Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 15 września 2014 r., uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF w dniu 28 października 2014 r., J. J. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Według oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący, przebywający w areszcie śledczym, nie jest zatrudniony odpłatnie i nie posiada jakichkolwiek środków finansowych.
Zarządzeniem z dnia 31 października 2014 r. skarżący został zobowiązany do przedłożenia informacji od Dyrektora Aresztu Śledczego, czy skarżący świadczy pracę i jaka jest wysokość jego dochodu miesięcznego, oświadczenia, czy od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia wydania zarządzenia inicjował postępowania w przedmiocie przewlekłości postępowania sądowego przed sądami powszechnymi; jeżeli tak - przed jakimi, jakie zapadły rozstrzygnięcia oraz jakie kwoty pieniężne zostały skarżącemu przyznane i wypłacone, oświadczenia, czy w tym samym okresie wnosił do sądów powszechnych pozwy o zapłatę, do wskazania sądów, dat, sygnatur i treści orzeczeń oraz wysokości kwot zasądzonych i wypłaconych na jego rzecz.
Skarżący w piśmie z dnia 17 listopada 2014 r. poinformował, że w w/w okresie nie składał pozwów oraz skarg na przewlekłość postępowania sądowego. Przedłożone zostało zaświadczenie z dnia 18 listopada 2014 r. Dyrektora Aresztu Śledczego w W., że skarżący posiada na koncie depozytowym jako akumulację kwotę 1.535,69 zł. oraz obciążony jest zajęciami komorniczymi w kwocie 197.374,26 zł.
Zarządzeniem z dnia 11 grudnia 2014 r. skarżący został zobowiązany do przedłożenia dodatkowego oświadczenia, czy występuje obecnie w charakterze strony powodowej w jakichkolwiek sprawach o zapłatę z uwzględnieniem wysokości kwot pieniężnych zasądzonych i wypłaconych kwot na jego rzecz.
Skarżący podał, że nie jest stroną jakiegokolwiek postępowania ani nie uzyskał jakichkolwiek środków pieniężnych w następstwie wniesionych pozwów oraz skarg na przewlekłość postępowania sądowego.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z kolei, zgodnie z art. 252 § 1p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o jej stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym.
W ocenie Sądu oświadczenia skarżącego o stanie majątkowym i dochodach nie można uznać za wiarygodne.
Rubryki formularza PPF od 6 do 10 zostały wypełnione sformułowaniem "brak". Z kolei z przedstawionego zaświadczenia wydanego przez administrację Aresztu Śledczego w W. wynika, że wnioskodawca posiada jako akumulację określoną kwotę pieniężną oraz zadłużenie w określonej w zaświadczeniu wysokości.
Skarżący zaprzeczył też, że inicjował jakiekolwiek postępowania sądowe. Tymczasem Sądowi z urzędu wiadomo, że w 2011 r. skarżący złożył oświadczenie, że jest inicjatorem ponad 6 tysięcy spraw sądowych (informacja zawarta w uzasadnieniu postanowienia WSA w Gdańsku z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 116/12), jak też, że w niektórych z tych spraw zasądzono na rzecz skarżącego lub przyznano mu określone kwoty pieniężne (informacja w uzasadnieniu postanowienia WSA w Gdańsku z dnia 16 stycznia 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 679/12).
Sądowi z urzędu znany jest także fakt inicjowania przez skarżącego kolejnych postępowań, zmierzających do uzyskania środków pieniężnych.
Powyższe okoliczności w zestawieniu z niewiarygodnymi oświadczeniami skarżącego przemawiają za uznaniem, że skarżący w sposób selektywny i niepełny przedstawia swoją sytuację materialną. Tymczasem koniecznością jest, żeby oświadczenie strony ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy było jak najbardziej rzetelne i kompletne (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt II OZ 164/13 oraz w postanowieniu z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt II OZ 740/13; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).
Ewentualne należności pieniężne, zasądzone w procesach sądowych o zapłatę lub o odszkodowanie, względnie kwoty przyznane w postępowaniach dotyczących przewlekłości postępowania sądowego(które wbrew temu, co twierdzi skarżący, były i są inicjowane) rzutują na zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Jedynie pełne, rzetelne dane dotyczące wysokości zasądzonych odszkodowań pieniężnych i przyznanych świadczeń podane przez skarżącego mogą stanowić podstawę oceny, czy skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Fakt, że skarżący obecnie znajduje się w areszcie śledczym i nie jest zatrudniony odpłatnie nie oznacza automatycznie, że nie posiada w ogóle środków finansowych.
Jeżeli skarżący podaje informacje dotyczące swojej sytuacji dalece odbiegające od rzeczywistości, względnie przedstawia swoją sytuację materialną w sposób lakoniczny bądź sprzeczny, akcentując wyłącznie te informacje, które mogą świadczyć o jego trudnej sytuacji, brak podstaw do uwzględnienia wniosku w przedmiocie przyznania prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 458/12; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.