Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego w Warszawie (organ odwoławczy, GITD) decyzją z 10 maja 2023 r. nr BP.501.817.2022.2152.KA12.404489, po rozpoznaniu odwołania I. N. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: I (dalej: strona, skarżąca) utrzymał w mocy decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: ŚWITD) z 18 lutego 2022 r. nr [...], nakładającą karę pieniężną w wysokości 12.000 zł.
W podstawie prawnej decyzji organ przywołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 775 dalej: K.p.a.), art. 4 pkt 1 i 22, art. 5 ust. 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, dalej: u.t.d.) oraz Ip. 1.1. do załącznika nr 3 do u.t.d.
Z akt administracyjnych wynika, że 14 stycznia 2022 r. około godziny 20:15 w D. na ul. [...], kontroli drogowej poddano pojazd marki RENAULT o nr rej. [...], którym kierowała skarżąca. Do kontroli kierująca okazała prawo jazdy oraz kopię wypisu nr 1 z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na obszarze S.. Kierująca nie okazała natomiast wypisu z licencji bądź licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną ww. przedsiębiorcy na teren miasta D..
Ponadto ustalono, że przedsiębiorca nie posiada uprawnień transportowych na przewozy osób taksówką na obszar miasta D.. W toku czynności kontrolnych przesłuchano pasażera, który zeznał, że w dniu kontroli zamówił w aplikacji UBER przewóz taksówką z ul. [...] w D. na ul. [...] w D., po zakończonym kursie pasażer zapłacił gotówką kwotę 13,95 zł za wykonaną usługę. Skontrolowany przewóz został wykonany przez przedsiębiorcę skarżącej we własnym imieniu. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem [...] z 14 stycznia 2022 r.
Po zakończeniu postępowania administracyjnego, organ I instancji decyzją z 18 lutego 2022 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 12.000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji.
W odwołaniu od tej decyzji strona wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie:
- - art. 7, art. 9, art. 111 § 1 i art. 124 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez doręczenie pełnomocnikowi pisma z 14 marca 2022 r. nieprawidłowo podpisanego znakiem graficznym, którego nie można przeczytać, z wyblakłą i nieczytelną pieczątkę uniemożliwiającą odczytanie funkcji sprawowanej przez osobę, która sporządziła znak graficzny, bez wskazania upoważnienia udzielonego osobie, która sporządziła znak graficzny, niezawierającego imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania postanowienia;
- • art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 86 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez błędne ustalenia faktyczne, ponieważ skarżąca była uprawniona do przewozu osoby z D. na teren S.; w wyjaśnieniach oraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znajduje się informacja dotycząca tego, że skontrolowany przewóz został rozpoczęty w kierunku S. tj. na obszar objęty ważną licencją na krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób i strona nie była świadoma tego, że przedmiotowy przewóz ma zostać wykonany tylko do D.;
- • art. 77 § 1 w zw. z art. 123 § 1 i § 2 K.p.a. poprzez brak wydania postanowień dowodowych określających fakty wymagające stwierdzenia oraz adekwatne po temu środki dowodowe, a tym samym zgromadzenie materiału dowodowego w sposób sprzeczny z treścią wskazanych norm procesowych;
- • art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez niezastosowanie i nałożenie na stronę kar w wysokości nieuwzględniającej okoliczności wyłączających charakter naruszenia wskazanych w pisemnych wyjaśnieniach skarżącej oraz w trakcie przesłuchania polegających na: a) braku świadomości bezprawności przewozu- skarżąca podejmując się przewozu była przeświadczona o tym, że będzie to przewóz realizowany do S., b) celu przewozu i u.t.d., skoro prawa pasażera mają być chronione to odmowa przewozu w chwili rozpoczęcia kursu nastąpiłaby ze szkodą dla konsumenta, c) złożeniu przez stronę wniosku o wydanie licencji na krajowy transport drogowy osób taksówką już 17 stycznia 2022 r. w pierwszy dzień roboczy po kontroli 14 stycznia 2022 r. a także wyłączeniu możliwości otrzymywania zleceń przewozu na teren D. zaraz po kontroli, rozpoczęciu działalności w październiku 2021 r. tj. trzy miesiące przed kontrolą, uzyskiwaniu z tytułu prowadzonej działalności zarobku w wysokości zbliżonej do wynagrodzenia minimalnego.
Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.
W uzasadnieniu decyzji organ przywołał treść art. 189a § 2 K.p.a. i wyjaśnił, że nie znajdzie on zastosowania w sprawie, gdyż kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do ww. ustawy określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych i organ nie ma możliwości ich miarkowania.
Ponadto, organ wskazał, że zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f K.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia, gdyż kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez u.t.d. w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d.
Następnie organ przywołał art. 4 pkt 1 i pkt 22, art. 5 ust. 1 u.t.d. wskazując, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009".
Organ przywołał także art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7 pkt 1 u.t.d. i wskazał, że stosownie do treści Ip. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 12.000 zł.
Zdaniem organu odwoławczego doszło do tego rodzaju naruszenia, bowiem wynika to z zeznań świadka, strony oraz protokołu kontroli nr [...] z 14 stycznia 2022 r. Organ odwoławczy ustalił, że skarżąca, która zrealizowała skontrolowany przewóz, podpisała protokół kontroli drogowej bez uwag. Zatem protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, tj. inspektorów i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Ponadto z informacji z Urzędu Miejskiego w D. wynika, że dopiero 19 stycznia 2022 r, wydano stronie licencję nr 1867 na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie Gminy D., do której zgłoszono pojazd marki RENAULT o nr rej. [...].
Organ podkreślił, że wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wymaga uzyskania odpowiedniego uprawnienia tj. licencji zgodnie z art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d., zatem skoro w dniu kontroli strona wykonywała krajowy transport drogowy osób taksówką bez stosownych uprawnień tj. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na obszar gminy D., to prawidłowo nałożono na nią karę pieniężną w wysokości 12.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz Ip. 1.1. załącznika nr 3 u.t.d.
Organ za niezasadne uznał zarzuty odwołania dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego. Odnosząc się zaś do nieprawidłowego podpisu pisma z 14 marca 2022 r. organ wskazał, że pismo to jest postanowieniem o odmowie uzupełnienia zaskarżonej decyzji ŚWITD z 18 lutego 2022 r. Zdaniem organu pismo to zawiera poprawnie sporządzony podpis. Z pieczątki wynika upoważnienie, zawiera ona czytelne wskazanie stanowiska jak i imię i nazwisko osoby podpisującej.
Organ odwoławczy przeprowadził również postępowanie w zakresie art. 92c u.t.d. i stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość jego zastosowania
W skardze do sądu administracyjnego strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej, zarzucając:
- I. rażące naruszenie przepisów postępowania, a to art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. z uwagi na fakt nieuchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej, która została wydana z naruszeniem przepisów wskazanych w zarzutach odwołania, organ utrzymał ją w mocy, co spowodowało, że obydwa organy naruszyły art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8, art. 7, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1, art. 80 oraz 86 K.p.a. polegające na nieuchyleniu decyzji organu pierwszej instancji pomimo tego, że organ pierwszej instancji:
- 1. dokonał wybiórczej oceny zebranego materiału dowodowego a organ drugiej instancji bez przeprowadzenia postępowania arbitralnie uznał, że pismo z 14 marca 2022 r. zostało prawidłowo podpisane przez osobę do tego upoważnioną:
- 2. zaniedbał zebrania materiału dowodowego (na przykład przeprowadzenia rozprawy administracyjnej i skonfrontowania na tej rozprawie zeznań kierowcy z zeznaniami pasażera) w celu dowiedzenia, że zamówiony przejazd z D. (który skończył się ledwie 451 metrów od granic S.) nie miał na celu przejazdu do S., co spowodowało w efekcie nieuprawnione niezastosowanie przez organy administracji art. 6 ust. 5 in fine u.t.d.;
- 3. pominął (nawet zbadania podniesionej w odwołaniu) okoliczności, że skarżąca nie posiadała świadomości, by kontrolowany przewóz miał zostać docelowo wykonany poza S., co doprowadziło do błędnego niezastosowania art. 92 ust. 1 pkt u.t.d.
- II. rażące naruszenie:
- 1. art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, pomimo że organ pierwszej instancji rażąco naruszył art. 77 § 1 w związku z art. 123 § 1 i 2 K.p.a. i nie wydał postanowień dowodowych określających fakty wymagające stwierdzenia (udowodnienia) oraz adekwatne po temu środki dowodowe;
- 2. art. 77 § 1 w związku z art. 123 § 1 i 2 K.p.a. przez niewydanie przez organ drugiej instancji analogicznych postanowień dowodowych, a tym samym zgromadzenie materiału dowodowego przez organy obu instancji w sposób sprzeczny z treścią wskazanych norm procesowych.
W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że organ drugiej instancji nie wyjaśnił, kto podpisał pismo z 14 marca 2021 r., które zawiera tylko znak graficzny i nie pozwala na odczytanie personaliów osoby, jej zidentyfikowanie z imienia i nazwiska. Nie jest to uchybienie błahe ponieważ kardynalne znaczenie dla orzeczenia administracyjnego jest podpisanie go przez osobę do tego upoważnioną. Ponadto skarżącej nie udostępniono upoważnienia do wydania tego postanowienia przez osobę, która nakreśliła swój znak na piśmie z 14 marca 2022 r.
Uzasadniając zarzut braku weryfikacji, czy przejazd nie miał być wykonywany w kierunku S., strona wskazała, że organ pierwszej instancji oparł ustalenie miejsca docelowego przewozu wyłącznie na zeznaniach pasażera, nie podając jego personaliów. Pasażer nie został przesłuchany w sprawie i nie zostało odebrane od tego anonimowego pasażera przyrzeczenie lub pouczenie o skutkach złożenia fałszywych oświadczeń. Protokół kontroli został podpisany wyłącznie przez skarżącą (i nie został podpisany przez pasażera), co dyskwalifikuje ten protokół w zakresie przyjęcia za wiarygodne wyjaśnienia anonimowego pasażera lub przyjęcia tego co mówił w trakcie kontroli jako zeznania.
Strona podniosła, że organ drugiej instancji wskazał w uzasadnieniu decyzji, że z protokołu przesłuchania pasażera wynika, że przejazd został zamówiony na trasie z ul. [...] na ul. [...]. Tymczasem skarżąca nie została zawiadomiona o tym przesłuchaniu i nie otrzymała postanowienia o dopuszczeniu tego środka dowodowego do materiału dowodowego sprawy. Zatem nie jest wiadome, kiedy to przesłuchanie zostało dokonane. Powyższe poddaje w wątpliwość staranne i rzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego.
Ponadto w materiale dowodowym brak jest jakichkolwiek innych źródeł dowodowych na potwierdzenie faktu jakoby przewóz wykonywany przez kierowcę od początku miał na celu przewóz pasażera na terenie D.. Brak jest w szczególności zdjęć aplikacji mobilnej potwierdzających miejsce początkowe i końcowe przewozu. Zamierzony punkt docelowy przewozu na terenie D. jest wątpliwy także ze względu na fakt, że trasa tego przewozu liczyła 2,8 km (do pokonania samochodem w 5 minut). Tym bardziej wątpliwym jest aby kierowca ryzykował utratę licencji dla tak krótkiego przewozu.
Ponadto nierzadko zdarza się, że pasażerowie przewozów wykonywanych w ramach aplikacji mobilnej Uber to pracownicy korporacji taksówkarskich. Donosząc na przewóz konkurencji walczą w ten sposób o lepszą pozycję na rynku. Tacy "świadkowie" mogą celowo zamawiać przewozy wykonywane poza obszarem licencji na teren objęty licencją po to, by w trakcie przewozu zmienić punkt docelowy i zgłosić przewóz kontroli.
Strona zarzuciła także, że organ drugiej instancji nie zbadał, czy skarżąca wiedziała o tym, że przewóz ma zakończyć się w D.. Fakt, że zamówiony przewóz został w jego trakcie zmieniony na obszar poza licencją nie jest okolicznością, którą może w toku prowadzonej działalności uwzględnić doświadczony profesjonalista działający z najwyższą starannością. Taka zmiana to okoliczność nieprzewidywalna, spełniająca przesłanki wymagane do zastosowania art. 92 ust. 1 pkt 1 u.t.d.
Strona skarżąca zaakcentowała także brak wydania postanowień dowodowych w trybie art. 123 § 1 K.p.a., który obliguje organy administracji do wydawania postanowień o przeprowadzeniu dowodu lub odmowie przeprowadzenia dowodu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga okazała się bezzasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 p.p.s.a., stanowi, że uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przeprowadzona w zakreślonych wyżej ramach kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że organy nie naruszyły prawa.
W pierwszym rządzie wskazać należy, że zgodnie z art. 5b ust. 1 u.t.d. (w brzmieniu obowiązującym na dzień dokonania kontroli, to jest 14 stycznia 2022 r.; t.j.: z 9 grudnia 2021 r.: Dz. U. z 2022 r. poz. 180, ze zm.), uzyskania odpowiedniej licencji wymaga podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:
- 1) samochodem osobowym,
- 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,
- 3) taksówką.
Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest rozważenie, czy skontrolowany 14 stycznia 2022 r. przejazd taksówką obywał się w ramach licencji na przewóz osób taksówką, o której mowa w art. 5 b ust. 1 pkt 3 u.t.d.
Stosownie do treści art. 6 ust. 1 u.t.d. licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone ustawą.
Stosownie do treści art. 6 ust. 4 u.t.d., licencja, o której mowa w ust. 1, udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący:
- 1) gminę;
- 2) gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia;
- 3) miasto [...] W..
Z kolei w myśl art. 6 ust. 5 u.t.d. dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru.
Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję albo wypis z licencji (art. 87 ust. 4 u.t.d.). W myśl art. 4 pkt 22 u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy.
Zgodnie z art. 92a u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie (ust. 1). Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 7).
W myśl lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji zagrożone jest karą pieniężną w wysokości 12.000 zł.
Zgodnie z powołanymi przepisami, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, przy czym licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielana jest przedsiębiorcy na określony obszar. Licencja dotyczy zarówno określonego podmiotu (przedsiębiorcy), jak i przedmiotu (określonego obszaru). Wykonywanie transportu drogowego taksówką na podstawie wymaganej licencji oznacza korzystanie z licencji przez uprawniony podmiot na obszarze określonym w licencji. W przypadku, gdy transport drogowy taksówką jest wykonywany na obszarze niewymienionym w licencji, a zatem sprzecznie z treścią udzielonej licencji, dochodzi do wykonywania transportu bez wymaganej licencji.
Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego, będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji, skarżąca, będąca kierowcą pojazdu marki Renault o nr rej. [...] została zatrzymana do kontroli w D. i w chwili zatrzymania wykonywała przewóz pasażera z ul. [...] w D. na ul. [...] w D., zatem poza obszarem objętym licencją nr [...] wydaną przez Prezydenta Miasta S., udzieloną na obszar S..
Cytowany wyżej art. 6 ust. 5 u.t.d. dopuszcza wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru.
Oznacza to, że kurs musi co najmniej zaczynać się lub kończyć na obszarze objętym licencją, a więc w tym przypadku w S. W ramach posiadanego zezwolenia brak jest podstaw do wykonywania przewozu pasażerów poza obszarem objętym licencją w sytuacji, gdy początek i koniec kursu znajduje się poza tym obszarem (por. wyrok NSA z 30 września 2014 r. sygn. akt. II GSK 1167/13, powołane w treści uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).
Prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że w przypadku skarżącej nie zaistniał, opisany w art. 6 ust. 5 u.t.d wyjątek od zasady wykonywania transportu drogowego na określonym w licencji obszarze. Skoro licencja na transport drogowy wykonywana taksówką została udzielona skarżącej na obszar S., to co do zasady mogła ona wykonywać przewóz osób taksówką na tym obszarze, a w drodze wyjątku – poza tym obszarem – jedynie w przypadku, gdy punktem początkowym albo końcowym przewozu byłby obszar S..
Uwzględniając zatem, że zarówno początek, jak i koniec kursu miał miejsce w D., organy prawidłowo uznały, że dla jego wykonania konieczne było posiadanie licencji na przewóz osób taksówką na terenie tego miasta. Takiej licencji niewątpliwie zaś skarżąca 14 stycznia 2022 r. nie posiadała.
Należy podkreślić, że skarżąca w toku postępowania jednoznacznie przyznała, że 14 stycznia 2022 r. nie posiadała jeszcze licencji na wykonywanie przewozu osób taksówką na terenie miasta D., która została jej wydana 17 stycznia 2022 r. Zatem 14 stycznia 2022 r. nie była uprawniona do realizacji przewozów mających swój początek i koniec na terenie miasta D..
Okoliczność, że skarżąca po kontroli złożyła wniosek o wydanie licencji uprawniającej do wykonywania przewozów na terenie miasta D. i wniosek ten został rozpatrzony pozytywnie 17 stycznia 2022 r., pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Wykonywanie przewozów taksówką na określonym obszarze stanowi działalność reglamentowaną, wykonanie przewozu bez posiadania licencji jest działaniem sprzecznym z prawem. Dopóki przedsiębiorca chcący realizować przewozy taksówką na określonym obszarze - w zakresie szerszym niż to wynika z wyjątków określonych w art. 6 ust. 5 u.t.d – nie otrzyma stosownej licencji – nie jest on uprawniony do realizacji tego rodzaju przejazdów..
W ocenie Sądu, wbrew przekonaniu skarżącej, w sprawie zgromadzono wystarczające dowody dla wykazania, na jakiej trasie odbywał się kurs. W zaskarżonej decyzji prawidłowo w tym zakresie wskazano, że trasa przejazdu została ustalona na podstawie protokołu kontroli, oświadczenia pasażera oraz paragonu za przejazd wystawiony przez kasę wirtualną, który potwierdzał trasę przejazdu.
Strona nie przedstawiła dowodów przeczącym temu ustaleniu, ani też nie wskazała aby przejazd miał inny przebieg niż to ustalono na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów. Zastrzeżenia co do konieczności ustalenia przebiegu trasy złożono dopiero w odwołaniu. W toku postępowania dowodowego przed organem pierwszej instancji, strona skarżąca pomimo wezwania przez organ nie przestawiła żadnych wniosków dowodowych w tym zakresie. Trasa przejazdu nie budziła zatem wątpliwości, a dowód w postaci protokołu kontroli, przesłuchania strony i świadka, uznać należało za obiektywny i wiarygodny materiał dowodowy.
Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącą w toku postępowania argumentów kwestionujących ustalenia organu w zakresie okoliczności faktycznych stanowiących podstawę nałożenia kary, wskazać należy, że w protokole kontroli, który został sporządzony przez funkcjonariuszy Policji (funkcjonariusze Policji zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.t.d. uprawnieni są do przeprowadzenia kontroli w zakresie objętym niniejszym postępowaniem), jednoznacznie wskazano miejsce rozpoczęcia przewozu i miejsce zakończenia przewozu. Strona podpisując przedmiotowy protokół nie zakwestionowała tych ustaleń. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Protokół taki może być podważony jedynie przez konkretny dowód, iż dane w nim zgromadzone są nieprawdziwe (zob. w tej materii m.in. wyrok NSA z 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1062/09). Treść protokołu kontroli znajdowała przy tym potwierdzenie w dokumentacji fotograficznej – paragonu za przejazd z aplikacji Uber oraz w pisemnym oświadczeniu pasażera i strony skarżącej.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, które mogłyby obalić wiarygodność tego dokumentu, wnioskując jedynie w odwołaniu o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania skarżącego i przesłuchania pasażera. Słusznie organ zaniechał przeprowadzenia tych dowodów.
Zgodnie z art. 78 K.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy (§ 1). Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy (§ 2). Zatem, w świetle art. 78 K.p.a., jeżeli zgromadzone dowody nie nasuwają wątpliwości co do ustaleń faktycznych, to nie ma potrzeby poszukiwania lub gromadzenia innych dowodów dla potwierdzenia istotnych dla sprawy okoliczności.
Z protokołu kontroli wynika, że kierowca wykonywał przewóz taksówką a początek jak i koniec kursu, znajdowały się na terenie D.. Skarżąca, wykonująca przewóz, zeznała do protokołu 14 stycznia 2022 r., że aplikacja wskazała z jakiego miasta i do jakiego miasta będzie jechał pasażer. Była to miejscowość D.. Protokół z przesłuchania strony podpisali funkcjonariusze jak i strona skarżąca.
Także pasażer przesłuchany w charakterze świadka do protokołu kontroli 14 stycznia 2022 r. zeznał, że trasa przejazdu będzie odbywać się na terenie D.. Wbrew temu co twierdzi strona skarżąca, z protokołu przesłuchania świadka wynika, że znane są jego dane personalne, adresowe, został on pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań z art. 233 Kodeksu karnego, protokół przesłuchania został czytelnie imieniem i nazwiskiem podpisany przez świadka i funkcjonariuszy.
Organ słusznie ocenił, że wszelkie zarzuty skargi oraz twierdzenia strony podnoszone w odwołaniu i w skardze, co do zmiany trasy w trakcie kursu są bezzasadne. Brak jest podstaw do przeprowadzania dowodu z zeznań skarżącej na te okoliczności. W tej sytuacji organ odwoławczy prawidłowo uznał, że przeprowadzanie kolejnych dowodów zawnioskowanych w odwołaniu było zbędne.
W ocenie Sądu, materiał dowodowy został zgromadzono w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy i wyczerpujący, organy właściwie oceniły całokształt zebranego materiału dowodowego i dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych na jego podstawie. W sprawie nie było konieczne przeprowadzanie rozprawy, bowiem okoliczności sprawy ustalono na podstawie dowodów nie budzących wątpliwości. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wszystkim wymogom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a.
Sąd uznał zatem za nieuzasadnione podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania art. 7, art. 8, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 86 i art. 107 § 3 K.p.a. Organ odwoławczy nie naruszył także art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżąca dopuściła się naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego, za które organy administracji wymierzyły karę pieniężną w wysokości 12.000 zł. Wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów ustawy i załącznika do u.t.d.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 92a ust. 1 pkt 1 u.t.d. wskazać należy, że zgodnie z dyspozycją art. 92a ust. 1 u.t.d., kara pieniężna może być nałożona na podmiot wykonujący przewóz, a więc w rozpoznawanej sprawie na przedsiębiorcę, który w ramach prowadzonej działalności realizuje przewozy drogowe. Przepis ten ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 2460/11). Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą zdarzenia.
Natomiast sama ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Jej celem jest zapewnienie przestrzegania przez przedsiębiorców przepisów służących bezpieczeństwu powszechnemu, to jest zapewnieniu wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Należy wskazać, że nałożona zaskarżoną decyzją sankcja administracyjna ma przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje (zob. w tej materii m.in.: wyrok NSA z dnia 6 lipca 2011 r.; sygn. akt II GSK 716/10). Przepis ten ustanawia domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy.
Odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych prawem obowiązków. Domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy możliwe jest do obalenia w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 u.t.d. W kontrolowanej sprawie art. 92b ust. 1 u.t.d. nie będzie miał zastosowania bowiem stwierdzone w toku kontroli naruszenie przepisów nie dotyczyło czasu pracy kierowcy.
Z kolei w myśl art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Treść tego uregulowania nie pozostawia wątpliwości, że za stwierdzone naruszenia odpowiada podmiot wykonujący przewozy, chyba że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot ten nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Za prawidłową należy przyjąć taką wykładnię art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., według której przepis ten dotyczy okoliczności wyjątkowych, nadzwyczajnych oraz niezależnych od przedsiębiorcy.
Reasumując tę część rozważań stwierdzić należy, że prawidłowo organy przyjęły, że w sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Należy przy tym podkreślić, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w art. 92c u.t.d. spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, bowiem to on musi wykazać, że dołożył należytej staranności i nie miał wpływu na powstałe naruszenia przepisów transportu drogowego, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Chcąc wykazać, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, podmiot ten musi wskazać na konkretne okoliczności, które będą w tym zakresie rozważone przez organ. Okoliczności te muszą być wsparte dowodami (zob.: wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2021 r.; sygn. akt II GSK 1462/18).
Skarżąca nie wskazała na jakiekolwiek nadzwyczajne okoliczności mogące wykluczyć jej odpowiedzialność. Wskazała bowiem jedynie, że była przekonana, że kurs prowadzi do S., tym bardziej, że przewóz zakończył się 451 m od granic administracyjnych miasta. W związku z powyższym zażądała prowadzenia postepowania dowodowego na tę okoliczność.
Tymczasem skarżąca jako przedsiębiorca powinna wiedzieć, że wykonywanie przewozów taksówką poza obszarami, na które posiada się licencje w podstawowy sposób narusza przepisy u.t.d. Takiej nadzwyczajnej okoliczności nie stanowi więc błędne przekonanie skarżącej, że wykonuje przewóz do S.. Tym bardziej, że sama zeznała do protokołu kontroli, że przwóz dokonywany był na terenie D.. W takiej sytuacji nie można przyjąć, że skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia.
Sąd nie podzielił także zarzutów strony skarżącej dotyczących prawidłowości wydania przez organ pierwszoinstancyjny postanowienia z 14 marca 2022 r. nr [...], odmawiającego uzupełnienia decyzji w przedmiocie nałożenia na stronę kary pieniężnej Słusznie wskazał organ odwoławczy, że postanowienie to zgodnie z art. 124 § 1 K.p.a., zawierało wszystkie wymagane elementy, w tym prawidłowy podpis osoby upoważnionej do jego wydania. Słusznie też wskazał organ, że kwestia podpisu pod aktami wydawanymi przez organy administracyjne była wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych, które jednoznacznie wskazywały, iż opatrzenie pisma organu parafą osoby wydającej przy jednoczesnym odbiciu pieczęci zawierającej wymagane przepisami prawa dane jest prawidłowe. (Por. wyrok NSA z 31 maja 2019 r., sygn. akt II GSK 2060/17).
Reasumując, Sąd podzielił ocenę organów, że w niniejszej sprawie wystąpiły podstawy faktyczne i prawne do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 92a u.t.d. i jednocześnie brak było przesłanek do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d.. W toku prowadzonego postępowania w sposób prawidłowy i wyczerpujący ustalono okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do zarzutów strony i prawidłowo wyjaśnił podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.