Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańskuz 24 września 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 521/15

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 20 kwietnia 2015 r. nr [...] skierowaną do W.B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" i A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 14 lutego 2014 r. nr [...], mocą której organ pierwszej instancji:

1. - uchylił decyzję własną z dnia 5 września 2011 r. nr [...];
2. - określił klasyfikację taryfową towaru: taśma samoprzylepna o szerokości nie przekraczającej 30 cm, z tkaniny siatkowej o otwartych oczkach, z włókna szklanego, o wadze powyżej 35 g/m2 – kod Taric 7019 51 00 10;
3. - określił niezaksięgowane kwoty należności celnych podlegające retrospektywnemu zaksięgowaniu, to jest kwotę cła w wysokości 675 zł oraz kwotę cła antydumpingowego ostatecznego w wysokości 32.711 zł;
4. - orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne;
5. - określił podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu zgodnie ze zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia 20 lipca 2011 r. w wysokości 25.135 zł;
6. - orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 37 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług od kwoty 5.037 zł, stanowiącej różnicę między podatkiem wynikającym z wydanej decyzji a podatkiem pobranym przez organ pierwszej instancji na podstawie decyzji z dnia 5 września 2011 r.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

W dniu 14 lipca 2011 r. A Spółka z o. o. z siedzibą w G.i, działając jako przedstawiciel pośredni [...] W. B. dokonała wpisu do ewidencji w procedurze uproszczonej towarów sprowadzanych z Chin. Następnie w dniu 20 lipca 2011 r. wyżej wskazana spółka przedstawiła uzupełniające zgłoszenie celne, w których zadeklarowała trzy pozycje towarowe, opisane w polach 31 dokumentu SAD jako: poz. 1 "taśma z włókna szklanego, rolka z włókna szklanego", zadeklarowana do kodu Taric 7019 39 00 90; poz. 2 " kostka ścierna", zadeklarowana do kodu Taric 6805 30 00 90; poz. 3 "siatka podtynkowa z włókna szklanego", zadeklarowana do kodu Taric 7019 59 00 10 z kodem dodatkowym B999.

Zgłoszenie zostało zaewidencjonowane pod nr [...].

Decyzją z dnia 5 września 2011 r. nr [...], [...] wydaną w następstwie wniosku o naliczenie cła antydumpingowego ostatecznego Naczelnik Urzędu Celnego określił ostateczną kwotę cła antydumpingowego – 42.941 zł, przyjmując jako podstawę obliczeń stawkę celną w wysokości 62,9%,. Ponadto organ określił kwotę podatku VAT w wysokości 20.098 zł. Decyzja stała się ostateczna.

Postanowieniami z dnia 19 września 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego wznowił z urzędu postępowania celne i podatkowe w sprawie zakończone ww. decyzją z dnia 5 września 2011 r.. Jako podstawę prawną wznowienia postępowań wskazano art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej w skrócie także jako "o.p.").

Decyzją z dnia 28 grudnia 2012 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego uchylił własną decyzję ostateczną z dnia 5 września 2011r. nr [...], [...] oraz określił dla towaru "taśma samoprzylepna o szerokości nie przekraczającej 30 cm z tkaniny siatkowej o otwartych oczkach, z włókna szklanego o wadze powyżej 35g/m²" kod Taric 7019 51 00 19; (postanowieniem z dnia 24 stycznia 2013r. Naczelnik Urzędu Celnego sprostował z urzędu błąd pisarski podając jako prawidłowy kod TARIC 7019 51 00 10); niezaksięgowaną kwotę należności celnych podlegających retrospektywnemu zaksięgowaniu: cła (A00) w wysokości 675 zł, cła antydumpingowego ostatecznego (A30) w wysokości 32.711 zł, orzekł o poborze odsetek, wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne, określił podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu w wysokości 25.135 zł, orzekł o poborze odsetek od kwoty 5 037 zł, stanowiącej różnicę między podatkiem wynikającym z niniejszej decyzji, a podatkiem pobranym na podstawie decyzji z dnia 5 września 2011r.

W podstawie prawnej decyzji wskazano m.in. art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 241 § 1 Ordynacji podatkowej, rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. ze zmianami), rozporządzenie Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE serii L 284 z dnia 29 października 2010 r. ze zm.), art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 138/2011 z dnia 16 lutego 2011r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. WE L 43/9 z 17 lutego 2011r.) oraz art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE L 204/1 z dnia 9 sierpnia 2011 r.)

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w wyniku czynności kontrolnych, przeprowadzonych w 2012 r. przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w P., dotyczących prawidłowości obrotu towarowego za okres od 1 maja 2009 r. do 31 grudnia 2011 r. w przedsiębiorstwie W. B. stwierdzono nieprawidłowości dotyczące klasyfikacji taryfowej towarów. W zgłoszeniu celnym samoprzylepna taśma o szerokości nieprzekraczającej 30 cm, z siatki z włókna szklanego została bowiem błędnie zaklasyfikowana do podpozycji 7019 39, jako pozostałe wyroby nietkane z włókna szklanego.

Przestawiając listę dokumentów przekazanych wraz z protokołem pokontrolnym organ wskazał, że ustalenia poczynione przez kontrolujących i zebrany w sprawie materiał dowodowy, w części istniejący w dniu wydawania decyzji, a nieznany organowi stanowił podstawę do wznowienia postępowania w sprawie kontroli przedmiotowego zgłoszenia celnego oraz określenia prawidłowych należności celnych i podatkowych z tytułu importu.

Organ wskazał, że importer potwierdził nieprawidłowość klasyfikacji towaru do kodu 7019 51 00 10 uznając, że powinien być on przypisany do kodu TARIC 7019 51 00 90. Niesporne było, że importowane taśmy siatkowe, samoprzylepne, o szerokościach 50 mm i 150 mm, wykonane z włókna szklanego winny być klasyfikowane w ramach podpozycji 7019 51. Podpozycja ta wyodrębnia dwie główne grupy towarowe:

1. 1. --- Tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych, o wielkości oczka powyżej 1,8 mm na długość i szerokość oraz o wadze powyżej 35 g/m2 z wyłączeniem tarcz z włókna szklanego (z podziałem na przywożone z Malezji i pozostałe), oraz
2. 2. --- Pozostałe.

Pozycja 7019 obejmuje włókna szklane oraz artykuły z nich.

Importowane taśmy siatkowe, samoprzylepne, z włókna szklanego to wyroby posiadające zastosowanie w przemyśle budowlanym. Stanowią zatem wyrób gotowy wykonany z włókna szklanego. Opis szczegółowy taśmy samoprzylepnej z włókna szklanego, sporządzony przez producenta, zawierał wszystkie niezbędne dla klasyfikacji taryfowej informacje o towarze. Rozmiary oczek, na długości i szerokości, we wszystkich rozmiarach rolek taśm, przekraczają 1,8 mm. Produkty użyte do wytworzenia wyrobu finalnego - taśmy siatkowej samoprzylepnej z włókna szklanego – to tkanina siatkowa z włókna szklanego - waga 33 g/m" (+/- 5 %), powłoka kleju akrylowego - waga 5 g/m (+/- 5 %), klej samoprzylepny - waga 8 g/m" (+/- 5 %). Importowane taśmy siatkowe z włókna szklanego, jako artykuły stosowane w budownictwie, wykonane z włókna szklanego, spełniają wymagania tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, o wielkości oczka powyżej 1,8 mm na długość i szerokość oraz o wadze powyżej 35 g/m. W ocenie organu taśma samoprzylepna z włókna szklanego winna być zaklasyfikowana do kodu Taric 7019 51 00 19.

W. B. wniósł odwołanie od powyższej decyzji wskazując, że raport producenta z produkcji przedstawia parametry dotyczące wagi i wielkości oczek różniące się od parametrów prezentowanych przez producenta we wcześniejszych dokumentach, oświadczeniach i informacjach. Pierwotnie przedstawione dane dotyczyły standardowej oferty firmy, sprzedawanej głównie do odbiorców ze Stanów Zjednoczonych, których specyfikacja różni się od taśm sprzedawanych producentom polskim. Do odwołania załączono wyjaśnienia producenta z dnia 7 stycznia 2013 r. dotyczące błędnie podanych wcześniej parametrów.

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 22 kwietnia 2013 r. nr [...], [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wskazano, że istotą przedmiotowego postępowania było ustalenie, czy importowany towar należało przypisać do kodu TARIC 7019 51 00 90, czy do kodu 7019 51 00 10. Decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej należało z kolei poszukiwać w obiektywnych cechach i właściwościach importowanego towaru. Towary opisane w dokumentach handlowych jako fiberglass tape to wyroby samoprzylepnej siatki z włókna szklanego w taśmie, w kilku rozmiarach. Ze szczegółowego opisu produktu pierwotnie przedkładanego przez stronę wynika, że wielkość oczek we wszystkich przypadkach przekroczyła 1,8 mm, a waga przekracza 35/m2. Dowody zgłoszone przez stronę w 2013 r., jakkolwiek pochodzą od eksportera i dotyczą tego samego towaru, pozostają w sprzeczności z dowodami przedstawionymi na wcześniejszym etapie postępowania. Organ uznał je za niewiarygodne, bowiem strona miała świadomość istniejącego w zakresie klasyfikacji sporu, a przedstawiła je dopiero po wydaniu przez Naczelnika Urzędu Celnego w dniu 28 grudnia 2012 r. decyzji w trzech innych postępowaniach dotyczących tego samego rodzaju towarów, którymi nałożono na sprowadzony towar ostateczne cło antydumpingowe. Wątpliwości co do wiarygodności oświadczeń eksportera pogłębiła informacja na stronie internetowej firmy B, że nie produkuje ona taśm z włókna szklanego o oczkach mniejszych niż 2 mm.

Na przywóz tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych o wielkości oczka powyżej 1,8 mm na długość i szerokość oraz o wadze powyżej 35 g/ m2 pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej nałożone zostało ostateczne cło antydumpingowe. Stawka dla tego rodzaju produktów wytworzonych przez przedsiębiorstwa niewymienione z nazwy, do których zalicza się B, została ustalona na 62, 9 %.

W. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego, domagając się jej uchylenia.

Wydanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie art. 235 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie przesłanek prawnych rozstrzygnięcia, w szczególności nie odniesienie się do argumentów wskazanych w odwołaniu. W ocenie skarżącego naruszono także art. 187 i art. 188 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie rozpatrzono w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Stanowisko organu zostało oparte jedynie na wytknięciu zbyt później daty dostarczenia dowodów, co nie powinno rzutować na ich ocenę. Organ oparł decyzję na informacjach ze strony internetowej, nie przyjmując do wiadomości raportu produkcji dostarczonego przez producenta dotyczącego spornego towaru.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wyrokiem z dnia 3 października 2013 r. wydanym w sprawie o sygnaturze III SA/Gd 506/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 28 grudnia 2012 r.

Uzasadniając wydany wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, że uchylenie, zmiana decyzji ostatecznych (a taką była decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 5 września 2011 r.), stwierdzenie ich nieważności czy wznowienie postępowania może nastąpić jedynie w przypadkach wskazanych w Ordynacji podatkowej i ustawach podatkowych. Wynika z powyższego, że tylko wyraźnie określone przyczyny mogą prowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznych. Wznowienie postępowania daje możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została wydana, dotknięte było wadą określoną w art. 240 o.p.

Jedną z takich wad jest wada wymieniona w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z przepisu art. 243 § 2 o.p. wynika, że postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania, zgodnie z tym przepisem, jest ustalenie, czy rzeczywiście zachodzi w sprawie podstawa wznowienia postępowania, a w razie pozytywnego wyniku tych czynności- przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego co do istoty sprawy.

W ocenie Sądu organ pierwszej instancji w wydanej przez siebie decyzji nie dokonał rzeczywistych ustaleń i rzetelnej oceny, czy w sprawie zachodzi podstawa wznowienia postępowania, pomijając w istocie ten etap postępowania, przewidziany art. 243 § 2 o.p., którego wynik determinuje możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istoty sprawy.

Organ ten, powołując się na podstawę wznowieniową, określoną w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., który mówi o "istotnych dla sprawy nowych okolicznościach lub nowych dowodach istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi", poprzestał na podaniu w uzasadnieniu decyzji informacji o przeprowadzeniu w przedsiębiorstwie skarżącego kontroli, podczas których kontrolujący stwierdzili nieprawidłowości w klasyfikacji taryfowej towarów oraz na wskazaniu, że w dniach 26 kwietnia 2012 r., 23 maja 2012 r., 17 lipca 2012 r. wraz z protokołem pokontrolnym z dnia 19 marca 2012 r. przekazano pisma skarżącego z dnia 2 kwietnia 2012 r., z dnia 9 maja 2012 r. i z dnia 7 marca 2012 r., pismo Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia 24 kwietnia 2012 r., notatkę służbową z dnia 23 kwietnia 2012 r. Ponadto organ wymienił jako inne dokumenty: oryginał karty z próbkami taśm, kopię pisma B oraz tłumaczenie tego pisma i wydruki wybranych stron katalogowych firmy skarżącego.

To wyliczenie organ podsumował stwierdzając, że "ustalenia poczynione przez kontrolujących i zebrany w sprawie materiał dowodowy, w części istniejący w dniu wydawania decyzji, nieznany organowi, stanowiły podstawę do wznowienia z urzędu postępowań (...)".

Na podstawie tak sformułowanego uzasadnienia nie można było w ocenie Sądu ustalić, czy organ uznał, że podstawę wznowieniową stanowią i okoliczności faktyczne i dowody, czy też jedynie dowody. Można z niego wywnioskować jedynie, że jakiś - bliżej nie określony - materiał dowodowy, istniejący w dniu wydania decyzji, a nieznany organowi, stanowił podstawę do wznowienia postępowania. Nie można jednak ustalić, jakie dowody organ miał na uwadze - wymienione przez niego dokumenty noszą daty późniejsze od daty wydania decyzji ostatecznej z dnia 5 września 2011 r. Pozostałe dokumenty, wymienione w uzasadnieniu decyzji, nie zostały bliżej określone, wobec czego nie można dokonać oceny, czy istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej. Także czynności kontrolne wykonywane były po dacie wydania decyzji ostatecznej.

Brak sprecyzowania, jakie to dowody organ uznał za nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi uniemożliwia też ocenę, czy były to dowody " istotne dla sprawy", a tylko takie mogły być podstawą wznowienia postępowania.

Z kolei organ odwoławczy w wydanej przez siebie decyzji w ogóle nie odniósł się do kwestii istnienia podstaw wznowienia postępowania, a jedynie podał informację, że do wznowienia postępowania doszło.

W ocenie Sądu podkreślenia wymagało, że z akt sprawy nie wynika, jakimi dokumentami dysponował organ pierwszej instancji przy wydaniu decyzji ostatecznej z dnia 5 września 2011 r. – w aktach administracyjnych brak było bowiem wniosku skarżącego z dnia 24 sierpnia 2011 r., na skutek którego doszło do wydania wskazanej decyzji.

Sąd wskazał ponadto, że niedopuszczalne jest wykorzystywanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 o.p. Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest zatem ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 o.p.

Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz regulację normatywną Sąd uznał, że organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania (art. 243 § 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 o.p.), które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku bowiem braku istnienia przesłanek do wznowienia postępowania nie może zapaść decyzja oparta na treści art. 245 § 1 pkt 1 o.p., czyli decyzja, w której organ uchyla w całości lub części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie. Ta właśnie podstawa prawna została przywołana w podstawie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i bezkrytycznie zaakceptowana przez organ odwoławczy.

W tej sytuacji przedwczesna byłaby w ocenie Sądu ocena, czy organy prawidłowo dokonały klasyfikacji taryfowej towaru, mającej wpływ na wysokość należności celnych, wysokość podatku od towarów i usług oraz pobranych odsetek.

Wyżej wskazany wyrok uprawomocnił się w dniu 28 listopada 2013 r.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowań wznowionych z urzędu Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia 14 lutego 2014 r. nr [...] ponownie:

1. - uchylił decyzję własną z dnia 5 września 2011 r. nr [...];
2. - określił klasyfikację taryfową towaru: "taśma samoprzylepna o szerokości nie przekraczającej 30 cm, z tkaniny siatkowej o otwartych oczkach, z włókna szklanego, o wadze powyżej 35 g/m2"– kod Taric 7019 51 00 10;
3. - określił niezaksięgowane kwoty należności celnych podlegające retrospektywnemu zaksięgowaniu, to jest kwotę cła w wysokości 675 zł oraz kwotę cła antydumpingowego ostatecznego w wysokości 32.711 zł;
4. - orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne;
5. - określił podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu zgodnie ze zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia 20 lipca 2011 r. w wysokości 25.135 zł;
6. - orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 37 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług od kwoty 5.037 zł, stanowiącej różnicę między podatkiem wynikającym z wydanej decyzji a podatkiem pobranym przez organ pierwszej instancji na podstawie decyzji z dnia 5 września 2011 r.

Decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. art. 240 § 1 pkt 5 i art. 241 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749), art. 65 ust. 5, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 727 ze zm.), art. 20 ust. 1, 3 i 6, art. 201 ust. 3 w zw. z art. 5 ust. 3, art. 67, art. 78 ust. 1 i 3, art. 214 ust.1 i art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. ze zm.; dalej w skrócie jako "WKC"), art.3 ust. 1 – 2, art. 5 ust. 1 – 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 256 ze zm.), rozporządzenia Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz.

WE L 284 z 2010r. ze zm.), art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4, art. 37 ust. 1a, art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 138/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. WE L 43/9 z 2011 r.) i art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. WE L 204/1 z 2011 r.).

Decyzja została skierowana do W. B. oraz pośrednika pośredniego, tzn. spółki A. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wskazał m.in., że podczas kontroli w siedzibie firmy strony funkcjonariusze Urzędu Celnego w P. stwierdzili nieprawidłowość w pozycji nr 1 przedmiotowego zgłoszenia celnego – protokół kontroli z dnia 19 marca 2012 r. nr [...]. W związku z tymi informacjami wznowiono postępowanie w sprawie, a następnie ustalono, że wskazany towar został wadliwie zakwalifikowany do kodu TARIC.

Organ podkreślił, że zrealizował wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 października 2013 r. w zakresie okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez W. B. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 23 maja 2014 r. (nr [...], [...]), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie zaistniały istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Nie ulega wątpliwości, że informacje na temat stanu towaru w dniu dokonywania zgłoszenia celnego organ uzyskał wraz z protokołem kontroli z dnia 19 marca 2012 r.; po dacie wydania ostatecznej decyzji z dnia 5 września 2011 r. To na etapie prowadzonego postępowania kontrolnego strona przy piśmie z dnia 7 marca 2012 r. przedłożyła opis szczegółowy towaru, który jest istotny z punktu widzenia klasyfikacji taryfowej. Wprawdzie dokument ten nie posiada daty wydania i na obecnym etapie postępowania nie jest możliwe ustalenie czy dowód ten choć nieznany organowi istniał w dniu wydawania zaskarżonej decyzji. Potwierdza on jednak stan towaru w dniu dokonania zgłoszenia, a więc okoliczność faktyczną istniejącą a nieznaną organowi w chwili wydawania decyzji z dnia 5 września 2011 r., co uzasadnia wznowienie postępowania. Wskazane okoliczności mają wpływ zarówno na klasyfikację towarów, jak i na kwoty wynikające z długu celnego.

Istotą postępowania w niniejszej sprawie było ustalenie, czy importowany przez stronę towar w postaci taśmy siatkowej o otwartych oczkach z włókna szklanego, samoprzylepnej, o szerokościach 50mm i 150mm, należy przypisać do kodu TARIC 7019 51 00 90, tj. zgodnie ze stanowiskiem strony prezentowanym w odwołaniach z dnia 8 i 22 stycznia 2013 r. lub do kodu TARIC 7019 40 00 90 wskazanego przez stronę w piśmie do Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 27 stycznia 2014 r., czy też winien być on klasyfikowany do kodu TARIC 7019 51 00 10. Poza sporem było, że towar winien być zaklasyfikowany do pozycji 7019 Taryfy celnej obejmującej Włókna szklane (włącznie z watą szklaną) oraz artykuły z nich (na przykład przędza, tkaniny).

Z uwagi na treść taryfy celnej decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej należy poszukiwać w obiektywnych cechach i właściwościach importowanego towaru. Zgodnie z obowiązującymi przepisami dla dokonania prawidłowego przypisania towarów do kodu CN zasadnicze znaczenie ma stan towaru w dniu dokonania zgłoszenia. Przez stan towaru należy rozumieć jego rodzaj, jakość, formę (postać), ilość oraz inne właściwości np. budowa, rodzaj materiału, skład i.t.p. odróżniające go od innych towarów.

Zgodnie z materiałem zgromadzonym w aktach sprawy towary opisane w dokumentach handlowych jako "fiberglass mesh tape/fiberglass tape" to wyroby w postaci samoprzylepnej siatki z włókna szklanego w taśmie, w kilku rozmiarach tj. szerokości: 50mm i 150mm oraz długości: 10m, 20m, 45m, 90m, 153m. Z opisu szczegółowego produktu sporządzonego przez producenta - B, wynika, że rozmiar oczek w poszczególnych wyrobach wynosi odpowiednio 3mm x 6mm dla towaru w rolce o wymiarach 150mm x 20m oraz 2,5mm x 5mm w pozostałych taśmach, waga wyrobu wynosi natomiast 46g/m2 (+/- 5%). Tak więc wielkość oczek zarówno na długości, jak i szerokości we wszystkich przypadkach przekracza 1,8mm natomiast waga jest większa niż 35g/m2. Jak słusznie zauważył organ pierwszej instancji dokonując przypisania towaru do kodu TARIC nie można pominąć wagi powłoki kleju akrylowego oraz wagi kleju samoprzylepnego, stanowiących integralną część wyrobu. Innymi słowy masa tkaniny siatkowej z włókna szklanego jest obliczana na podstawie masy towaru w jakim jest przedstawiany.

W ocenie organu odwoławczego prawidłowe było stanowisko zaprezentowane przez organ pierwszej instancji, że w sprawie nie znajduje zastosowania reguła 3 (b), natomiast tego typu wyroby należy klasyfikować przy wykorzystaniu reguły 2 (b) ORINS. Podobnie zasadne było nie uwzględnienie nowych dowodów w sprawie, które zostały nadesłane wraz z odwołaniem z dnia 8 stycznia 2014 r. choć pochodzą one od eksportera i dotyczą tego samego towaru to pozostają w zupełnej sprzeczności z dowodami przedstawionymi na wcześniejszym etapie postępowania. Dopiero wydanie przez organ pierwszej instancji w dniu 28 grudnia 2012 r. decyzji w trzech innych postępowaniach dotyczących takiego samego rodzaju towarów importowanych, którymi nałożono na sprowadzony towar z mocą wsteczną ostateczne cło antydumpingowe spowodowało, iż strona wystąpiła do swojego kontrahenta zagranicznego z prośbą o przedstawienie stosownych dokumentów.

Trudno zaakceptować wyjaśnienia eksportera zwłaszcza w sytuacji, gdy już wcześniej miał on świadomość o toczącym się sporze dotyczącym towarów, o czym świadczą zgromadzone w aktach dokumenty. W tym kontekście organ wskazał, że na stronie internetowej producenta znajdują się informacje, z których wynika, że nie są produkowane wyroby o rozmiarach oczek mniejszych niż 2mm x 2mm.

W okolicznościach sprawy cechy importowanego towaru oraz brzmienie poszczególnych kodów w Taryfie celnej przesądzają, że winien mieć zastosowanie kod TARIC 7019 51 00 10.

Jako niezasadne organ odwoławczy uznał podniesione w odwołaniu zarzuty naruszenia art. 191 o.p. Strona miała możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, jak również składania dowodów i wyjaśnień, z czego skorzystała. W kwestii powołanych przez stronę wiążących informacji taryfowych nr [...] oraz nr [...] organ odwoławczy zauważył, że nie dotyczą towarów stanowiących przedmiot postępowania. Ponadto strona nie była adresatem informacji, które wygasły w 2012 i 2013 r.

W sprawie nie naruszono również art. 122, art. 187, art. 188 oraz art. 210 § 1 o.p. Naczelnik Urzędu Celnego działając na podstawie przepisów prawa podjął bowiem wszelkie niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy. W sprawie brak jest próbek towarów stanowiących przedmiot niniejszego postępowania dlatego też nie ma możliwości przeprowadzenia badania tych towarów. Nie jest jednak prawdziwe twierdzenie, że organ niższej instancji przy wydawaniu decyzji oparł się na próbce towaru podobnego. Zebrany materiał dowodowy, zwłaszcza opis szczegółowy produktu: taśma samoprzylepna z włókna szklanego, odnoszący się m.in. do faktury [...], która stanowiła załącznik do zgłoszenia celnego w sposób jednoznaczny potwierdza zarówno materiał, z którego został wykonany towar, jak również wielkość oczek.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych na przywóz tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, o wielkości oczka powyżej 1,8 mm na długość i szerokość oraz o wadze powyżej 35 g/m 2 pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej nakłada się ostateczne cło antydumpingowe. Stawka ostatecznego cła antydumpingowego dla tego rodzaju produktów, wytworzonych przez przedsiębiorstwa nie wymienione z nazwy w ww. rozporządzeniu, do których zalicza się B będący producentem spornego towaru, została ustalona w wysokości 62,9% (art. 1 ust. 2).

Zmiana klasyfikacji taryfowej importowanego towaru dokonana przez Naczelnika Urzędu Celnego, a w konsekwencji zmiana stawki cła (z 5% na 7%) oraz naliczenie cła antydumpingowego miała wpływ na wymiar podatku od towarów i usług. Stawka podatku od towarów i usług dla przedmiotowego towaru wynosi 23%.

W.r B. zaskarżył wyżej wskazaną decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. 1) art. 245 o.p. w zw. z art. 240 o.p. poprzez uchylenie prawomocnej decyzji i wznowienia postępowania mimo braku zaistnienia ku temu przesłanek;
2. 2) art. 122 o.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, co swój przejaw znalazło w:
3. a) odrzuceniu treści oświadczenia złożonego przez spółkę C bez jakiegokolwiek jego zweryfikowania,
4. b) braku zwrócenia się do producenta celem potwierdzenia rzetelności raportu z produkcji, jaki dostarczony został później przez skarżącego,
5. c) braku ustalenia u producenta materiału z którego wytworzony został towar objęty procedurą celną,
6. d) nieprzesłuchanie pracowników skarżącego i spółki [...], która nabyła produkty będące przedmiotem niniejszej sprawy na okoliczność wymiarów oczek i materiału z którego wytworzony został towar objęty procedurą celną;
7. 3) art. 191 o.p. poprzez przyjęcie oceny odnośnie specyfikacji i klasyfikacji taryfowo-podatkowej towaru w oparciu o część materiału z pominięciem dowodów i okoliczności podważających przyjętą przez organ ocenę w postaci np. szczegółowego raportu z każdego etapu produkcji, oświadczenia spółki [...], danych dotyczących surowca użytego do produkcji objętego procedurą celną towaru, powołanych już na początku postępowania, jak również danych dotyczących pobranych próbek;
8. 4) art. 188 o.p. polegające na nieuwzględnieniu słusznego żądania skarżącego przeprowadzenia dowodu w postaci opinii biegłego dotyczącego istotnych okoliczności dla sprawy, a mianowicie wielkości oczek i materiału z którego wykonane zostały sprowadzone produkty;
9. 5) art. 187 o.p. poprzez niezebranie pełnego materiału dowodowego i jego pobieżne rozpatrzenie polegające na:
10. a) braku ustalenia jaki dokładnie towar i o jakiej specyfikacji był przedmiotem zgłoszenia celnego,
11. b) braku zasięgnięcia opinii biegłego odnośnie materiału, z którego są wykonane będące przedmiotem zgłoszenia towary,
12. c) braku przesłuchania świadków mogących potwierdzić wielkość oczek (mniejszych niż zazwyczaj) w taśmie;
13. d) braku rozważenia oświadczenia spółki C;
14. 6) art. 210 § 1 pkt 6 § 4 o.p. poprzez brak właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, a także niejasne wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz brak należytego wskazania przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.

Skarżący wskazał, że ewentualne ujawnienie nowych dowodów nie miało wpływu na wygląd, wymiary, strukturę i właściwości produktu jaki był przedmiotem zgłoszenia celnego. Brak było podstaw do wzruszenia ostatecznej decyzji, a ponadto organ zajmując swoje stanowisko w tej kwestii opierał się na dokumencie (informacje z zagranicznej strony internetowej), który nie może być dowodem w sprawie. Zauważył również, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że rezygnacja przez organ z przeprowadzania danych dowodów i czynności przed wydaniem pierwotnej decyzji nie może być powodem uzasadniającym konieczność wznowienia postępowania w oparciu o dowody których przeprowadzenia zaniechano.

Skarżący podniósł, że organ odwoławczy sam przyznał, iż nie posiada próbki towaru odpowiadającej jego stanowi z dnia dokonania zgłoszenia - organ oparł się na produkcie podobnym, jednak był w stanie ponownie określić jego specyfikację i odpowiednią klasyfikację. Organ odwoławczy dokonując weryfikacji ustaleń organu niższej instancji nie ustalił nawet czy przedstawiona na anglojęzycznej stronie producenta oferta jest kompletna, od kiedy obowiązuje, czy jest możliwość wykonania towaru wg. specyfikacji stosowanej na rynku amerykańskim, a także materiału z którego wytworzone zostały objęte procedurą celną produkty będące przedmiotem niniejszej sprawy. Zarówno dokumenty dotyczące innego produktu, jak i dokumenty od produktu będącego przedmiotem zgłoszenia celnego wskazywały, iż wyprodukowane są one z niedoprzędów.

Zdaniem skarżącego nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż sam fakt zgłoszenia określonych twierdzeń i dowodów w późniejszym stadium postępowania powoduje, że są one niewiarygodne. Każdy dowód, każde twierdzenie i każde powołanie się na daną okoliczność winno być przeanalizowane i należycie merytorycznie ocenione, a nie odrzucone dlatego, że nie pasuje do dotychczasowych ustaleń.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2014 r. wydanym w sprawie o sygnaturze III SA/Gd 655/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego.

W uzasadnieniu wydanego orzeczenia Sąd wskazał, że organy administracji wykonując wskazania Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 506/13 jednoznacznie określiły podstawę wznowienia postępowania w sprawie, jako okoliczności faktyczne dotyczące stanu towaru – jego budowy, cech fizycznych i chemicznych, o których organ administracji nie wiedział, a które istniały w dacie wydania decyzji kończącej postępowanie (decyzji z 5 września 2011 r.). Te okoliczności zostały ujawnione dopiero w trakcie postępowania kontrolnego wskutek złożenia przez skarżącego przy piśmie z dnia 7 marca 2012 r. dokumentu – "opis szczegółowy produktu - taśma samoprzylepna z włókna szklanego".

Sąd podniósł, że zastosowany w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej łącznik "lub" wskazuje na to, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania, jeżeli równocześnie spełnione są pozostałe przesłanki tego przepisu. Jeżeli więc nawet dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, gdyż został sporządzony później, to jednak wynikająca z tego dowodu okoliczność mogła istnieć w dniu wydania decyzji i może uzasadniać wznowienie postępowania.

Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż szczegółowy opis fizycznych i chemicznych właściwości produktu nie był organowi administracji celnej znany wówczas, gdy na wniosek skarżącego – importera orzekał on o ustaleniu cła antydumpingowego decyzją z dnia 5 września 2011 r. Trafnie wskazano zatem w zaskarżonej decyzji, że zachodziła przesłanka wznowieniowa określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej – a mianowicie ujawniły się istotne dla sprawy okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji – nieznane orzekającemu wówczas organowi.

Stwierdzenie, że występowały w sprawie okoliczności faktyczne, o których mowa w art. 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej uzasadniało rozpatrzenie przez organy administracji celnej istoty sprawy sprowadzającej się do ustalenia, czy importowany przez skarżącego z Chin towar - taśma samoprzylepna z włókna szklanego powinien zostać sklasyfikowany do pozycji taryfy celnej 7019 51 00 10 podlegającej – z uwagi na treść rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej) - cłu antydumpingowemu.

Sąd wskazał, że zgodnie z regułami 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (dalej ORINS) tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów (...), zaś klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane.

Pod pozycją 7019 Wspólnotowej Taryfy Celnej klasyfikowane były włókna szklane (włącznie z watą szklaną) oraz artykuły z nich (na przykład przędza bądź tkaniny). Wśród wymienionych wyżej produktów na poziomie pierwszej podpozycji klasyfikowane były taśmy przędzy, niedoprzędy, przędza i nici szklane cięte (kody od 7019 11 do 7019 19). Na poziomie tej samej podpozycji klasyfikowane są pod kodem 7019 40 00 – tkaniny z niedoprzędów.

Na poziomie tej samej podpozycji klasyfikuje się także – pozostałe tkaniny – w tym pod kodem 7019 51 – te o szerokości nieprzekraczającej 30 cm, w tym tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych, o wielkości oczka powyżej 1,8 mm na długość i szerokość oraz o wadze powyżej 35 g/m2. Zatem uznanie, że dany produkt może być sklasyfikowany jako – pozostała tkanina – musi poprzedzać stwierdzenie, że nie jest to tkanina z niedoprzędów.

Strona skarżąca w toku postępowania – w piśmie z 27 stycznia 2014 r. - podniosła argument zmierzający do wykazania, że importowany produkt jest w istocie "tkaniną z niedoprzędów". Argument ten znajduje oparcie w opisie produktu pochodzącym od producenta, na którym co do zasady oparł swe ustalenia faktyczne organ administracji celnej. W tym dokumencie – opisie szczegółowym produktu wskazano, że dotyczy on tkaniny siatkowej – długie pasma – produkowane z przędzy z włókna szklanego, zaś krótkie pasma – produkowane z niedoprzędów włókna szklanego. Scharakteryzowanie zatem importowanego produktu w celu dokonania prawidłowej klasyfikacji taryfowej wymagało niewątpliwie skorzystania z jednej z Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, gdyż produkt ten wykonano z różnych materiałów, zaś właśnie tworzywo jest czynnikiem decydującym o jego klasyfikacji taryfowej.

Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji ograniczył się w tym zakresie do wskazania jakiego tworzywa jest w klasyfikowanym produkcie więcej. Zaniechał jednak przywołania stosownej regulacji, która w takim przypadku nakazywałaby oparcie się na kryterium większej ilości włókien innych niż niedoprzędów.

Brak powołania podstawy prawnej dla tego rodzaju zabiegu klasyfikacyjnego uniemożliwił poddanie go weryfikacji przez sąd administracyjny i stanowił istotną wadę uzasadnienia zaskarżonej decyzji, naruszając przepis art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Sąd zaakceptował jednakże pogląd organów administracji, zgodnie z którym dokumenty takie jak "oświadczenie" podpisane przez przedstawiciela spółki [...] w Kielcach i "informacja" pochodząca od chińskiego eksportera nie mogą rzutować na prawidłowość dokonanej przez organ pierwszej instancji zmiany klasyfikacji taryfowej. Wyjaśnienia producenta z dnia 7 stycznia 2013 r. sporządzono już po wznowieniu postępowań dotyczących przedmiotowego towaru i wydaniu pierwszej decyzji przez organ administracji celnej w dniu 28 grudnia 2012 r. Nadto wiarygodność tych dokumentów (określających jeden rodzaj wyrobu) podważa opis szczegółowy producenta przedłożony w toku kontroli celnej.

Sąd zauważył, że brak rewizji towaru, o której mowa w art. 68 WKC – na co wskazywał skarżący na rozprawie - nie pozbawia organów możliwości wykazania prawidłowej taryfikacji towaru w oparciu o inne zgromadzone w sprawie dowody. Z opisu importowanych produktów pochodzącego od producenta, a przedłożonego przez skarżącego w toku kontroli wynika, że wielkość oczek w taśmach wynosiła: 3mmx6mm i 2,5mmx5mm, zatem mają one kształt prostokąta. Opis ten jest zgodny z przedłożonymi w toku przez stronę w trakcie kontroli celnej próbkami towaru. Należy zauważyć, że w toku postępowania kontrolnego, jak również w toku postępowania przed organem pierwszej instancji skarżący nie kwestionował ustaleń dokonanych m.in. w oparciu o oświadczenie chińskiego producenta i materiał poglądowy (próbki). Tymczasem z oświadczenia producenta z dnia 7 stycznia 2013 r. wynika, że oczka miały kształt kwadratu o wymiarach 1,7mmx1,7mm.

Wygląd takiej taśmy znacząco odbiegał zatem od wyglądu taśm, których próbki przedłożono organom w toku kontroli. Wobec twierdzeń skarżącego, że to ostatni opis taśm jest prawidłowy, niezrozumiałe jest, dlaczego skarżący nie dostrzegł wcześniej tak istotnej różnicy w ich wyglądzie i opisie. Uwzględniając powyższe uznać należało, że zarówno wyjaśnienie eksportera i "protokół kontroli postprodukcyjnej", jak również oświadczenie Spółki Komandytowej Akcyjnej C zostały sporządzone jedynie na potrzeby toczącego się postępowania i dlatego nie mogły być uznane za wiarygodne. Trzeba przy tym podkreślić, że cechy charakterystyczne produktu podlegającego cłu antydumpingowemu musiały być znane profesjonalnemu importerowi i podnoszenie w dwa lata po dokonanym imporcie, że w istocie importowany produkt miał cechy nie kwalifikujące go do obciążenia tym cłem jest całkowicie niewiarygodne.

W ocenie Sądu organom orzekającym w sprawie nie można było zarzucić prowadzenia postępowania z naruszeniem regulacji zawartych w art. 187 i 188 Ordynacji podatkowej. Zgromadziły one bowiem pełny materiał dowodowy i dokonały jego kompleksowej oceny. Dokonanie przedmiotowej oceny niezgodnie z oczekiwaniami skarżącego z oczywistych względów nie stanowi naruszenia powołanych w skardze przepisów. Wskazany w skardze art. 188 Ordynacji podatkowej stanowi, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Trudno uznać, by organ administracji celnej w toku rozpatrywania odwołania naruszył ww. przepis. Przedłożone przez skarżącego dokumenty zostały bowiem włączone w poczet materiału dowodowego i rzetelnie ocenione przez organ z poszanowaniem reguł określonych w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej.

W związku z powyższym nie sposób uznać za zasadne zarzutów skarżącego, dotyczących zaniechania przeprowadzenia przez organ administracji dowodów z opinii biegłego czy też z zeznań świadków lub przesłuchania stron co do wielkości oczek importowanych towarów. W szczególności trudno dopatrzeć się uzasadnienia dla dopuszczenia dowodu z opinii biegłego, gdyż kwestia wielkości oczek importowanej tkaniny nie stanowi okoliczności, której ustalenie wymagałoby wiedzy specjalnej, a ponadto towar będący przedmiotem postępowania nie jest już dostępny. Trudno wszakże wykluczyć potrzebę dopuszczenia dowodu z takiej opinii w przypadku, gdyby zastosowanie reguł ORINS w celu ustalenia, czy importowana tkanina jest zrobiona z niedoprzędów wymagało analizy opartej na wiedzy specjalnej.

Wskazany wyrok z dnia 11 grudnia 2014 r. uprawomocnił się w dniu 10 lutego 2015 r.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 20 kwietnia 2015 r. [...] skierowaną do W. B. oraz A Sp. z o.o. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 14 lutego 2014 r. nr [...].

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania oraz wydane rozstrzygnięcia wskazał, że istotą postępowania w niniejszej sprawie jest ustalenie w oparciu o obowiązujące przepisy, czy importowane przez stronę towary w postaci taśmy siatkowej o otwartych oczkach z włókna szklanego, samoprzylepnej, o szerokościach 50mm i 150mm, należy przypisać do kodu TARIC 7019 51 00 90 tj. zgodnie ze stanowiskiem skarżącego prezentowanym w odwołaniach z dnia 8 stycznia 2013r. i 22 stycznia 2013r., do kodu TARIC 7019 40 00 90 wskazanego przez stronę w piśmie do Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 27 stycznia 2014r., czy też winien być klasyfikowany do kodu TARIC 7019 51 00 10, do której został zaklasyfikowany sporny towar w zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji z dnia 14 lutego 2014r.

Niesporne jest, że importowane towary winny być zaklasyfikowane do pozycji 7019 Taryfy celnej obejmującej: Włókna szklane (włącznie z watą szklaną) oraz artykuły z nich (na przykład przędza, tkaniny). Sporne jest natomiast, czy w przedmiotowym przypadku chodzi o — Tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych, o wielkości oczka powyżej 1,8 mm na długość i szerokość oraz o wadze powyżej 35 g/m2, z wyłączeniem tarcz z włókna szklanego; —pozostałe (7019510010) czy — Pozostałe (7019510090), czy też są to tkaniny z niedoprzędów zaliczane do podpozycji 7019 40, na co strona wskazała w piśmie z dnia 27 stycznia 2014r. nadesłanym do Naczelnika Urzędu Celnego przed wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia 14 lutego 2014r.

W ocenie organu decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej należy poszukiwać zasadniczo w obiektywnych cechach i właściwościach importowanego towaru. Zgodnie z obowiązującymi przepisami dla dokonania prawidłowego przypisania towarów do kodu CN zasadnicze znaczenie ma bowiem stan towaru w dniu dokonania zgłoszenia. Przez stan towaru należy rozumieć jego rodzaj, jakość, formę (postać), ilość oraz inne właściwości np. budowa, rodzaj materiału, skład i.t.p. odróżniające go od innych towarów. Jest to zatem okoliczność obiektywna istniejąca w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego, niezależna od woli importera lub woli dalszych nabywców.

Zgodnie z materiałem zgromadzonym w aktach sprawy na etapie postępowania przed organem przeprowadzającym kontrolę celną oraz organem pierwszej instancji tj. Naczelnikiem Urzędu Celnego w P. i Naczelnikiem Urzędu Celnego sporne towary opisane w dokumentach handlowych jako fiberglass mesh tape/fiberglass tape to wyroby w postaci samoprzylepnej siatki z włókna szklanego w taśmie, w kilku rozmiarach tj. szerokości: 50mm i 150mm oraz długości: lOm, 20m, 45m, 90m, 153m. Z opisu szczegółowego produktu sporządzonego przez producenta tj. B, przesłanego przez Stronę do Naczelnika Urzędu Celnego w P. przy piśmie z dnia 07 marca 2012r. i ponownie do Naczelnika Urzędu Celnego przy piśmie z dnia 19 października 2012r. wynika, iż rozmiar oczek w poszczególnych wyrobach wynosi odpowiednio 3mm x 6mm dla towaru w rolce o wymiarach 150mm x 2Om oraz 2,5mm x 5mm w pozostałych taśmach, waga wyrobu wynosi natomiast 46g/m2 (+/- 5%).

Tak więc nie ulega wątpliwości, że wielkość oczek zarówno na długości, jak i szerokości we wszystkich przypadkach przekracza 1,8 mm natomiast waga jest większa niż 35g/m2. Jak słusznie zauważył Naczelnik Urzędu Celnego w niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest klasyfikacja wyrobu gotowego w postaci samoprzylepnej taśmy z włókna szklanego, tak więc dokonując przypisania towaru do kodu TARIC nie można pominąć wagi powłoki kleju akrylowego oraz wagi kleju samoprzylepnego, stanowiących integralną część wyrobu. Innymi słowy masa tkaniny siatkowej z włókna szklanego jest obliczana na podstawie masy towaru w jakim jest przedstawiany.

Należy również zauważyć, na co wskazuje także Naczelnik Urzędu Celnego w swojej decyzji, że przy wytwarzaniu spornego towaru użyto: tkaniny siatkowej z włókna szklanego, kleju akrylowego i kleju samoprzylepnego. Połączenie tych składników doprowadziło do wytworzenia wyrobu gotowego.

Zgodnie z regułą 2 (b) Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (dalej: ORINS): Wszelkie informacje zawarte w treści pozycji o materiale lub substancji odnoszą się do tego materiału lub substancji, bądź w stanie czystym, bądź w mieszaninie lub w połączeniu tego materiału lub substancji z innymi materiałami lub substancjami. Również każda informacja o towarach z określonego materiału lub substancji odnosi się także do towarów wykonanych w całości lub w części z tego materiału lub substancji. Klasyfikowanie towarów składających się z więcej niż jednego materiału lub substancji należy ustalać według kryteriów określonych w regule 3.

Powyższa reguła pozwala na przypisanie do danej pozycji towarów, które zostały całkowicie lub częściowo wykonane z danego materiału lub substancji. Nie powoduje to jednak "poszerzenia" zakresu pozycji w sposób dowolny. Może mieć ona zastosowanie jedynie w takich sytuacjach, gdy dodatek innego materiału czy substancji nie odbiera towarowi charakteru towaru z rodzaju wymienionych w danej pozycji. Nie ulega wątpliwości, iż ani dodatek kleju akrylowego ani dodatek kleju samoprzylepnego nie zmienia charakteru tkaniny z włókna szklanego.

Z powodów wyżej opisanych nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko zaprezentowane w odwołaniu z dnia 22 stycznia 2013r. złożonym przez dłużnika solidarnego Spółkę z o.o. A, zgodnie z którym to tkanina siatkowa a nie taśma samoprzylepna winna posiadać wagę powyżej 35 g/m2. Przedmiotem importu jest tkanina siatkowa w taśmie samoprzylepnej i - jak powyżej wykazano - towar w takim stanie musi być oceniany przy dokonywaniu jego klasyfikacji.

W tym miejscu nie można jednak nie zauważyć, iż przedłożony przez stronę wyżej przywoływany Opis szczegółowy produktu: Taśma samoprzylepna z włókna szklanego, w sposób jednoznaczny wskazuje zarówno materiał z którego został wykonany sporny towar, jak również wielkość oczek. Według informacji tam zawartych tego rodzaju towary były kupowane przez stronę m.in. na podstawie faktury [...], która stanowi załącznik do zgłoszenia celnego [...] stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania. Treść tego dokumentu wskazuje, iż importowana tkanina siatkowa produkowana jest z przędzy z włókna szklanego (długie pasma) oraz z niedoprzędów z włókna szklanego (krótkie pasma).

Natomiast wielkość oczek w zależności od wielkości rolki wynosi 2,5mm x 5mm lub 3mm x 6 mm. Tak więc nie jest prawdziwe twierdzenie zawarte w piśmie z dnia 27 stycznia 2014r. w którym strona wskazuje, że towary zostały wykonane z niedoprzędów, stanowią one bowiem jedynie część materiału z którego zostały wykonane sporne towary. Również stanowisko, że wielkość oczek nie przekracza l,8mm nie znajduje potwierdzenia w świetle zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie.

Zgodnie z brzmieniem Taryfy celnej, obowiązującym w dacie dokonywania przez stronę zgłoszenia celnego, pozycja 7019 Włókna szklane (włącznie z watą szklaną) oraz artykuły z nich (na przykład przędza, tkaniny), obejmuje m.in.:

1. - 7019 40 - tkaniny z niedoprzędów;
2. - pozostałe tkaniny;
3. — 7019 51 — o szerokości nieprzekraczającej 30 cm.

Z powyższego wynika, iż tkaniny z włókna szklanego, a tego rodzaju wyrób stanowi towar będący przedmiotem niniejszego postępowania, klasyfikowane są w zależności od rodzaju materiału, z jakiego zostały wykonane.

W niniejszej sprawie z informacji uzyskanych od strony wynika, że importowane towary zostały wykonane z dwóch rodzajów materiałów tj. przędzy z włókna szklanego (pasma długie) oraz niedoprzędów z włókna szklanego (pasma krótkie). Zatem brzmienie ww. podpozycji odnosi się tylko do części materiałów z których został wytworzony sporny towar tj. tkanina z niedoprzędów (7019 40) oraz tkanina z przędzy (7019 51). Powyższe nie oznacza jednak, że w takiej sytuacji można dokonać dowolnego wyboru pozycji do której należy przypisać importowany towar.

Zgodnie z treścią wyżej przywoływanej reguły 2(b) ORINS w sytuacji, gdy towar składa się z więcej niż jednego materiału klasyfikacji należy dokonać według kryteriów określonych w regule 3 ORINS, która stanowi:

Jeżeli zgodnie z regułą 2 (b) lub z innego powodu towary prima facie (pozornie) mogą być klasyfikowane do dwu lub więcej pozycji, klasyfikacja powinna być dokonywana w sposób następujący:

pozycja określająca towar w sposób najbardziej szczegółowy ma pierwszeństwo przed pozycjami określającymi go w sposób bardziej ogólny. Jednakże w przypadku, gdy dwie lub więcej pozycji odnosi się tylko do części materiałów lub substancji zawartych w mieszaninie w sytuacji gdy dwie lub więcej pozycji odnosi się tylko do części materiałów lub substancji zawartych w mieszaninie lub wyrobie złożonym, albo tylko do części towarów w zestawach przeznaczonych do sprzedaży detalicznej, pozycje te należy uznać za równorzędne, nawet gdy jedna z nich określa dany wyrób w sposób bardziej szczegółowy lub bardziej pełny;

do mieszanin, towarów złożonych, składających się z różnych materiałów lub wykonanych z różnych komponentów oraz do towarów stanowiących komplety do sprzedaży detalicznej, których klasyfikacja w myśl reguły 3 (a) nie może być przeprowadzona, należy stosować pozycję obejmującą materiał lub komponent decydujący o zasadniczym charakterze wyrobu, jeżeli takie kryterium jest możliwe do zastosowania;

(c)jeśli nie można przeprowadzić klasyfikacji zgodnie z reguła 3 (a) lub 3 (b), należy zastosować pozycję, która w kolejności numerycznej jest ostatnią z pozycji możliwych do zastosowania.

Nie ulega wątpliwości, iż sporna tkanina siatkowa z włókna szklanego została wykonana z dwóch rodzajów materiałów (przędzy i niedoprzędów z włókna szklanego). Poza sporem jest również fakt, iż dwie pozycje (podpozycje) odnoszą się tylko do części materiałów, z którego został wytworzony sporny towar tj. 7019 40 i 7019 51. Tak więc zgodnie z treścią reguły 3 (a) ORINS pozycje te należy uznać za równorzędne. W takiej sytuacji klasyfikacji spornych towarów należy dokonać zgodnie z regułą 3 (b) tj. wg kryterium materiału lub komponentu decydującego o zasadniczym charakterze wyrobu, o ile takie kryterium jest możliwe do zastosowania.

Mając powyższe na uwadze Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż określenie "zasadniczy charakter" w rozumieniu Taryfy celnej i Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej wiąże się ze specyficznym pojęciem. Zgodnie z dyrektywą zawartą w punkcie VIII uwag wyjaśniających do reguły 3, czynnik rozstrzygający o zasadniczym charakterze towaru będzie różny dla różnych rodzajów wyrobów. Może zależeć np. od właściwości materiału albo składnika, jego wielkości, ilości masy lub wartości albo od roli jaką odgrywa zasadniczy materiał przy zastosowaniu towaru. Tak więc dokonując wyboru najistotniejszego składnika należy kierować się powyższymi wskazówkami.

Dyrektor Izby Celnej podkreślił ponadto, iż przedmiotem sporu jest wyrób gotowy - tkanina siatkowa z włókien szklanych w postaci samoprzylepnej taśmy, która znajduje zastosowanie w pracach budowlanych, remontowych itp. Natomiast biorąc pod uwagę przeznaczenie towaru nie ulega wątpliwości, że musi on spełniać określone właściwości np. wytrzymałość, sprężystość, itp. W tym celu bez wątpienia zostały odpowiednio dobrane poszczególne materiały (składniki) użyte do jego wyprodukowania.

Powyższe w ocenie organu wskazywało, iż czynnikiem rozstrzygającym o zasadniczym charakterze wyrobu nie może być właściwość materiału albo składnika, jak również rola jaką odgrywa zasadniczy materiał przy zastosowaniu towaru, bowiem w tego typu wyrobach zarówno właściwości, jak i rola wszystkich składników są tak samo istotne.

W piśmie z dnia 27 stycznia 2014r. nadesłanym do Naczelnika Urzędu Celnego strona wskazała z kolei, iż importowane towary zostały wyprodukowane z niedoprzędów, dlatego też właściwym dla nich kodem klasyfikacji jest kod TARIC 7019 40 00 90.

Odnosząc się do powyższego należy stwierdzić, iż jak to już we wcześniejszej części uzasadnienia niniejszej decyzji wykazano niedoprzędy stanowiły jedynie część materiału, z którego został wykonany sporny towar. Na podstawie próbek towarów przedłożonych przez Stronę w toku postępowania kontrolnego można ustalić, iż budowa tych towarów odpowiada opisowi wskazanemu w dokumencie producenta, który odnosi się m.in. do towarów stanowiących przedmiot niniejszego postępowania (faktura nr [...]). Wielkość oczek próbek przekazanych przez stronę Naczelnikowi Urzędu Celnego w P. przy piśmie z dnia 7 marca 2012r., wynosi odpowiednio: dla próbki o szerokości 50mm - 2,5mm x 5mm, natomiast dla próbki o szerokości 150mm - 3mm x 6mm. Tak więc wymiary przekazanych próbek odpowiadają wymiarom towarów objętych ww. zgłoszeniem celnym. Niezaprzeczalny jest bowiem fakt, iż wymiary przedłożonych próbek odpowiadają wymiarom towarów, które wskazane są w Opisie szczegółowym produktu.

Natomiast na ich podstawie można ustalić, iż ilość długich pasm wyprodukowanych z przędzy z włókna szklanego jest większa od ilości pasm krótkich wyprodukowanych z niedoprzędów z włókna szklanego. Wynika to z układu poszczególnych pasm tj. odległości pomiędzy nimi. Pasma długie ułożone są w odległości 2,5 mm i 3mm od siebie natomiast pasma krótkie w odległości 5mm i 6mm od siebie. Tak więc zarówno na szerokości 50mm i 150mm jest więcej pasm długich niż na takim samym odcinku (długości 50mm i 150mm) pasm krótkich. Kierując się zatem kryterium ilości (wielkości, ilości masy) należy stwierdzić, iż składnikiem nadającym spornym towarom zasadniczy charakter są włókna wykonane z przędzy a zatem towar winien być klasyfikowany do podpozycji 7019 51 obejmującej pozostałe tkaniny z włókien szklanych o szerokości nieprzekraczającej 30 cm. Z powodów wyżej opisanych nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie strony zawarte w piśmie z dnia 27 stycznia 2014r., że sporne towary wykonane zostały z niedoprzędów bowiem przewagę w produkcie stanowią włókna wykonane z przędzy.

Nie opiera się na prawdzie także stanowisko strony, iż fakt ten nie był do tej pory należycie rozważony przez organ prowadzący postępowanie. Brak rozważań w powyższym zakresie wynikał jedynie z faktu, iż w tym przedmiocie nie było kwestii spornych.

Należy zatem stwierdzić, iż organ pierwszej instancji dokonał prawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie klasyfikacji towarów. Wprawdzie dokonując klasyfikacji towarów powołał nieprawidłową podstawę prawną przywołując jedynie reguły 1 i 6 ORINS i błędnie uznając, że reguła 3 (b) nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie należy jednak stwierdzić, iż nie jest to wada powodująca nieważność decyzji lub, którą należałoby uznać za rażące naruszenie prawa. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy "treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa".

W niniejszej sprawie w ocenie organu odwoławczego do rażącego naruszenia prawa nie doszło, bowiem istotne jest rzeczywiste istnienie podstawy prawnej do wydania decyzji a ta w świetle obowiązujących przepisów bez wątpienia istnieje.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych (Dz.U. UE L 204/1) na przywóz tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, o wielkości oczka powyżej 1,8 mm na długość i szerokość oraz o wadze powyżej 35 g/m 2 pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej nakłada się ostateczne cło antydumpingowe. Stawka ostatecznego cła antydumpingowego dla tego rodzaju produktów, wytworzonych przez przedsiębiorstwa nie wymienione z nazwy w ww. rozporządzeniu, do których zalicza się B będący producentem spornego towaru, została ustalona w wysokości 62,9% (art. 1 ust. 2).

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż Naczelnik Urzędu Celnego w swojej decyzji prawidłowo określił kwotę ostatecznego cła antydumpingowego na importowane przez stronę towary w postaci tkaniny siatkowej w taśmie samoprzylepnej. W świetle okoliczności faktycznych sprawy nie zaistniały przesłanki do odstąpienia przez organ celny od retrospektywnego księgowania należności celnych wynikających z długu celnego. Zgodnie z art. 220 ust. 2 lit. "b" WKC poza przypadkami, o których mowa w drugim i trzecim akapicie art. 217 ust. 1 retrospektywnego zaksięgowania nie dokonuje się, gdy kwota opłat celnych należnych zgodnie z przepisami prawa nie została wykazana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia opłat celnych działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego.

Natomiast o błędzie organów celnych można mówić jedynie w sytuacji, gdy to na skutek błędnego działania tych organów dochodzi do niewłaściwego wykazania należnej kwoty opłat celnych. W przypadku spornej sprawy nieprawidłowe zaksięgowanie należności celnych wynikało z błędnie określonej przez Stronę w dokumencie SAD klasyfikacji towarów, a towar został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu bez przeprowadzenia rewizji celnej i bez weryfikacji. Zatem błąd ten nie wynikał z aktywnego działania organu celnego. Natomiast błędy powstałe poza sferą działania organów obciążają importera, który się nimi posłużył.

W skardze na wyżej wskazaną decyzję z dnia 20 kwietnia 2015 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wnosząc o uchylenie wydanych w jego sprawie rozstrzygnięć podniósł zarzuty naruszenia:

1. - art. 121 § 1 o.p., który stanowi, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;
2. - art. 122 o.p. poprzez niepodjęcie wszelkich działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego polegającego na braku zwrócenia się do producenta rzetelności raportu z produkcji, jaki został dostarczony przez podatnika
3. - art. 188 o.p. polegające na nieuwzględnieniu słusznego żądania strony przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego dotyczącego istotnych okoliczności dla sprawy, a mianowicie ustalenia właściwych proporcji składu taśmy, składającego się z dwóch składników przędzy i niedoprzędów, co ma istotne znaczenie do ustalenia kodu taryfy celnej;
4. - art. 210 § 1 pkt 6 § 4 poprzez brak właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, a także niejasne wskazanie przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że na posiedzeniu Sądu w dniu 11 grudnia 2014 r., stwierdzono jednoznacznie, że brak jest możliwości stwierdzenia jakiego produktu jest więcej czyli przędzy z włókien szklanych, która podlega cłu antydumpingowemu czy niedoprzędów, które są wyłączone z cła antydumpingowego. Na podstawie tego Sąd uchylił zaskarżoną decyzję dotyczącą naliczenia takiego cła. We wszystkich pismach kierowanych do Urzędu Celnego skarżący informował zaś o braku towaru poglądowego. Dostarczył ponadto specyfikację z produkcji wraz z próbkami, która jednak była błędna, gdyż pochodziła dla innego odbiorcy.

Decyzja Sądu jasno określiła przyczynę uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej, który powinien przyznać się do błędnego określenia taryfy celnej lub z braku dowodów sprawę umorzyć. Przepisy Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej jednoznacznie określają, że niedoprzędy należą do kodu 7019 40 00 oraz wykluczone są ze stosowania cła antydumpingowego. Firma skarżącego dokonała zaś pomiaru taśmy poprzez oddzielenie włókien poprzecznych (niedoprzędów) od nici wytworzonej z przędzy. Na kwadrat 48 na 48 milimetrów, składa się 14 włókien z przędzy oraz 15 z niedoprzędów.

Jednocześnie dokonano kontroli wagi u jubilera i okazało się, że waga próbki z przędzy wynosiła 0,058 grama, a z niedoprzędów 0,060 grama. I w tak prosty sposób należało określić, którego materiału jest więcej w sprowadzanej taśmie. Organ podatkowy w sposób wybiórczy podchodził zaś do dowodów w sprawie. Nie można bowiem raz powoływać się na wyroki sądów w innych sprawach, a w sytuacji, gdy interpretacja jest korzystna dla podatnika, informować, że powołane przez podatnika dowody nie mogą być uwzględnione, bowiem dotyczyły innej sprawy w innym kraju.

Skarżący wskazał ponadto, że organ odrzucił wniosek o powołanie biegłego, mimo że decyzje Naczelnika Urzędu Celnego jak i Dyrektora Izby Celnej zostały kilkakrotnie uchylane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G..

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew wywodom skargi odpowiada prawu.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

W uzasadnieniu wiążącego obecny skład wyroku wydanego w sprawie o sygnaturze III SA/Gd 655/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że organy administracji, wykonując wskazania Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 506/13 jednoznacznie określiły podstawę wznowienia postępowania w sprawie, jako okoliczności faktyczne dotyczące stanu towaru – jego budowy, cech fizycznych i chemicznych, o których organ administracji nie wiedział, a które istniały w dacie wydania decyzji kończącej postępowanie (w realiach sprawy decyzji z 5 września 2011 r.). Te okoliczności zostały ujawnione dopiero w trakcie postępowania kontrolnego wskutek złożenia przez skarżącego przy piśmie z dnia 7 marca 2012 r. dokumentu – "opis szczegółowy produktu - taśma samoprzylepna z włókna szklanego".

Sąd podniósł ponadto, że w zastosowanym przez organy art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, łącznik "lub" wskazuje na to, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania, jeżeli równocześnie spełnione są pozostałe przesłanki tego przepisu. Jeżeli więc nawet dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, gdyż został sporządzony później, to jednak wynikająca z tego dowodu okoliczność mogła istnieć w dniu wydania decyzji i może uzasadniać wznowienie postępowania.

Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż szczegółowy opis fizycznych i chemicznych właściwości produktu nie był organowi administracji celnej znany wówczas, gdy na wniosek skarżącego – importera orzekał on o ustaleniu cła antydumpingowego decyzją z dnia 5 września 2011 r. Oczywistym jest zatem fakt, że w rozpatrywanej sprawie zachodziła przesłanka wznowieniowa określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej – a mianowicie ujawniły się istotne dla sprawy okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji – nieznane orzekającemu wówczas organowi.

Stwierdzenie, że występowały w sprawie okoliczności faktyczne, o których mowa w art. 240 §1 pkt 5 ustawy - Ordynacja podatkowa uzasadniało rozpatrzenie przez organy administracji celnej istoty sprawy sprowadzającej się do ustalenia, czy importowany przez skarżącego z Chin towar - taśma samoprzylepna z włókna szklanego powinien zostać sklasyfikowany do podlegającej cłu antydumpingowemu pozycji taryfy celnej 7019 51 00 10 (rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej - Dz. U. UE L 204/1 z dnia 09.08.2011 r.).

Dyrektor Izby Celnej wydając zaskarżoną decyzję wykonał w ocenie Sądu w tym składzie wytyczne określone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu ww. orzeczenia z dnia 11 grudnia 2014 r. W zaskarżonej decyzji w sposób odpowiadający regulacji zawartej w art. 210 § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa przywołano oraz wyjaśniono podstawy prawne nakazujące dokonanie zabiegu klasyfikacyjnego w oparciu o kryterium materiału lub komponentu decydującego o zasadniczym charakterze wyrobu.

W sprawie zostało przesądzone, że sporna tkanina siatkowa z włókna szklanego została wykonana z dwóch rodzajów materiałów, to jest z przędzy (pasma długie) oraz z niedoprzędów z włókna szklanego (pasma krótkie). Poza sporem między skarżącym a organami administracji celnej pozostawał również fakt, iż dwie pozycje (podpozycje) odnoszą się tylko do części materiałów, z którego został wytworzony sporny towar tj. 7019 40 i 7019 51. Tak więc zgodnie z treścią reguły 3 (a) ORINS pozycje te należało uznać za równorzędne. W takiej sytuacji klasyfikacji spornych towarów należało dokonać zgodnie z regułą 3 (b) tj. wg kryterium materiału lub komponentu decydującego o zasadniczym charakterze wyrobu, o ile takie kryterium jest możliwe do zastosowania.

Mając powyższe na uwadze Dyrektor Izby Celnej z odwołaniem się do ORINS zasadnie wyjaśnił, iż czynnik rozstrzygający o zasadniczym charakterze towaru będzie różny dla różnych rodzajów wyrobów. Może zależeć np. od właściwości materiału albo składnika, jego wielkości, ilości masy lub wartości albo od roli jaką odgrywa zasadniczy materiał przy zastosowaniu towaru. Tak więc dokonując wyboru najistotniejszego składnika należy kierować się powyższymi wskazówkami.

Dyrektor Izby Celnej w sposób prawidłowy podkreślił ponadto, iż przedmiotem sporu był w realiach sprawy wyrób gotowy - tkanina siatkowa z włókien szklanych w postaci samoprzylepnej taśmy, która znajduje zastosowanie w pracach budowlanych, remontowych itp.

Powyższe w ocenie organu wskazywało, iż czynnikiem rozstrzygającym o zasadniczym charakterze wyrobu nie może być właściwość materiału albo składnika, jak również rola jaką odgrywa zasadniczy materiał przy zastosowaniu towaru, bowiem w tego typu wyrobach zarówno właściwości, jak i rola wszystkich składników są tak samo istotne.

W reasumpcji organ odwoławczy wskazał, że klasyfikacji spornych towarów należało dokonać zgodnie z regułą 3 (b) ORINS tj. wg kryterium materiału lub komponentu decydującego o zasadniczym charakterze wyrobu, o ile takie kryterium jest możliwe do zastosowania. Składnikiem nadającym spornym towarom zasadniczy charakter były zaś włókna wykonane z przędzy. Tym samym importowany towar winien być klasyfikowany do podpozycji 7019 51 obejmującej pozostałe tkaniny z włókien szklanych o szerokości nieprzekraczającej 30 cm.

Odnosząc się do zawartych w skardze twierdzeń odnośnie zawartości w taśmie przędzy i niedoprzędów, Sąd wskazuje, że dokonany przez skarżącego pomiar taśmy poprzez oddzielenie włókien poprzecznych (niedoprzędów) od nici wytworzonej z przędzy dotyczył innego towaru. Z opisu przedstawionego w skardze wynika, że pomiar ten dotyczył taśmy o wielkości oczek - kwadrat 48 na 48 milimetrów, natomiast wielkość oczek w towarze objętym przedmiotowym zgłoszeniem w zależności od wielkości rolki wynosiła 2,5mm x 5mm lub 3mm x 6 mm.

W związku z powyższym Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji wydaną w następstwie wznowienia postępowania jest rozstrzygnięciem zgodnym z prawem. Należy bowiem z całą stanowczością podkreślić, że prowadzone postępowanie nie stanowiło kontynuacji postępowania zwykłego zakończonego decyzją Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 5 września 2011 r. W postępowaniu prowadzonym w następstwie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną ocenia się bowiem, czy w sprawie zaszły wyjątkowe okoliczności wskazane w treści art. 240 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa. W realiach rozpatrywanej sprawy przedmiotowa ocena została przez organy celne przedsięwzięta w sposób prawidłowy. W jej następstwie należało z kolei wyeliminować z obrotu prawnego decyzję określającą kwotę ostatecznego cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług wydaną przy założeniu, że kod taryfy celnej wskazany przez skarżącego w pozycji 1 zgłoszenia celnego z dnia 20 lipca 2011 r, jest prawidłowy.

W świetle powyższych rozważań zarzuty zawarte w skardze Sąd uznał za nieuzasadnione.

W przedmiotowej sprawie – w wyniku przeprowadzonego ponownie postępowania – ustalono w sposób nie budzący wątpliwości Sądu prawidłową klasyfikację towaru do właściwego kodu, zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Wypełniając postanowienia art. 180 ustawy - Ordynacja podatkowa, jako dowody w sprawie dopuszczone zostały wszystkie dokumenty, które winny mieć znaczenie przy ustalaniu stanu faktycznego. Zatem postępowanie prowadzone było prawidłowo, a wątpliwości dotyczące cech importowanego towaru zostały wyjaśnione i należycie uzasadnione. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 121 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa.

Organowi celnemu nie można również skutecznie zarzucić naruszenia art. 122 ustawy - Ordynacja podatkowa statuującego zasadę prawdy obiektywnej. W rozpatrywanej sprawie organy celne podjęły bowiem wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zgromadzenia materiału dowodowego, zgodnie z zasadą zupełności materiału dowodowego określoną w art. 187 § 1 ww. ustawy. Takie stanowisko wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 11 grudnia 2014 r., którym Sąd rozpoznający sprawę, z mocy art. 153 p.p.s.a. jest związany.

Z oczywistych względów nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 188 ustawy – Ordynacja podatkowa z uwagi na brak dopuszczenia w sprawie wnioskowanego przez skarżącego dowodu z opinii biegłego. Należy mieć bowiem na uwadze, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sposób jasny wskazał, że kwestia wielkości oczek importowanej tkaniny nie stanowi okoliczności, której ustalenie wymagałoby wiedzy specjalnej. W świetle wyżej wskazanych wywodów organu odwoławczego w zakresie podstaw prawnych wydanego rozstrzygnięcia w sprawie nie była nadto wymagana wiedza specjalna odnosząca się do ustalenia proporcji składu taśmy czy też warunkująca zastosowanie reguł ORINS w celu ustalenia, czy importowana tkanina jest zrobiona z niedoprzędów.

Pozostałe kwestie podniesione w uzasadnieniu skargi Sąd poczytał jako niemające wpływu na ocenę zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Powyższe rozważania prowadzić musiały do uznania, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Nie znajdując zaś podstaw do stwierdzenia z urzędu, że powyższe rozstrzygnięcia wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 wskazanej ustawy, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.