Uzasadnienie
Starosta decyzją z dnia 28 lutego 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 341 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) – dalej powoływanej jako "k.p.a.", cofnął K. N. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B – prawo jazdy nr [...] wydane w dniu 2 czerwca 2015 r. przez Prezydenta Miasta, zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 20 czerwca 2018 r.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Sąd Rejonowy w K. II Wydział Karny prawomocnym wyrokiem z dnia 20 czerwca 2018 r. sygn. akt [...] orzekł wobec K. N. (dalej zwanego "stroną" lub "skarżącym") środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku, zobowiązując go do zwrotu dokumentu prawa jazdy do jego wystawcy.
Mimo wezwania strona nie zdała dokumentu prawa jazdy do organu. Zgodnie z art. 43 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ze zm.) okres, na który orzeczono zakaz nie biegnie do chwili zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów do depozytu organu. Art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami stanowi zaś, że organ do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych zobowiązany jest wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi.
Strona odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji podnosząc, że decyzja nie zawiera w swojej sentencji okresu, na który uprawnienie do kierowania pojazdami ma być cofnięte. Wyrok karny w sentencji nie zobowiązywał strony do zwrotu dokumentu prawa jazdy, natomiast bieg okresu na jaki orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów rozpoczął się z dniem uprawomocnienia się wyroku skazującego, czyli od 21 grudnia 2018 r. Tym samym sprawa stała się bezprzedmiotowa, gdyż okres obowiązywania zakazu upłynął.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 19 czerwca 2020 r. nr [...] uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i orzekło o cofnięciu K. N. uprawnienia do kierowania pojazdem kat B prawo jazdy nr [...] nr druku [...] wydane 2 czerwca 2015 r. przez Prezydenta Miasta, zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 20 czerwca 2018 r. sygn. akt [...] na okres 1 roku (pkt 1 decyzji) oraz wskazało, że okres wskazany w punkcie 1 sentencji decyzji biegnie od dnia zwrotu prawa jazy nr [...], ewentualnie zgłoszenia zagubienia prawa jazdy (pkt 2 decyzji).
Organ odwoławczy stwierdził, że Sąd Rejonowy w K. przesłał Staroście odpis prawomocnego wyroku z dnia 14 sierpnia 2018 r. sygn. akt [...], w którym orzeczono wobec strony zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku celem wykonania. Wyrok stał się ostateczny w dniu 21 grudnia 2018 r.
Pismem z dnia 9 lipca 2019 r. organ pierwszej instancji wszczął z urzędu przedmiotowe postępowanie a w dniu 26 września 2019 r. strona zwróciła prawo jazdy wydane 2 czerwca 2015 r. wykonując decyzję Prezydenta Miasta z dnia 2 października 2018 r. (nr [...]) o zatrzymaniu praw jazdy w związku z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym na okres 3 miesięcy. Po upływie wskazanego powyżej terminu prawo jazdy zostało oddane stronie.
Postanowieniem z dnia 13 listopada 2019 r. Sąd Rejonowy w K. postanowił rozstrzygnąć wątpliwości, co do wykonania wyroku Sądu Rejonowego w K. wydanego 20 czerwca 2018 r. w sprawie [...] utrzymanego przez Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 21 grudnia 2018 r., co do pkt. II wskazując, że roczny termin zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych należy liczyć od daty uprawomocnienia się wyroku, przy czym, jeżeli skazany nie zwrócił dokumentu, to termin ten będzie biegł od daty zwrotu prawa jazdy ewentualnie zgłoszenia przez skazanego zagubienia prawa jazdy. Postanowienie Sądu Rejonowego w K.z 13 listopada 2019 r. sygn. akt [...] zostało utrzymane w mocy przez Sąd Okręgowy w G. w dniu 24 marca 2020 r. i z tą datą stało się prawomocne.
Organ odwoławczy przytoczył treść art. 182 § 1, 182 § 2 i 184 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (t.j. Dz. U. z 2020 r,. poz. 523 ze zm.), wskazując, że stosownie do dyspozycji art. 182 § 2 k.k.w. organ administracji powinien cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami w zakresie wynikającym z wyroku sądu karnego, w którym orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów, tj. w określonym przez sąd zakresie przedmiotowym i na ściśle wskazany okres wynikający z orzeczonego przez sąd zakazu. Rozstrzygnięcie takie powinno zostać zamieszczone w osnowie decyzji (rozstrzygnięciu decyzji). Organy administracji wykonujące wyrok sądu karnego są związane jego treścią, co oznacza, że mogą cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami tylko na ściśle wskazany w wyroku okres.
Organ wskazał, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji działał z urzędu, na podstawie prawomocnego - w chwili wydania decyzji - wyroku karnego. Jak wynika z pisma Sądu Rejonowego w K. z dnia 2 czerwca 2020 r. Sąd Okręgowy w G. dnia 24 marca 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w K. z 13 listopada 2019 r. sygn. akt [...] dotyczące rozstrzygnięcia wątpliwości co do wykonania wyroku Sądu Rejonowego w K. wydanego 20 czerwca 2018 r. sygn. akt [...] i z dniem 24 marca 2020 r. stało się ono prawomocne.
Kolegium na podstawie art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. uchyliło zatem decyzję organu pierwszej instancji w całości i w tym zakresie orzekło o wskazaniu okresu na jaki zostaje stronie cofnięte prawo jazdy, zgodnie z wymogami art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami w związku z art. 182 § 2 k.k.w.
Organ odwoławczy dodał, że informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego przesłana przez pełnomocnika strony pismem z dnia 29 maja 2020 r. została wydana w dniu 3 stycznia 2020 r. Natomiast postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia 13 listopada 2019 r. sygn. akt [...] zostało utrzymane w mocy przez Sąd Okręgowy w G. w dniu 24 marca 2020 r. To prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w K. z 13 listopada 2019 r. jest dla organu wiążące.
K. N., reprezentowany przez pełnomocnika, zaskarżył powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:
- 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 k.p.a. poprzez odmowę nadania mocy dowodowej dokumentowi urzędowemu jakim jest informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało orzeczeniem o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdem, mimo że środek karny, którego wykonaniu służyć miała przedmiotowa decyzja, został już wykonany;
- 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami poprzez wydanie decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, mimo iż cofnięcie uprawnień miało nastąpić jako wykonanie środka karnego orzeczonego przez Sąd karny, a środek ten został już wykonany.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ odwoławczy pominął zarzuty i argumenty podniesione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W szczególności nie odniósł się do szeroko przytoczonego orzecznictwa Sądu Najwyższego i sądów administracyjnych, które jasno rozstrzygały zaistniałą w sprawie kwestię ustalenia momentu rozpoczęcia obowiązywania orzeczonego przez sąd karny środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów.
Skarżący w całości podtrzymał przedstawione wcześniej stanowisko i wskazał na uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 280/17, w którym wyrażono pogląd, że w przypadku, gdy sąd nie zobowiązał skarżącego do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów, a bieg okresu, na który orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów rozpoczyna są z dniem uprawomocnienia się wyroku skazującego, bezzasadne było cofnięcie skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami za inny okres, niż od dnia uprawomocnienia się wyroku.
Skarżący podkreślił dalej, że niedopuszczalnym jest wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień, skoro środek karny został już wykonany. Doprowadziłoby to do powtórnej penalizacji tego samego czynu. Skarżący, po konsultacji prawnej, nie prowadził pojazdów przez okres jednego roku, od dnia uprawomocnienia się wyroku. Po tym czasie okazało się, że jego prawa mają być ograniczone na kolejny rok, a to ze względu na niedokładność wyroku. Przy czym Sąd Rejonowy w K. nie jest władny za pomocą instrumentu jakim jest wyjaśnienie wątpliwości co do wykonania wyroku uzupełnić wadliwości jego sentencji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu swojej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżone decyzje zostały wydane w oparciu o art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, który stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów.
Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2018 r. Sąd Rejonowy w K. uznał skarżącego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów z art. 180 a § 1 k.k. t.j. kierowania w dniu 2 sierpnia 2017 r. w ruchu lądowym na drodze publicznej samochodem osobowym wbrew decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, skazał go na karę grzywny i na podstawie art.42 § 1a pkt 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec niego tytułem środka karnego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku. Wyrok Sądu Okręgowego w G. utrzymujący w mocy wyrok Sądu I instancji zapadł w dniu 21 grudnia 2018 r.
W dacie orzekania przez organ II instancji art. 43 § 2 i 3 k.k. stanowił że § 2. Pozbawienie praw publicznych, zakazy i nakaz obowiązują od uprawomocnienia się orzeczenia.
§ 3. Orzekając zakaz określony w art. 42, sąd nakłada obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu; do chwili wykonania obowiązku okres, na który orzeczono zakaz, nie biegnie.
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.), powoływana dalej jako k.k.w. stanowiła w art. 182, że § 1. W razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Jeżeli skazany wykonuje zawodowo czynności związane z prowadzeniem pojazdów, o orzeczeniu sąd zawiadamia ponadto bezzwłocznie pracodawcę, u którego skazany jest zatrudniony.
§ 2. Organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu
Zgodnie natomiast z art. 184 k.k.w., przesyłając odpis wyroku, w którym orzeczono środek karny wymieniony w niniejszym oddziale lub oddziale 1, albo zawiadomienie o wymierzeniu takiego środka, sąd podaje na podstawie treści wyroku datę początkową, od której należy liczyć okres wykonywania tego środka.
Jak wynika z powyższych przepisów, zakaz prowadzenia pojazdów obowiązuje, co do zasady, od daty uprawomocnienia się wyroku sądu karnego. Orzekając zakaz sąd nakłada obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany, a okres, na który orzeczono zakaz nie biegnie do chwili wykonania tego obowiązku.
Wyrok Sądu Okręgowego w G. zapadł w dniu 21 grudnia 2018 r. Z tym dniem orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów stało się prawomocne. W wydanym wyroku Sąd nie nałożył na skarżącego obowiązku zwrotu prawa jazdy.
Odpis wyroku został organowi przesłany w dniu 14 lutego 2019 r., przesyłając odpis wyroku Sąd nie wskazał daty początkowej, od której należy liczyć okres wykonywania środka karnego.
W postanowieniu rozstrzygającym wątpliwości co do wykonania wyroku Sąd wskazał, że roczny termin zakazu prowadzenia pojazdów należy liczyć od daty uprawomocnienia się wyroku, przy czym jeżeli skazany nie zwróci prawa jazdy termin ten będzie biegł od daty zwrotu tego dokumentu, ewentualnie zgłoszenia jego zagubienia.
Organ administracji, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Przez orzeczony zakres zakazu należy rozumieć zakres wynikający z wydanego w sprawie wyroku sądu karnego.
W postanowieniu Sądu Najwyższego - Izby Karnej z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. akt I KZP 4/13 (opubl. OSNKW 2013/8/64) wskazano, że źródłem obowiązku zwrotu dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdami jest wyrok sądu wraz ze stanowiącym jego integralną część rozstrzygnięciem nakładającym na skazanego obowiązek zwrotu takiego dokumentu. Oceniając możliwość zastosowania art. 43 § 3 in fine k.k. w sytuacji, gdy sąd - wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 43 § 3 in princ. k.k. - nie nałożył na sprawcę obowiązku zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów Sąd Najwyższy wskazał, że druga część § 3 art. 43 k.k. odwołuje się - w podstawie wyjątkowego zawieszenia biegu okresu, na jaki orzeczono zakaz - do wykonania obowiązku, o którym mowa w pierwszej części tego paragrafu. Jeżeli więc taki obowiązek, wbrew przepisom prawa, nie zostanie nałożony, niemożliwe jest też spełnienie przesłanki, która umożliwia zawieszenie biegu okresu.
W konsekwencji oznacza to, że okres, na jaki orzeczono zakaz, biegnie nieprzerwanie od uprawomocnienia się orzeczenia. Inny sposób rozumienia art. 43 § 3 in fine k.k., przewidujący w szczególności zawieszenie biegu okresu do czasu zwrotu dokumentu, niezależnie od tego, czy sprawca został do tego zobowiązany, nie znajduje oparcia w treści powołanego przepisu, a nadto sprzeczny byłby z regułą, że wyjątków nie należy interpretować rozszerzająco. Sąd Najwyższy wskazał, że istnienie wyjątków określonych w art. 43 § 2 in fine i § 3 in fine k.k. potwierdza regułę - biegu okresu orzeczonego środka karnego od uprawomocnienia się orzeczenia (art. 43 § 2 in princ. k.k.). Skoro okres, na który orzeczono zakaz, nie biegnie w wypadku odbywania kary pozbawienia wolności lub niezwrócenia dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów, to w pozostałych sytuacjach okres ten biegnie właśnie od daty uprawomocnienia się orzeczenia (por. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 1990 r., V KZP 5/90, OSP 1991, z. 1, poz. 16 wraz z glosą aprobującą R. A. Stefańskiego, s. 26 - w obu wypadkach odniesiono się do odbywania kary pozbawienia wolności; k.k. z 1969 r. nie przewidywał bowiem przepisu analogicznego do art. 43 § 3 k.k.).
Istnienie przepisów szczególnych, regulujących w sposób odmienny, wyjątkowy, początek biegu okresu, na jaki orzeczono zakaz (zawieszając go), dowodzi, że w braku ich zastosowania okres, na który orzeczono temporalny środek karny, biegnie od uprawomocnienia się orzeczenia. Taki sam pogląd wyraził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 9 maja 2018 r. sygn. akt V KK 408/17 (publ. System Informacji Prawnej LEX nr 2500547).
Zatem jeżeli sąd z obrazą art. 43 § 3 k.k. nie zobowiązał skazanego do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów, bieg okresu, na który orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów, rozpoczyna się z dniem uprawomocnienia się wyroku skazującego.
Stanowisko, że w przypadku, gdy sąd nie zobowiązał skazanego kierowcy do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów, bieg okresu, na który orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów rozpoczyna się z dniem uprawomocnienia się wyroku skazującego i bezzasadne jest cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami za inny okres, niż od dnia uprawomocnienia się wyroku, wyrażono także w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 280/17 oraz WSA w Warszawie z dnia 27 marca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 898/17).
Zarzut skargi w tym zakresie jest zatem uzasadniony.
Artykuł 11 p.p.s.a. wprowadza zasadę związania sądu administracyjnego skazującym wyrokiem karnym. Wprowadzenie do postępowania sądowo-administracyjnego zasady, o jakiej mowa w art. 11, sprawia, że adresatami tej zasady stają się pośrednio organy administracji publicznej. Działanie art. 11 w postępowaniu sądowoadministracyjnym sprawia, że sąd będzie musiał uznać za błędne ustalenia tych organów, jeżeli nie będą korespondowały z zasadą związania ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2020 r. sygn. akt II GSK 2815/17 i przytoczone tam orzecznictwo). W wyroku z dnia 8 października 2014 r., I FSK 1557/13 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że związanie sądu administracyjnego ustaleniami wyroku karnego wynikającymi z art. 11 p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że przepis ten zakazuje sądowi podważania ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego oraz nakazuje akceptację ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami wyroku skazującego.
Sąd administracyjny nie jest natomiast związany wyrażonym w postanowieniu sądu karnego stanowiskiem co do biegu okresu obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów, w szczególności w sytuacji, gdy stanowisko to nie jest spójne ze skutkami wydanego w sprawie wyroku.
Okres roku od daty uprawomocnienia się wyroku karnego t.j. dnia 21 grudnia 2018 r. upłynął w dniu 21 grudnia 2019 r., po wszczęciu przedmiotowego postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, ale przed wydaniem decyzji organu pierwszej instancji w dniu 28 lutego 2020 r. W sprawie brak było zatem podstaw do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, z uwagi na upływ okresu orzeczonego zakazu.
Organy dopuściły się naruszenia prawa materialnego art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami przez jego niewłaściwe zastosowanie.
Skoro okres zakazu prowadzenia pojazdów upłynął po roku od daty uprawomocnienie się wyroku sądu karnego, czyli w dniu 21 grudnia 2019 r. wydanie decyzji administracyjnej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami nie było możliwe. Postępowanie administracyjne winno zatem podlegać umorzeniu na podstawie art. 105 § k.p.a.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji i na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 105 § k.p.a. umorzył postępowania administracyjne.
O kosztach postepowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 480 zł tytułem wynagrodzenia reprezentującego skarżącą adwokata, ustalonego zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym na podstawie art.133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Zarządzeniem Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nr 49/2020 z dnia 19 października 2020 r. odwołano rozprawy, utrzymując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych.