Uzasadnienie
Zaskarżoną tu decyzją z dnia [...]r. Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z [...]r. nr [...]w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za [...] r. w wysokości [...]zł. Organ odwoławczy jako podstawę prawną wskazał art. 233 § 1 pkt. 1, art. 21 § 3, art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).
W uzasadnieniu, opisując dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie wyjaśnił, że w wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej u podatnika stwierdzono nieprawidłowości w zakresie rozliczania podatku od towarów i usług za miesiąc [...] r. W konsekwencji powyższego organ podatkowy I instancji decyzją z [...]r. nr [...] w miejsce zadeklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym stanowiącej kwotę do przeniesienia na następny miesiąc rozliczeniowy w kwocie [...] zł, określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za [...]r. w wysokości [...] zł.
Wobec powyższego wydana została w dniu [...]r. decyzja za miesiąc [...]r., w której w miejsce zadeklarowanej kwoty nadwyżki podatku należnego nad naliczonym stanowiącej kwotę do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie [...]zł określono zobowiązanie w podatku VAT w wysokości [...] zł.
Zatem kwota nadwyżki z poprzedniego miesiąca - [...]zł wykazana w deklaracji podatkowej VAT-7 za miesiąc [...]r. nie mogła stanowić udziału w kwocie podatku naliczonego do odliczenia i nie mogła być uwzględniona w rozliczeniu za [...]r. Stąd Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. decyzją z dnia [...]r. nr [...]określił za m-c [...]r. zobowiązanie w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł.
W odwołaniu od decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) poprzez pozbawienie prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, w sytuacji gdy podatnik posiadał faktury stwierdzające nabycie towaru, a przepisy ustawy nie zawierają ograniczeń w realizacji tego uprawnienia, art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej wyrażające się brakiem wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięć w sprawie oraz nie udowodnieniem, że kontrahenci nie byli uprawnieni do wystawiania faktur.
Dyrektor Izby Skarbowej w K. po rozpoznaniu odwołania stwierdził, iż zgodnie z art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. 54, poz. 535 ze zm.), zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. W myśl natomiast art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, wydaje decyzję w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Na gruncie przedmiotowej sprawy przepisy prawa podatkowego obligowały organ do skorygowania rozliczenia strony za dany miesiąc rozliczeniowy i wydania decyzji z uwagi na zawyżenie za przedmiotowy okres wysokości podatku naliczonego o kwotę [...] zł, wynikającą z deklaracji VAT-7 – wykazaną jako kwotę z przeniesienia z poprzedniej deklaracji VAT-7.
Wobec okoliczności, iż organ podatkowy I instancji skorygował złożone przez podatnika rozliczenie za [...] r., i określił zobowiązanie w wysokości [...] zł, w miejsce nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia na miesiąc następny w kwocie [...] zł, kwota nadwyżki z miesiąca [...]r. nie mogła stanowić udziału w kwocie podatku naliczonego do odliczenia i nie mogła być uwzględniona w rozliczeniu za m-c [...] r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zarzucając naruszenie art. 86 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług, art. 121, art. 122, art.,123, art. 187, art. 190, art. 191, art. 210 § 4 ustawy - Ordynacja podatkowa. W ocenie pełnomocnika organy nie podjęły wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności nie wyjaśniono wszystkich okoliczności dotyczących spornej transakcji by twierdzić, iż była ona pozorna. Oparcie decyzji o oświadczenie P. F., w którym nie wskazuje on co do jakiego okresu nie prowadzenia działalności gospodarczej się wypowiada, przy jednoczesnym pominięciu innych dowodów jak: twierdzenia strony o autentyczności transakcji, dowody zapłaty za paliwo w tym: polecenie przelewu na rachunek bankowy i dowód KP świadczy o naruszeniu przez organy treści art. 122, 187, 240 § 4 Ordynacji podatkowej, co ma wpływ na obiektywne ustalenie okoliczności faktycznych sprawy i w konsekwencji na końcowej jej rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik powołał się na wyrok WSA z dnia 20.03.2007 r., sygn. akt I SA/Wr 1625/06 opublikowany w Monitorze Podatkowym 2007/7/31, w którym wyrażono pogląd, iż ograniczenie prawa do odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturze wystawionej przez podmiot niezarejestrowany nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa wspólnotowego, a skoro tak to zasadnym jest odmówienie zastosowania przepisu prawa krajowego zawierającego takie ograniczenie t. j. art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a ustawy o VAT. Wywodzenie braku uprawnienia do prawa obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturach wystawionych przez kontrahentów niezrejestrowanych jako podatnicy VAT z samego faktu braku tej rejestracji oznacza naruszenie prawa.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy).
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie zauważyć należy, iż decyzja wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia L. K. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za [...] r. w wysokości [...] zł w wyniku kontroli sądowej dokonanej przez tutejszy Sąd została uchylona wyrokiem z dnia 16 maja 2008r. sygn. akt III SA/Gl 17/08 jako wydana z naruszeniem przepisów postępowania a to: art. art. 122, art. 123 art. 187 § 1, art. 190, art. 191, 210 § 4 Ordynacji podatkowej mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji wskazanego orzeczenia wyrokiem z dnia 16 maja 2008 r. sygn. akt. III SA/Gl 18/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia L. K. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za [...]r. w wysokości [...] zł.
Powyższe powoduje, iż w sytuacji gdy zaskarżona decyzja wydana w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc [...] r. uwzględnia ustalenia faktyczne wynikające z uchylonej decyzji dotyczącej miesiąca [...] r. i jest jej wprost matematyczną konsekwencją, koniecznym jest jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Nie może bowiem ostać się decyzja określająca w trybie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 99 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc [...] r., w wysokości innej niż wysokość wynikająca z deklaracji. W rozpoznawanej sprawie organy zakwestionowały prawidłowość deklaracji podatkowej za miesiąc [...]r. złożoną przez skarżącą wyłącznie, dlatego, że stwierdzono zawyżenie za ten okres wysokości podatku naliczonego o kwotę [...] zł, wynikającą z deklaracji VAT -7 wykazaną jako kwota z przeniesienia z poprzedniej złożonej za m- [...]r. deklaracji.
To zaś powoduje, iż obecnie odpadła podstawa faktyczna do przyjęcia, jak to uczyniono w zaskarżonej decyzji, iż kwota nadwyżki z poprzedniego miesiąca wykazana w deklaracji podatkowej VAT 7 za miesiąc [...] r. nie mogła stanowić udziału w kwocie podatku naliczonego do odliczenia i nie może zostać uwzględniona w rozliczeniu za miesiąc marzec. W opisanym wyżej stanie rzeczy przyjęcie takiego stanowiska jest nie do przyjęcia.
Wobec powyższego, gdy zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 99 ust. 12 ustawy o VAT zgodnie, z którym zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości, w związku z art. 21 § 3 O. p. w myśl, którego jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż w deklaracji, a ustalenia w zakresie stanu faktycznego okazały się niewystarczające do wydania decyzji wymiarowej za m-c [...]r., a w konsekwencji i za miesiąc [...]r. stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja narusza powołane przepisy prawa materialnego (art. 99 ust. 12ustawy o Vat), co miało wpływ na wynik sprawy.
Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd – działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę uwzględnił i zaskarżoną decyzję uchylił, stwierdzając zarazem, że decyzja ta nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania podjęto na podstawie art. 200 tej ustawy.