Uzasadnienie
Postanowieniem z 11 kwietnia 2018 r. referendarz sądowy odmówił przyznania I. R. prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Odpis tego postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącej, doradcy podatkowemu A. B. w dniu 24 kwietnia 2018 r. i w terminie, który upłynął bezskutecznie w dniu 2 maja 2018 r. nie złożono sprzeciwu. W związku z tym na mocy zarządzenia z 17 maja 2018 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uiszczenia wpisu. Odpis zarządzenia doręczono w dniu 29 maja 2018 r. a wpis uiszczono w dniu 5 czerwca 2018 r.
Pismem z 5 czerwca 2018 r. pełnomocnik skarżącej złożył sprzeciw od postanowienia referendarza wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu wniosku powołano się na stan zdrowia skarżącej (odwołując się do dokumentów nadesłanych w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy) i podniesiono, że nie mogła złożyć sprzeciwu w terminie z uwagi na terapię, jakiej jest poddawana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 zwanej odtąd P.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie z 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym w terminie bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu; postanowienie to może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Art. 88 P.p.s.a. stanowi natomiast, że wniosek spóźniony lub niedopuszczalny z mocy ustawy sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W przedmiotowej sprawie wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W sprawie skarżącą reprezentuje profesjonalny pełnomocnik, który złożył skargę wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, nadesłał dokumenty na wezwanie referendarza sądowego, uiścił wpis i złożył sprzeciw wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Jedyną czynnością dokonaną osobiście przez skarżącą było złożenie –na wezwanie referendarza sądowego – wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF.
Oznacza to zatem, że – niezależnie od stanu zdrowia skarżącej – w sprawie nie była wymagana jej osobista aktywność. Nadto pełnomocnik nie uprawdopodobnił, by do złożenia sprzeciwu w terminie był wymagany jego bezpośredni kontakt ze skarżącą.
Wobec powyższego na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.