Uzasadnienie
W piśmie datowanym na dzień 29 sierpnia 2014 r., które do tutejszego sądu wpłynęło w dniu 3 września 2014 r. zatytułowanym "Wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej" adwokat J. M. podniosła, że na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. zgłosiła wniosek o przyznanie jej jako pełnomocnikowi skarżącej kosztów udzielonej pomocy prawnej, wobec zaś faktu że tych nie otrzymała ponawia swój wniosek i oświadcza, że koszty te nie zostały uiszczone na jej rzecz nawet w części.
Z urzędu stwierdza się, że po ustanowieniu dla skarżącej adwokata (k. 18 i n.) Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła go w osobie mecenas J. M. (k. 98). Rzeczona w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji sporządziła pismo procesowe w sprawie (k. 31-35) oraz zapewniła stronie reprezentację na rozprawie w dniu 25.07.2013 r. (k.
- 49) i w dniu 22.01.2014 r. (k. 69). Na rozprawie w dniu 22.01.2014 r. adwokat poinformowała jednak sąd, o zmianie pełnomocnika z urzędu i wyznaczenie w jej miejsce adwokat M. Ż. (k.
- 68) wnosząc jednocześnie o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały uiszczone w całości ani w części.
W punkcie II wyroku z dnia 4 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyznał od Skarbu Państwa adwokat M. Ż. kwotę 240 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności (k. 89).
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ppsa, wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.).
Wskazując na powyższe podnieść należy, że skoro w okolicznościach niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyznał już od Skarbu Państwa adwokat M. Ż. wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, to przyznanie z tego samego tytułu wynagrodzenia adwokat J. M. jest nieuzasadnione. Przede wszystkim nie można tracić z pola widzenia tego, że w przepisie art. 250 ppsa ustawodawca użył wyrażenia "wyznaczony adwokat" (a więc jeden – przyp. RWSA). Podobnie przepisy ust. 3 i 1 §2 powołanego rozporządzenia wyraźnie wzmiankują o "adwokacie".
Ponadto zgodzić należy się ze stwierdzeniem, że przyznawanie ze środków publicznych wynagrodzenia dwóm pełnomocnikom ustanowionym z urzędu, którzy de facto podejmowali w sprawie te same działania oznacza nieuzasadnione i nadmierne obciążenie Skarbu Państwa (postanowienie NSA z 17.09.2012 r. sygn.. akt II FZ 727/12; postanowienia WSA w Poznaniu z 18.03.2013 r. sygn. akt. III SA/Po 786-787/12). Kwestia ewentualnych wzajemnych rozliczeń przyznanego wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji jest więc sprawą wyłącznie pomiędzy zainteresowanymi adwokatami.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.