Uzasadnienie
Skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
W rubryce 6 formularza opisującej stan rodzinny wpisała tylko siebie.
Podała, że nie posiada żadnego majątku ani dochodów.
Uzasadniając swoje starania odniosła się przede wszystkim do okoliczności nurtującej ją sprawy.
Z urzędu stwierdza się, że w niniejszej sprawie wcześniejszy wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy oddalono z uwagi na fakt, że pomimo wezwania skarżąca nie ujawniła m.in. stałych miesięcznych obciążeń związanych z utrzymaniem domu i opłaceniem mediów, zbyła milczeniem pytanie jak przy deklarowanym braku dochodów jest w stanie prowadzić jednoosobowe gospodarstwo domowe (k. 45-47).
Z urzędu stwierdza się również i w sprawie prowadzonej do sygn. akt. III SA/Kr 1445/13 a także III SA/Kr 1774/14 oddalono wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z uwagi na fakt, że pomimo wezwania skarżąca nie udzieliła żądanych wyjaśnień dot. m.in. stałych miesięcznych obciążeń związanych z utrzymaniem domu i opłaceniem mediów, zbyła milczeniem pytanie jak przy deklarowanym braku dochodów jest w stanie prowadzić jednoosobowe gospodarstwo domowe.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym o ile – poza wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oświadczenie to zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne", a owa "dokładność" stopniowana jest przeświadczeniem sądu, że strona okoliczności te wykazała, czyli przedstawiła je w sposób przekonywujący, bo generalnie ciężar dowodu co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 18 czerwca 2004 r. FZ 165/04).
W realiach rozstrzyganego przypadku skarżąca przeszła nad tym po raz kolejny do porządku, choć po lekturze uzasadnienia wcześniejszych postanowień powinna zdawać sobie sprawę, jakie dane oraz jakie dokumenty źródłowe należało przedstawić. Skoro jednak taka była decyzja skarżącej to w konsekwencji obecnie nie było potrzeby wzywania strony o te informacje. Jedynym refleksem takiego działania byłoby bowiem przedłużanie postępowania, co stoi w sprzeczności z dyspozycją art. 7 ppsa nakładającym na sąd (a w zakresie powierzonych czynności także i referendarza) obowiązek podejmowania czynności zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy i podjęcia rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym przypomnieć równocześnie wypada, że ponieważ prawo do sądu nie ma charakteru absolutnego i może być przedmiotem uzasadnionych prawnie ograniczeń (postan. NSA z 15 marca 2006 r. II OZ 258/06), to sprawą zainteresowanej jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy (por. postan. NSA z 31 marca 2005 r. I FZ 63/05).
Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 243 §1 oraz art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 2 i art. 245 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.