.s. zawarte zostały regulacje, które dotyczą świadczeń w formie usług opiekuńczych. Ustawodawca dokonał gradacji tych świadczeń ze względu na stopień wymaganej intensywności opieki i sposobów zabezpieczenia bytowego osób objętych tymi świadczeniami. W zależności bowiem od potrzeb dyktowanych wiekiem osoby, stopniem jej niepełnosprawności, przechodzoną chorobą albo czasowym charakterem przeszkód w samodzielnym zaspokajaniu własnych potrzeb życiowych usługi opiekuńcze sklasyfikowano pod względem instytucjonalnego zaplecza jednostki organizacyjnej pomocy społecznej oraz pod względem czasu, w jakim personel dopełniający czynności opiekuńczo-bytowych pozostaje do dyspozycji osoby korzystającej ze świadczenia.
Ograniczony stopień zdolności do samodzielnego zaspokajania własnych potrzeb bytowych uzasadnia przyznanie usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania w postaci usług najpilniejszej potrzeby, świadczonych przez wykwalifikowaną osobę regularnie odwiedzającą zaineresowanego. Przejściowy charakter niezaradności wywołany chorobą lub rehabilitacją uzasadnia przyznanie specjalistycznych usług opiekuńczych (art. 50 u.p.s.). Jeżeli pomoc wymagana jest przez cały dzień osoba może korzystać z usług opiekuńczych, również świadczonych regularnie, z większą częstotliwością, ale w ośrodku wsparcia, a więc w zakładzie administracyjnym przeznaczonym do pobytu dziennego (art. 51 u.p.s.). Pobyt i korzystanie z usług opiekuńczych przez całą dobę (dzień oraz noc) może być w ośrodku wsparcia przyznany tylko warunkowo na ściśle określony czas.
Natomiast konieczność korzystania z ograniczonego pod względem czasowym (okazjonalnego), ale za to stale dostępnego, personelu fachowego stanowi podstawę do skorzystania z mieszkania chronionego (art. 53 u.p.s.). Bardziej sformalizowany wymiar oraz stały charakter udzielanych usług zapewnia skierowanie osoby do rodzinnego domu pomocy. W takim zakładzie administracyjnym usługi opiekuńcze i bytowe świadczone są regularnie i charakteryzuje je całodobowy dostęp zainteresowanego do profesjonalnego personelu. Usługi tego typu są przyznawane wtedy, gdy usługi o ograniczonym dostępie okażą się niewystarczające ze względu na charakter potrzeb danej osoby, a gwarancje zapewnienia tych potrzeb daje rodzinny dom pomocy (art. 52 u.p.s.) Usługi opiekuńczo-bytowe w postaci umieszczenia w rodzinnym domu pomocy stanowią zatem najbardziej rozwiniętą i najbardziej wszechstronną z punktu widzenia zakresu, czasu i intensywności odmianę świadczeń opiekuńczych.
Z tej perspektywy umieszczenie w domu pomocy społecznej, na podstawie skierowania o którym mowa w art. 54 ust. 1 cyt. ustawy jest formą świadczenia stałej pomocy i usług bytowych o jeszcze większym stopniu niż ma to miejsce w przypadku usług opiekuńczo-bytowych w postaci rodzinnego domu pomocy. Pomoc świadczona w postaci opieki, jakiej wymaga osoba skierowana do domu pomocy społecznej ma zatem najbardziej rozbudowany wymiar spośród wszystkich świadczeń z zakresu pomocy społecznej w ogóle przewidzianych w ustawie o pomocy społecznej (zob.: W. Maciejko, P. Zaborniak, Ustawa o pomocy społecznej. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2010, s. 259 - 261).
W zaskarżonej decyzji zasadnie wskazano, że skierowanie do domu pomocy społecznej jest ostatecznością, gdyż tego rodzaju opieka jest dedykowana osobom, które z przyczyn wynikających z wieku, choroby lub niepełnosprawności nie są w ogóle zdolne do samodzielnego funkcjonowania w codziennym życiu nawet w niewielkim zakresie, to jest ograniczonym do niezbędnego minimum. Okoliczności te (wiek, choroba, niepełnosprawność) mogą występować łącznie, jednak już wystąpienie jednej z nich wystarczy do skutecznego ubiegania się o umieszczenie w domu pomocy społecznej.
Należy podkreślić, że nie oznacza to bynajmniej, aby każda osoba w starszym wieku, czy też osoba chora czy też niepełnosprawna kwalifikowała się automatycznie do otrzymania pomocy w formie skierowania do domu pomocy społecznej. Kluczowe jest bowiem - jak wskazano wyżej - ustalenie, czy to właśnie wiek, choroba lub niepełnosprawność uniemożliwiają tej osobie samodzielne zaspokojenie potrzeb i do tego w stopniu niemożliwym do zapewnienia tej osobie pomocy w formie usług opiekuńczych. Sąd nie kwestionuje tego, że skarżący jako urodzony w 1949 r. jest osobą starszą oraz cierpi na różnorodne schorzenia, w tym nadciśnienie tętnicze oraz cukrzycę. Okoliczności tych nie zakwestionowały także orzekające w sprawie organy. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego ustalono jednak, że wiek oraz choroby, na które cierpi skarżący nie stanowią takiej przeszkody w samodzielnym funkcjonowaniu przez skarżącego w życiu codziennym, aby wymagał on całodobowej opieki udzielanej w formie skierowania do domu pomocy społecznej, o którym mowa w art. 54 ust. 1 u.s.p. W sprawie ustalono bowiem, że skarżący porusza się samodzielnie i przed przeprowadzeniem się do domu pomocy społecznej samodzielnie zaspakajał swoje potrzeby życiowe w miejscu zamieszkania w K..
Wbrew twierdzeniom skarżącego postepowanie wyjaśniające w tym zakresie przeprowadzono prawidłowo, oceniając całość zebranych w sprawie dowodów w ich wzajemnym powiazaniu i całokształcie. W szczególności skarżący nietrafnie wskazał, że organy nie wzięły pod uwagę, że w wystawionych wobec skarżącego zaświadczeniach lekarze wskazali, iż skarżący wymaga całodobowej opieki lekarskiej. W dołączonym do wniosku z dnia 23 września 2019 r. zaświadczeniu lekarskim lekarz rodzinny skarżącego istotnie zakreślił w odpowiedniej rubryce formularza, że skarżący wymaga całodobowej opieki, poczynił przy tym jednak odręczny dopisek, że zaznaczył powyższe na wyraźne życzenie badanej osoby. W zaświadczeniu tym lekarz wskazał ponadto, że zakres opieki jaką winien być otoczony skarżący w związku ze schorzeniami na jakie cierpi w postaci cukrzycy i nadciśnienia ma polegać wyłącznie na badaniach i poradach lekarskich związanych z leczeniem tych schorzeń oraz działaniach zapobiegawczych, to jest z wyłączaniem pielęgnacji i rehabilitacji chorego.
W ocenie lekarza, w przypadku skarżącego wskazana była także konsultacja psychologiczna i psychiatryczna, jednak nie z uwagi na zdiagnozowane u skarżącego choroby, lecz zgłoszone przez pacjenta "trudności z odnalezieniem się w środowisku w którym mieszka, konflikty z sąsiadem [...] trudności ze spaniem". Wbrew podnoszonym przez skarżącego twierdzeniom w przedłożonym zaświadczeniu lekarz wskazał, także, że skarżący jest "często impulsywny", co miało stanowić wskazanie do ewentualnej konsultacji psychologicznej. Lekarz zaznaczył również, że skarżący "nie utrzymuje kontaktu z rodziną", co jednak na żadnym etapie postępowania nie było stawianym skarżącemu zarzutem, ale stwierdzeniem okoliczności faktycznej, że w mieszkaniu w K. mieszkał sam i samodzielnie zaspokajał swoje potrzeby życiowe, nie otrzymując pomocy od innych członków rodziny, z którymi stracił kontakt.
W tym miejscu podkreślenia wymaga, że decyzji o umieszczeniu danej osoby w domu pomocy społecznej nie podejmuje jednak samodzielnie ta osoba – w tym przypadku skarżący, ani też lekarz wystawiający zaświadczenie wymagane dla złożenia wniosku o wydanie skierowania do domu pomocy społecznej. Organ administracji publicznej, do którego wniosek zostanie złożony nie jest tym samym bezwzględnie związany wskazaniem lekarza, że dana osoba wymaga całodobowej opieki, w szczególności gdy z samej treści tego zaświadczenia - tak jak w przedmiotowej sprawie - wynikają wnioski przeciwne, znajdujące odzwierciedlenie w innych zebranych w sprawie dowodach. W przedmiotowej sprawie poczyniono ustalenia dotyczące stanu zdrowia skarżącego i stopnia w jakim wiek skarżącego i choroby które zgłosił lekarzom jako wskazania do skierowania do domu pomocy społecznej obiektywnie rzutowały na samodzielność życiową skarżącego.
Opierając się na informacjach wynikających z zaświadczenia lekarskiego dołączonego do wniosku z dnia 23 września 2019 r., wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 6 grudnia 2019 r., opinii pracownika socjalnego dotyczącej sprawności osoby ubiegającej się o skierowanie do domu pomocy społecznej a także na wyjaśnieniach i oświadczeniach składanych przez samego skarżącego organy orzekające – w ocenie Sądu – w pełni prawidłowo przyjęły, że W. B. jest osobą, która może samodzielnie funkcjonować w życiu codziennym w stopniu, który wyklucza możliwość skierowania do domu pomocy społecznej.
W przedmiotowej sprawie szczególnie istotne pozostaje, że sam skarżący akcentuje w skardze, że głównym powodem dla którego zdecydował się na przeprowadzkę do domu pomocy społecznej nie jest niemożność samodzielnego zaspokajania swoich potrzeb w dotychczasowym miejscu zamieszkania z uwagi na wiek, chorobę czy niepełnosprawność, ale powodem tym jest wieloletnie nękanie go przez sąsiada, niemożność wpłynięcia na zachowanie sąsiada nawet w drodze prawnej, pomimo wydanych wobec niego wyroków skazujących i jednocześnie niemożność sprzedaży mieszania, w którym skarżący z tego właśnie powodu nie chce i boi się mieszkać.
Sąd dostrzega i rozumie trudną sytuację życiową skarżącego i to że w zaistniałych okolicznościach skarżący nie widzi możliwości realizowania swoich potrzeb bytowych w mieszkaniu w K.. Okoliczności te nie mogą jednakże determinować uznania, że w sprawie spełnione zostały przesłanki określone w art. 54 ust. 1 i.p.s. Wskazany przepis należy rozumieć w ten sposób, że jeżeli zgłaszana przez osobę starającą się o skierowanie do domu opieki społecznej niemożność samodzielnego funkcjonowania w dotychczasowym miejscu zamieszkania wynika z innych przyczyn niż wiek, choroba lub niepełnosprawność, sytuacja taka nie uzasadnia wydania skierowania wnioskodawcy do domu pomocy społecznej. Ze zgromadzonych w postepowaniu dokumentów, jak zasadnie wskazał organ odwoławczy, nie wynika zwłaszcza aby skarżący miał problemy z poruszeniem, lub też cierpiał na tego rodzaju schorzenia, które uniemożliwiałyby mu lub w dużym stopniu utrudniały samodzielne zaspokajanie potrzeb życiowych.
Takie zestawienie faktów dotyczących wieku i chorób na które cierpi skarżący ze stanem stwierdzonego - również na podstawie wyjaśnień i oświadczeń skarżącego - stopnia zdolności do samodzielnego zaspokajana potrzeb życiowych - w ocenie Sądu również musiało rzutować na odmowę przyznania skarżącemu pomocy w postaci skierowania do domu pomocy społecznej.
Za niezasadny uznać należy także zarzut skarżącego o nieprawidłowym doręczeniu mu zawiadomienia z dnia 18 grudnia 2019 r. o zakończeniu postępowania w sprawie. Akta przedmiotowej sprawy w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru przedmiotowego pisma stanowią bowiem dowód tego, że pismo to zostało doręczone do rąk adresata w dniu 20 grudnia 2019 r. (k. 38 akt administracyjnych).
Odnosząc się końcowo do zarzutów skarżącego dotyczących rosnącego zadłużenia z tytułu pobytu w domu pomocy społecznej Sąd wskazuje, że akt skierowania do domu pomocy społecznej należy odróżnić od aktu umieszczenia danej osoby w domu pomocy społecznej. Przedmiotem niniejszego postępowania nie jest zatem badanie okoliczności jakie spowodowały, że skarżący zamieszkał w domu pomocy społecznej pomimo braku koniecznego skierowania, lecz jedynie to czy skierowanie takie mógł otrzymać, to jest czy w sprawie wystąpiły przesłanki z art. 54 ust. 1 u.p.s. Jedynie na marginesie przedmiotowej sprawy Sąd wskazuje, że skarżący przebywał w domu pomocy społecznej mając świadomość odmowy wydania mu skierowania do tej placówki. Przebywanie w domu pomocy społecznej pomimo braku skierowania było zatem zgodne z wolą skarżącego, który z góry założył, że jego wniosek z dnia 23 września 2019 r. będzie uwzględniony przez organ właściwy w tej sprawie. Jak wskazano wyżej w sprawie nie wystąpiły jednakże przesłanki umożliwiające wydanie wobec skarżącego decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej.
Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione przez skarżącego za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a.