Uzasadnienie
1 U Z A S A D N I E N I E
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy różne decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. dotyczące zobowiązań podatkowych I.R. w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014 r.
Skarżąca, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą decyzję. W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wniosek ten uzasadniona ryzykiem zakończenia działalności gospodarczej oraz utraty zajmowanej przez nią nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej Ppsa), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 Ppsa Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa, tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd zauważa, że o spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04). Trudne do odwrócenia skutki natomiast, to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 25 września 2013 r. II GSK 1767/13).
W niniejszej sprawie Skarżąca wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę lub spowoduje dla niej trudne do odwrócenia skutki. Dokonując oceny zasadności wniosku Skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd wziął pod uwagę wysokość zobowiązania podatkowego objętego zaskarżoną decyzją oraz sytuację finansową wnioskodawczyni, znaną z urzędu z postępowania wpadkowego w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy. W szczególności Sąd wziął pod uwagę, że kwota zobowiązań podatkowych objęta decyzją (1.172.497 zł) znacznie przewyższa wysokość wykazanych przez skarżącą przychodów. Tym samym częściowa egzekucja może faktycznie doprowadzić do zakończenia prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej i do utraty jej źródła dochodu.
Wobec powyższych ustaleń, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie istnieją podstawy do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.