Uzasadnienie
Skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się ustanowienia adwokata.
Oświadczyła, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z córką.
Określając majątek swój i osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym uwidoczniła, że w jego skład wchodzi 47 metrowe spółdzielcze mieszkanie własnościowe. Nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Stałe miesięczne dochody swego gospodarstwa domowego oszacowała na kwotę 260 zł alimentów oraz 91 zł zasiłku rodzinnego.
Uzasadniając swoje starania podniosła, że jest osobą bezrobotną, uczy się zaocznie. Utrzymuje się z alimentów od męża ale są problemy z ich egzekwowaniem. We wrześniu nie otrzymała zasiłku okresowego z MOPS.
Wobec tego, że nie jest to pierwsza sprawa skarżącej więc w oparciu o wyjaśnienia jakie składała przy sprawach zapisanych do sygn. akt. III SO/Kr 20-21/12 okolicznościami znanymi z urzędu pozostaje, iż skarżąca ma orzeczony lekki stopień niepełnosprawności. Stara się podnosić swoje kwalifikacje przez różnego rodzaju kursy zawodowe bo jako pielęgniarka nie może znaleźć etatu. Jej córka ma 12 lat i uczęszcza do szkoły podstawowej.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ppsa", osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym m.in. ustanowienie adwokata (art. 245 §3 ppsa) o ile (art. 243 ppsa) nie jest w stanie ponieść tych kosztów bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny.
W realiach niniejszej sprawy wnioskodawczyni złożyła oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Oświadczenie to jest wystarczające do oceny aktualnych możliwości płatniczych strony. Wnioskodawczyni należy do osób niezamożnych. Tak bowiem należy postrzegać bezrobotną matkę, która samotnie wychowuje córkę uczącą się w szkole podstawowej, zmuszoną korzystać ze wsparcia ośrodków pomocy społecznej. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że środki jakimi dysponuje gospodarstwo domowe wnioskodawczyni nie wystarczają nawet na opędzenie podstawowych potrzeb życia codziennego tych osób. Okoliczność, że należy do niej wykazane mieszkanie własnościowe nie zmienia takiej optyki. Chociaż bowiem posiada ono określoną wartość sprzedażną względnie podkładową to jednak nie można tracić z pola widzenia, że jakikolwiek rozporządzenia tym składnikiem majątkowym godziłby w podstawy egzystencji strony.
Skoro zaś aktualnie wnioskodawczyni nie ma majątku, którym mogłaby swobodnie zadysponować i dochodu to przewidując nawet minimalny koszt opłat za czynności adwokatów w postępowaniu przed sądami administracyjnymi można stwierdzić, że wnioskodawczyni nie będzie stać na wynajęcie kwalifikowanego pełnomocnika. Chociaż bowiem obiektywnie są to kwoty niewielkie, to jednak relatywnie przekraczają obecne możliwości płatnicze strony. Z tego względu należało więc udzielić wnioskodawczyni pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustanowić dla niej adwokata, którego wyznaczy właściwy organ samorządu zawodowego.
Z przytoczonych względów orzeczono więc jak w punkcie drugim sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.