Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 18 stycznia 2017 r. skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika procesowego, po raz kolejny domagał się zwolnienia z kosztów sądowych. W jego uzasadnieniu wskazał, że wspólne gospodarstwo domowe prowadzi z żoną, córką ([...] lat) i pasierbem ([...] lata). Wszyscy utrzymują się z dochodów skarżącego, które wynoszą 1.355,69 zł netto, poza S. D. (pasierbem), który posiada własne źródła utrzymania w kwocie 1.355,69 zł netto. Wydatki, które zobowiązani są ponosić oszacował w następujący sposób: raty zaciągniętego kredytu (1.200,00 zł), podatek od nieruchomości (120,00 zł), energia elektryczna (400,00 zł), gaz (160,00 zł). W oświadczeniu o posiadanych składnikach majątku wymienił: nieruchomość w K. (miejscowość S.), dom o pow. 300 m2 i nieruchomość w miejscowości R., których jest współwłaścicielem w 1/3 części.
Jednocześnie wskazał, że majątek ten zabezpieczony został na potrzeby postępowania upadłościowego poprzez ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego (vide: postanowienie SR w C. z dnia [...] r. sygn. [...]).
Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności zważono, co następuje.
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie strony od kosztów sądowych, tj. opłat sądowych i wydatków (vide: art. 245 § 3 ustawy p.p.s.a.) następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W tym miejscu należy jednak zauważyć, że wniesiony w chwili obecnej przez stronę skarżącą wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków) jest kolejnym wnioskiem złożonym w tejże sprawie, zatem jego rozpoznanie winno nastąpić w kontekście z art. 165 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Takim orzeczeniem jest niewątpliwie postanowienie z dnia 27 czerwca 2016 r., jako że odnosi się ono w swej treści do należnych kosztów sądowych, co do których strona ponownie ubiega się o przyznanie prawa pomocy. W tej sytuacji w pierwszej kolejności należało ocenić, czy sytuacja strony skarżącej w odniesieniu do złożonego uprzednio wniosku uległa zmianie w takim stopniu, iż uzasadnione jest zastosowanie przewidzianej w art. 165 ustawy p.p.s.a. regulacji prawnej.
Dokonując takiej analizy rozpoznający sprawę doszedł do przekonania, że przedstawione w nadesłanym formularzu – druk PPF - informacje nie pozwalają przychylić się do zgłoszonego żądania. Zauważyć bowiem należy, że obecny wniosek strony odpowiada swoją treścią poprzedniemu wnioskowi, który uwzględniono jedynie w części (vide: art. 245 § 3 i § 4 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a.). Ponieważ nie wskazano w nim jakichkolwiek zmian w zakresie dotychczasowych okoliczności faktycznych (ograniczono się jedynie do przywołania takich samych danych, które podnoszono już w złożonym uprzednio wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 19 stycznia 2016 r.), tym samym zawarta w postanowieniu z dnia 27 czerwca 2016 r. argumentacja pozostaje aktualna. Rozstrzygnięcie to ma nadal moc obowiązującą, gdyż rozpoznający sprawę nie doszukał się podstaw do jego zmiany bądź uchylenia polegającego na przyznaniu prawa pomocy w postaci pełnego zwolnienia od kosztów sądowych.
Dlatego też, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono orzec jak w sentencji.