Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Gd 819/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę J. J.. Orzeczenie to uprawomocniło się w dniu 2 czerwca 2016 r., tj. w dniu wydania postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt
II OZ 571/16, oddalającego zażalenie na to rozstrzygnięcie.
W dniu 13 września 2016 r. J. J. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W dniu 27 października 2016 r. skarżący złożył wniosek na formularzu urzędowym PPF.
Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Gd 819/14 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku umorzył postępowanie w sprawie przyznania wnioskodawcy prawa pomocy.
Referendarz wskazał, że wniosek skarżącego został złożony w sytuacji, w której przed złożeniem tego wniosku prawomocnie zostało zakończone postępowanie w niniejszej sprawie. Zatem na mocy art. 243 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy stało się zbędne. W tej sytuacji postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy podlegało umorzeniu na podstawie art. 249a p.p.s.a.
J. J. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia, wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił, że postępowanie nie może być umorzone, bowiem domagał się przyznania adwokata z urzędu do wniesienia nadzwyczajnych środków zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej "p.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego, o którym mowa w art. 258 § 2 pkt 8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.).
Sprzeciw J. J. nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 243 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej jako p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Z przepisu tego wynika, że ustawodawca w sposób wyraźny określił ramy czasowe do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Przez określenie "tok postępowania", zawarte w przywołanym przepisie należy rozumieć tok postępowania sądowoadministracyjnego od chwili jego wszczęcia do prawomocnego zakończenia. Stwierdzenie prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie oznacza, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez sąd (vide: post. NSA z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt I OZ 776/12 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W niniejszej sprawie skarga strony została prawomocnie odrzucona postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 21 marca 2016 r. Brak jest tym samym podstaw do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, bowiem postępowanie sądowoadministracyjne zostało prawomocnie zakończone. Twierdzenie skarżącego, że wniosek złożył w celu wniesienia nadzwyczajnych środków zaskarżenia nie znajduje potwierdzenia we wniosku, złożonym przez skarżącego - zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. - na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (druku PPF).
Zgodnie z art. 249a p.p.s.a. jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Z powyższych względów rozstrzygnięcie referendarza sądowego jest prawidłowe.
W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 260 p.p.s.a., zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.