Uzasadnienie
W piśmie z dnia 10.02.2016 r. skarżący sformułował wniosek o zwolnienie z opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem wywodząc, że nie posiada żadnych środków, gdyż nie ma żadnego dochodu i utrzymuje się tylko z zasiłku celowego otrzymywanego z pomocy społecznej.
Wezwany, w wypełnionym i podpisanym wniosku na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy zakreślił w rubryce 4 żądania zwolnienia od kosztów sadowych i ustanowienia adwokata.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i dwoma synami.
Określając swój majątek uwidocznił, że należy do niego mieszkanie o powierzchni 21 m2. Nie ma zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Zadeklarował brak własnych dochodów podnosząc, że jest bezrobotny.
Uzasadniając swoje starania wyjaśnił, że boryka się z problemem ubóstwa i bezrobocia. Powiada, że zobowiązania stałe takie jak czynsz za mieszkanie jest ponoszony z dodatku mieszkaniowego, pozostałe wydatki ponoszone są z pomocy społecznej. Oświadczył, że nie posiada żadnego rachunku bankowego a wykazywany w poprzednich wnioskach samochód został zezłomowany w lutym 2016 r. za kwotę 900 zł.
Do wniosku dołączył kopię złożonego zeznania podatkowego PIT-28 oraz informacji PIT-28A z których wynika, że prowadzone usługi taxi nie przyniosły dochodu, kopię decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego do września 2016 r. z której wynika że udokumentowane i ponoszone wydatki na lokal sięgają kwoty 211 zł, zaświadczenie Ośrodka Pomocy Społecznej z którego wynika, że skarżący figuruje w rejestrze osób korzystających z pomocy społecznej tamtejszego ośrodka i że w 2016 r. skarżący korzystał z pomocy finansowej w postaci zasiłków celowych, decyzję o przyznaniu skarżącemu zasiłku celowego na zakup żywności i leków motywowaną ubóstwem i bezrobociem w rodzinie skarżącego.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Okoliczność, że przed złożeniem obecnego wniosku skarżący wcześniej domagał się częściowego zwolnienia od kosztów sądowych, które uzyskał (k.
26) a następnie przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, któremu to wnioskowi z kolei odmówiono z uwagi na brak dodatkowych wyjaśnień (k. 68-70, nie ma większego znaczenia o tyle, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie sprzeciwiają się możliwości wielokrotnego składania wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Wskazując na powyższe przypomnieć należy, że stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym o ile – poza samym wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży również oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Skarżący złożył obecnie wymagane oświadczenie które zawiera potrzebne wyjaśnienia. Oświadczenia skarżącego znajdują także odzwierciedlenie w przedstawionej dokumentach źródłowych. W konsekwencji jest ono wystarczające do oceny możliwości płatniczych strony. Te nie rysują się szczególnie. Skarżący nie należy do osób zamożnych. Nie posiada znaczącego majątku. Z uwagi na ubóstwo i bezrobocie zmuszony jest korzystać z pomocy społecznej. Okoliczność, że do skarżącego należy wykazane niewielkie mieszkanie i nie zmienia tego spojrzenia. Mieszkanie to zabezpiecza bowiem podstawowe potrzeby bytowe rodziny. Utrzymywane jest z przyznanego dodatku mieszkaniowego. Jego sprzedaż albo obciążenie godziłby w podstawy egzystencji rodziny skarżącego.
Uwzględniając to wszystko, udzielono skarżącemu wnioskowanej pomocy, o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.