Uzasadnienie
Pismem z 5 stycznia 2024 r. A. F. (skarżący) wniósł skargę na pismo Przewodniczącego Sejmiku Województwa Małopolskiego w przedmiocie zawiadomienia o podjęciu uchwały w sprawie rozstrzygnięcia skargi na działalność Zarządu Województwa Małopolskiego.
W skardze zarzucił, że doszło do "patologii urzędniczej". Wniósł o udzielenie wytycznych i instrukcji dla Sejmiku. Zdaniem skarżącego Sejmik zmierzał do podważenia prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 stycznia 2005 r., II SA/Kr 1158/02.
Skarżący wniósł również o uchylenie decyzji Wojewody Małopolskiego, a także przesłanie opinii, protokołu i interpretacji prawnej ponieważ ww. wyrok uchylił wszystkie decyzje administracyjne. Dodatkowo skarżący wniósł o nałożenie na Zarząd Województwa Małopolskiego kary dyscyplinarnej – grzywny w wysokości 100 000 zł z przeznaczeniem na cel społecznie użyteczny – Uniwersytecki Szpital Dziecięcy w Krakowie w Prokocimiu. W ocenie skarżącego jego sprawa dotyczyła niezgodności ewidencji gruntów z mapą własnościową.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie.
W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżone pismo było czynnością techniczną tj. zawiadomieniem o rozstrzygnięciu w sprawie złożonej skargi procedowanej w trybie przepisów Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.) – dalej "k.p.a". Zaskarżone pismo informowało zgodnie z art. 239 § 1 k.p.a., że w przypadku gdy skarga, w wyniku jej rozpatrzenia, została uznana za bezzasadną i jej bezzasadność wykazano w odpowiedzi na skargę, a skarżący ponowił skargę bez wskazania nowych okoliczności - organ właściwy do jej rozpatrzenia może podtrzymać swoje poprzednie stanowisko z odpowiednią adnotacją w aktach sprawy - bez zawiadamiania skarżącego.
W pozostałej części uzasadnienia odpowiedzi na skargę zostały opisane okoliczności towarzyszące złożeniu i rozpatrzeniu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga została odrzucona ponieważ wojewódzki sąd administracyjny nie był właściwy do rozpatrywania skarg złożonych w trybie art. 227 i nast. k.p.a. (postępowanie w przedmiocie skarg i wniosków).
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.). Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
W orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje utrwalony pogląd odrzucający dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego w przypadku wniesienia skargi w trybie art. 229 k.p.a. (a w takim trybie była procedowana skarga). Zgodnie z aktami sprawy w sprawie skarżącego została podjęta przez Sejmik Województwa Małopolskiego stosowna uchwała nr LXXI/1060/23, co zgodnie z przepisami stanowiło "załatwienie skargi".
Wprawdzie uchwały organów przedstawicielskich samorządu terytorialnego mogą być zasadniczo zaskarżane do sądu administracyjnego, jednakże sądy administracyjne przyjmują, że uznanie w takiej sytuacji skargi do sądu administracyjnego za dopuszczalną powodowałoby niczym nieuzasadnioną nierówność prawną podmiotów. Tym bowiem, których skarga nie została załatwiona w formie uchwały, skarga do sądu na czynność informującą o sposobie załatwienia nie przysługiwałaby (postanowienia: NSA z 12 kwietnia 2001 r., I SA 2668/00; WSA w Gorzowie Wlk. z 26 stycznia 2011 r., II SA/Go 13/11 – wszystkie cytowane orzeczenia dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W nowszym orzecznictwie sądów administracyjnych niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach uzasadnia się tym, że uchwały organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego w sprawach skarg z Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie są sprawami z zakresu administracji publicznej (postanowienia: WSA w Gorzowie Wlkp. z 16 lutego 2010 r., II SA/Go 37/10; WSA w Gliwicach z 18 kwietnia 2018 r., IV SA/Gl 1206/17; WSA w Warszawie z 11 czerwca 2018 r., IV SAB/Wa 136/18; WSA w Rzeszowie z 31 stycznia 2019 r., II SA/Rz 80/19, postanowienie WSA w Krakowie z 22 lutego 2019 r., III SA/Kr 67/19 i powołane tam orzecznictwo).
W sprawach tego rodzaju jest natomiast dopuszczalne wniesienie skargi do sądu administracyjnego przez wojewodę jako organ nadzoru nad samorządem terytorialnym. Sprawy sposobu załatwiania skarg przez jednostki samorządu terytorialnego nie są wyłączone spod nadzoru wojewody, zatem może on zaskarżyć do sądu każdą uchwałę i zarządzenie organu jednostki samorządu terytorialnego, jeśli są one niezgodne z prawem (wyrok NSA z 28 kwietnia 2010 r., I OSK 209/10; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 29 grudnia 2010 r., II SA/Go 824/10).
Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że wniesiona przez skarżącego skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu. Sąd nie orzekał w przedmiocie pozostałych wniosków z uwagi na odrzucenie skargi.
Sąd orzekał jednoosobowo na posiedzeniu niejawnym zgodnie z ww. art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w zw. z art. 16 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.