Postanowienie WSA w Gliwicach z 23 września 2013 r., III SA/Gl 666/13

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Rozpoznanie

w dniu 23 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi J. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w kwestii wniosku pełnomocnika strony skarżącej o dokonanie sprostowania oczywistej omyłki w uzasadnieniu wyroku z 29 maja 2013 r. p o s t a n a w i a odmówić sprostowania uzasadnienia wyroku.

Skład

Sędzia WSA Barbara Brandys- Kmiecik przewodniczący

Uzasadnienie

Wyrokiem z 19 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. Do wyroku zostało z urzędu sporządzone uzasadnienie.

Pismem datowanym z dnia 18 lipca 2013 r. pełnomocnik skarżącego, A. T. wniósł o sprostowanie uzasadnienia wyroku poprzez dokończenie jednego ze zdań oraz poprzez uzupełnienie przedstawienia zarzutów pełnomocnika w skardze kasacyjnej zarzutami dotyczącymi naruszenia przepisów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd może z urzędu w postanowieniu sprostować niedokładności, błędy pisarskie, rachunkowe albo inne oczywiste omyłki. Z treści art. 159 wskazanej wyżej ustawy wynika pośrednio możliwość sprostowania orzeczenia na wniosek strony.

Złożony w sprawie wniosek uznać należy za niezasadny, albowiem pełnomocnik skarżącego nie wskazał w treści uzasadnienia wyroku żadnych niedokładności, błędów pisarskich, rachunkowych ani też innych oczywistych omyłek. Co więcej, zdanie, którego sprostowania się domaga jest w istocie zdaniem skończonym o prawidłowym szyku i zawierającym właściwie dobrane słowa. Z kolei instytucja sprostowania nie obejmuje dopisywania do uzasadnienia wyroku dodatkowych zdań czy akapitów a do tego sprowadza się druga część wniosku.

Dlatego też Sad postanowił jak w sentencji.